https://www.astrotalk.ir/ Tue, 23 Jun 2026 04:51:04 +0000 MyBB https://www.astrotalk.ir/thread-2629.html Sat, 03 Jan 2015 15:22:34 +0330 mars]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2629.html

ابر اورت نام منطقه ای است که بسیاری از دنباله*دارها، سنگ ها و یخ هایی که در واقع مربوط به بقایای تولد منظومه شمسی میباشند از آن سرچشمه می*گیرند.

[attach=config]2192[/attach]

دانشمندان معتقدند این ابر از فاصله ۲۰۰۰ تا ۵۰۰۰ واحد نجومی آغاز شده و تا فاصله ۵۰,۰۰۰ واحد نجومی که تقریباً برابر با یک سال نوری است، نیز ادامه پیدا می کند. برخی دیگر بر این عقیده اند که این ابر عظیم حتی تا بیشتر از ۱۰۰,۰۰۰ واحد نجومی گسترش یافته است و این به آن معناست که لبه اش تا مرز پایانی منظومه شمسی ما کشیده شده است.( یک واحد نجومی برابر فاصله میانگین زمین تا خورشید، حدود ١۵٠ میلیون کیلومتر است.)

[attach=config]2193[/attach]

این ابر به یادبود ستاره شناسی به نام یان اورت که وجود آن را در سال ۱۹۵۰ پیش بینی کرده بود، “ابر اورت” نهاده شده است. هر چند دنباله دارهای اندکی در منظومه شمسی ما از کمربند کوئیپر نشأت می گیرند، اما گمان می رود که اکثرشان به ابر اورت تعلق داشته باشند. در واقع ابر اورت از همان موادی تشکیل شده که دنباله دارها از آن ساخته شده اند. در لبه منظومه شمسی حتی کششی کوچک از گرانش یک ستاره گذرا میتواند دنباله داری را از اسارت گرانش خورشید آزاد کند. پس از آن، این اجرام دارای دوره تناوب چرخشی طولانی می شوند و به سمت مناطق داخلی منظومه شمسی روانه شده و دنباله دارهای مدار بلند را که دوره ی تناوبی تا بیش از هزار سال دارند را می سازند، دوره تناوب دنباله دارهای مدار کوتاه، حداکثر ۲۰۰ سال است. وقتی دنباله داری به درونی ترین منطقۀ منظومه شمسی می رسد گرمای خورشید آن را می پزد و دگرگونی زیبایی اتفاق می افتد و توده یخ بصورت هاله ای درخشان با دنباله ای زیبا نمایان می شود.

[attach=config]2194[/attach]

اجرام کمربند کوئیپر و ابر اورت بعنوان اجرام فرا نپتونی یا tnoها شناخته می شوند؛ چرا که مدار چنین اجرامی در فاصله دورتری از نپتون نسبت به خورشید قرار گرفته است. چون ابر اورت از کمربند کوئیپر بسیار دورتر است، بخوبی کمربند کوئیپر شناخته شده نیست. بعلاوه؛ ستاره شناسان قادر به تشخیص هویت اجرام این ابر، تا حد اجرام موجود در کمربند کوئیپر نیستند. متأسفانه در حال حاضر و در آینده نزدیک، شانسی برای دانشمندان جهت تحقیق بر روی ابر اورت از نزدیک وجود ندارد. تنها فضاپیمای افق های نو توسط ناسا به فضا پرتاب شده که در تابستان ۲۰۱۵ پس از ۹ سال سفر فضایی به پلو می رسد و پس از بررسی این سیاره کوتوله راهی کمربند کوئیپر می شود تا این منطقه ی ناشناخته را مورد بررسی قرار دهد. پس به احتمال بسیار زیاد چندین دهه باقیست تا بشر بتواند فضاپیمایی را رهسپار ابر اورت سازد.

  Ø§Ø¨Ø± اورت 1.jpg (اندازه 75.88 KB / تعداد دانلود: 4)

  Ø§Ø¨Ø± اورت 2.jpg (اندازه 69.31 KB / تعداد دانلود: 3)

  Ø§Ø¨Ø± اورت 3.jpg (اندازه 47.2 KB / تعداد دانلود: 4) ]]>

ابر اورت نام منطقه ای است که بسیاری از دنباله*دارها، سنگ ها و یخ هایی که در واقع مربوط به بقایای تولد منظومه شمسی میباشند از آن سرچشمه می*گیرند.

[attach=config]2192[/attach]

دانشمندان معتقدند این ابر از فاصله ۲۰۰۰ تا ۵۰۰۰ واحد نجومی آغاز شده و تا فاصله ۵۰,۰۰۰ واحد نجومی که تقریباً برابر با یک سال نوری است، نیز ادامه پیدا می کند. برخی دیگر بر این عقیده اند که این ابر عظیم حتی تا بیشتر از ۱۰۰,۰۰۰ واحد نجومی گسترش یافته است و این به آن معناست که لبه اش تا مرز پایانی منظومه شمسی ما کشیده شده است.( یک واحد نجومی برابر فاصله میانگین زمین تا خورشید، حدود ١۵٠ میلیون کیلومتر است.)

[attach=config]2193[/attach]

این ابر به یادبود ستاره شناسی به نام یان اورت که وجود آن را در سال ۱۹۵۰ پیش بینی کرده بود، “ابر اورت” نهاده شده است. هر چند دنباله دارهای اندکی در منظومه شمسی ما از کمربند کوئیپر نشأت می گیرند، اما گمان می رود که اکثرشان به ابر اورت تعلق داشته باشند. در واقع ابر اورت از همان موادی تشکیل شده که دنباله دارها از آن ساخته شده اند. در لبه منظومه شمسی حتی کششی کوچک از گرانش یک ستاره گذرا میتواند دنباله داری را از اسارت گرانش خورشید آزاد کند. پس از آن، این اجرام دارای دوره تناوب چرخشی طولانی می شوند و به سمت مناطق داخلی منظومه شمسی روانه شده و دنباله دارهای مدار بلند را که دوره ی تناوبی تا بیش از هزار سال دارند را می سازند، دوره تناوب دنباله دارهای مدار کوتاه، حداکثر ۲۰۰ سال است. وقتی دنباله داری به درونی ترین منطقۀ منظومه شمسی می رسد گرمای خورشید آن را می پزد و دگرگونی زیبایی اتفاق می افتد و توده یخ بصورت هاله ای درخشان با دنباله ای زیبا نمایان می شود.

[attach=config]2194[/attach]

اجرام کمربند کوئیپر و ابر اورت بعنوان اجرام فرا نپتونی یا tnoها شناخته می شوند؛ چرا که مدار چنین اجرامی در فاصله دورتری از نپتون نسبت به خورشید قرار گرفته است. چون ابر اورت از کمربند کوئیپر بسیار دورتر است، بخوبی کمربند کوئیپر شناخته شده نیست. بعلاوه؛ ستاره شناسان قادر به تشخیص هویت اجرام این ابر، تا حد اجرام موجود در کمربند کوئیپر نیستند. متأسفانه در حال حاضر و در آینده نزدیک، شانسی برای دانشمندان جهت تحقیق بر روی ابر اورت از نزدیک وجود ندارد. تنها فضاپیمای افق های نو توسط ناسا به فضا پرتاب شده که در تابستان ۲۰۱۵ پس از ۹ سال سفر فضایی به پلو می رسد و پس از بررسی این سیاره کوتوله راهی کمربند کوئیپر می شود تا این منطقه ی ناشناخته را مورد بررسی قرار دهد. پس به احتمال بسیار زیاد چندین دهه باقیست تا بشر بتواند فضاپیمایی را رهسپار ابر اورت سازد.

  Ø§Ø¨Ø± اورت 1.jpg (اندازه 75.88 KB / تعداد دانلود: 4)

  Ø§Ø¨Ø± اورت 2.jpg (اندازه 69.31 KB / تعداد دانلود: 3)

  Ø§Ø¨Ø± اورت 3.jpg (اندازه 47.2 KB / تعداد دانلود: 4) ]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2531.html Fri, 24 Jan 2014 20:04:31 +0330 رضا باجلان]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2531.html
به گزارش دیلی تلگراف، حالا این سفینه شکارچی دنباله*دارها، باید فکری به حال فاصله 9 میلیون کیلومتری بین خود و دنباله*دار 67P/Churymnov-Gerasimenko کند.

درطول ما*ه*های باقیمانده تا زمان تعیین شده برای ملاقات این دو در مرداد سال آینده، کنترل کننده*های ماموریت باید به طور تدریجی به کار بیفتند و هر کدام از دستگاه*های علمی سفینه فضایی روزتا را آزمایش کنند. مهندسان در چند هفته اول یک سری آزمایش*های تشخیصی را اجرا می*کنند تا قبل از روشن کردن دستگاه*های روزتا، اطمینان حاصل شود که همه سیستم*ها درست کار می*کنند. سپس در اردیبهشت ماه، سفینه از پیشرانه*های خود برای انجام مانور اصلی و قرار گرفتن در مسیر منتهی به برخورد با دنباله*دار استفاده خواهد کرد.

دلیل انتخاب این دنباله*دار این بود که مدار حرکتی آن با دوره تناوب 6.5 سال، مداری نسبتا نزدیک به زمین محسوب می‎شود. این دنباله*دار اولین بار در سال 1969/1348 توسط ستاره*شناسانی که در مرکز اختر فیزیک آلماآتای قزاقستان کار می*کردند، شناسایی شد. تصور می شود که خاستگاه آن کمربند کوپر باشد؛ این عنوان به نواری بزرگ از شهاب*سنگ*ها اطلاق می*شود که در آنسوی مدار سیاره نپتون قرار گرفته*اند*. اما این دنباله*دار به هر طریق ممکن به بیرون از این کمربند کشانده شده و در مداری به سوی خورشید قرار گرفته است.

بررسی دقیق هسته*های این دنباله*دار نشان می*دهد که چگالی آن بسیار کمتر از آب است، که نشان از این دارد که جرمی بسیار متخلخل است. هسته آن هم که بسیار سیاه است (حتی سیاه*تر از زغال) به نظر می*رسد که از کربن تشکیل شده باشد.

اطلاعات بسیار کمی در مورد این جرم منظومه شمسی وجود دارد، و با نزدیک*تر شدن روزتا به آن، دانشمندان مجبور خواهند شد که برای تعیین محل دقیق فرود، از دوربین*های نصب شده در فضاپیما استفاده کنند.

روزتا با سرعت 36 هزار کیلومتر بر ساعت سفر خواهد کرد و در پایان سفر خود به فاصله 24 کیلومتری سطح دنباله*دار خواهد رسید.

وقتی به این فاصله رسید، یک ارابه فرود به نام فیلای از روزتا جدا خواهد شد و سفری آرام و دو ساعته را برای طی این فاصله 24 کیلومتری انجام خواهد داد تا روی سطح دنباله*دار فرود بیاید، و در این حین از سطح دنباله*دار تصویر برداری خواهد کرد. این کاوشگر که هم اندازه یک یخچال است، پس از فرود پایه*هایش را به سطح یخ پیچ خواهد کرد، تا بتواند جای خود را روی سطح دنباله*دار محکم کند. پایه*های سه گانه آن طوری طراحی شده*اند که نیروی ضربه ناشی از برخورد را جذب کنند تا سطح فیبر کربنی سفینه، آسیب نبیند.

دوربین*های سفینه طوری قرار گرفته*اند که امکان تهیه عکس*های پانوراما از محل فرود را داشته باشند. اینها اولین عکس*های منظومه شمسی خواهند بود که از سطح یک دنباله*دار گرفته شده*اند و به کمک روزتا به زمین ارسال خواهند شد. دستگاه حفاری موجود در سفینه تا عمق 30 سانتی*متری زیر محل فرود را حفر خواهد کرد تا نمونه خاک آن را برای بررسی و ازمایش با خود بیاورد؛ پاسخ این نمونه*برداری می*تواند به این پرسش پاسخ دهد که این دنباله*دار از چه موادی ساخته شده است. حسگرهای دیگری نیز در آن نصب شده*اندد تا هر نوع گازی که بر روی دنباله*دار یافت می*شود و همچنین میدان مغناطیسی آن را بررسی کنند، ضمن این که یک رادار نیز به کاوش زیر سطح دنباله*دار کمک خواهد کرد.

با توجه به این که عمر باطری*های این کاوشگر تنها 64 ساعت است، پس از این مدت از صفحات خورشیدی آن برای شارژ دوباره باطری*ها استفاده می*کند و به این ترتیب می*تواند تا چندین هفته یا حتی چندین ماه هم کار کند، اما سوال تعیین کننده این است که این صفحات با چه سرعتی، زیر لایه گرد و غبار پوشیده می*شوند و از کار می*افتند.

خود روزتا هم سایه به سایه دنباله*دار حرکت خواهد کرد، و آن را در سفرش به دور خورشید همراهی خواهد کرد، و از رادار، فروسرخ و مایکروویو استفاده خواهد کرد تا هسته* و دنباله دنباله*دار را بررسی کند.

پروفسور آمالیا ارکولی-فینزی رئیس دانشکده هوافضای دانشگاه پلی تکنیک میلان که از مدیران این ماموریت است، می*گوید: «ما می*خواهیم هر چیزی را راجع به این دنباله*دار بدانیم، از جمله میدان مغناطیسی، موقعیت، دما و هر چیزی که بتوان یافت».

در ربع قرن اخیر، 11 سفینه فضایی بی سرنشین به سوی دنباله*دارها فرستاده شده*اند. دنباله*دارها قطعات یخ زده کوچکی هستند که به دور خورشید می*چرخند، و عمدتا وقتی از نزدیکی خورشید رد می*شوند و داغ می*شوند، یک دنباله درخشان پشت سر خود به جا می*گذارند.

در سال 2006/1385، ناسا از کاوشگر استارداست استفاده کرد تا نمونه*های گرد و غبار را از دنباله دنباله*دار Wild 2 جمع آوری کند و نمونه*های به دست آمده را به زمین برگرداند. آژانس فضایی اروپا هم در سال 1992/1371 فضاپیمای جیوتو را به 180 کیلومتری گریگ-اسکلیراپ فرستاد. ناسا از این هم فراتر رفت و یک فضاپیما را به سطح دنباله*دار 9P/Tempel کوباند تا گرد و غبار به هوا خواسته آن را تحلیل و بررسی کند.

در صورت موفقیت روزتا و فیل، این دو برای اولین بار در تاریخ بشر این فرصت را خواهند یافت که سطح یک دنباله*دار را بکاوند و اسرار این زیبارویان آسمان را در اختیار بشریت بگذارند.
منبع : پارس اسکای]]>
به گزارش دیلی تلگراف، حالا این سفینه شکارچی دنباله*دارها، باید فکری به حال فاصله 9 میلیون کیلومتری بین خود و دنباله*دار 67P/Churymnov-Gerasimenko کند.

درطول ما*ه*های باقیمانده تا زمان تعیین شده برای ملاقات این دو در مرداد سال آینده، کنترل کننده*های ماموریت باید به طور تدریجی به کار بیفتند و هر کدام از دستگاه*های علمی سفینه فضایی روزتا را آزمایش کنند. مهندسان در چند هفته اول یک سری آزمایش*های تشخیصی را اجرا می*کنند تا قبل از روشن کردن دستگاه*های روزتا، اطمینان حاصل شود که همه سیستم*ها درست کار می*کنند. سپس در اردیبهشت ماه، سفینه از پیشرانه*های خود برای انجام مانور اصلی و قرار گرفتن در مسیر منتهی به برخورد با دنباله*دار استفاده خواهد کرد.

دلیل انتخاب این دنباله*دار این بود که مدار حرکتی آن با دوره تناوب 6.5 سال، مداری نسبتا نزدیک به زمین محسوب می‎شود. این دنباله*دار اولین بار در سال 1969/1348 توسط ستاره*شناسانی که در مرکز اختر فیزیک آلماآتای قزاقستان کار می*کردند، شناسایی شد. تصور می شود که خاستگاه آن کمربند کوپر باشد؛ این عنوان به نواری بزرگ از شهاب*سنگ*ها اطلاق می*شود که در آنسوی مدار سیاره نپتون قرار گرفته*اند*. اما این دنباله*دار به هر طریق ممکن به بیرون از این کمربند کشانده شده و در مداری به سوی خورشید قرار گرفته است.

بررسی دقیق هسته*های این دنباله*دار نشان می*دهد که چگالی آن بسیار کمتر از آب است، که نشان از این دارد که جرمی بسیار متخلخل است. هسته آن هم که بسیار سیاه است (حتی سیاه*تر از زغال) به نظر می*رسد که از کربن تشکیل شده باشد.

اطلاعات بسیار کمی در مورد این جرم منظومه شمسی وجود دارد، و با نزدیک*تر شدن روزتا به آن، دانشمندان مجبور خواهند شد که برای تعیین محل دقیق فرود، از دوربین*های نصب شده در فضاپیما استفاده کنند.

روزتا با سرعت 36 هزار کیلومتر بر ساعت سفر خواهد کرد و در پایان سفر خود به فاصله 24 کیلومتری سطح دنباله*دار خواهد رسید.

وقتی به این فاصله رسید، یک ارابه فرود به نام فیلای از روزتا جدا خواهد شد و سفری آرام و دو ساعته را برای طی این فاصله 24 کیلومتری انجام خواهد داد تا روی سطح دنباله*دار فرود بیاید، و در این حین از سطح دنباله*دار تصویر برداری خواهد کرد. این کاوشگر که هم اندازه یک یخچال است، پس از فرود پایه*هایش را به سطح یخ پیچ خواهد کرد، تا بتواند جای خود را روی سطح دنباله*دار محکم کند. پایه*های سه گانه آن طوری طراحی شده*اند که نیروی ضربه ناشی از برخورد را جذب کنند تا سطح فیبر کربنی سفینه، آسیب نبیند.

دوربین*های سفینه طوری قرار گرفته*اند که امکان تهیه عکس*های پانوراما از محل فرود را داشته باشند. اینها اولین عکس*های منظومه شمسی خواهند بود که از سطح یک دنباله*دار گرفته شده*اند و به کمک روزتا به زمین ارسال خواهند شد. دستگاه حفاری موجود در سفینه تا عمق 30 سانتی*متری زیر محل فرود را حفر خواهد کرد تا نمونه خاک آن را برای بررسی و ازمایش با خود بیاورد؛ پاسخ این نمونه*برداری می*تواند به این پرسش پاسخ دهد که این دنباله*دار از چه موادی ساخته شده است. حسگرهای دیگری نیز در آن نصب شده*اندد تا هر نوع گازی که بر روی دنباله*دار یافت می*شود و همچنین میدان مغناطیسی آن را بررسی کنند، ضمن این که یک رادار نیز به کاوش زیر سطح دنباله*دار کمک خواهد کرد.

با توجه به این که عمر باطری*های این کاوشگر تنها 64 ساعت است، پس از این مدت از صفحات خورشیدی آن برای شارژ دوباره باطری*ها استفاده می*کند و به این ترتیب می*تواند تا چندین هفته یا حتی چندین ماه هم کار کند، اما سوال تعیین کننده این است که این صفحات با چه سرعتی، زیر لایه گرد و غبار پوشیده می*شوند و از کار می*افتند.

خود روزتا هم سایه به سایه دنباله*دار حرکت خواهد کرد، و آن را در سفرش به دور خورشید همراهی خواهد کرد، و از رادار، فروسرخ و مایکروویو استفاده خواهد کرد تا هسته* و دنباله دنباله*دار را بررسی کند.

پروفسور آمالیا ارکولی-فینزی رئیس دانشکده هوافضای دانشگاه پلی تکنیک میلان که از مدیران این ماموریت است، می*گوید: «ما می*خواهیم هر چیزی را راجع به این دنباله*دار بدانیم، از جمله میدان مغناطیسی، موقعیت، دما و هر چیزی که بتوان یافت».

در ربع قرن اخیر، 11 سفینه فضایی بی سرنشین به سوی دنباله*دارها فرستاده شده*اند. دنباله*دارها قطعات یخ زده کوچکی هستند که به دور خورشید می*چرخند، و عمدتا وقتی از نزدیکی خورشید رد می*شوند و داغ می*شوند، یک دنباله درخشان پشت سر خود به جا می*گذارند.

در سال 2006/1385، ناسا از کاوشگر استارداست استفاده کرد تا نمونه*های گرد و غبار را از دنباله دنباله*دار Wild 2 جمع آوری کند و نمونه*های به دست آمده را به زمین برگرداند. آژانس فضایی اروپا هم در سال 1992/1371 فضاپیمای جیوتو را به 180 کیلومتری گریگ-اسکلیراپ فرستاد. ناسا از این هم فراتر رفت و یک فضاپیما را به سطح دنباله*دار 9P/Tempel کوباند تا گرد و غبار به هوا خواسته آن را تحلیل و بررسی کند.

در صورت موفقیت روزتا و فیل، این دو برای اولین بار در تاریخ بشر این فرصت را خواهند یافت که سطح یک دنباله*دار را بکاوند و اسرار این زیبارویان آسمان را در اختیار بشریت بگذارند.
منبع : پارس اسکای]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2530.html Fri, 24 Jan 2014 20:00:19 +0330 رضا باجلان]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2530.html
به گزارش دیلی تلگراف، حالا این سفینه شکارچی دنباله*دارها، باید فکری به حال فاصله 9 میلیون کیلومتری بین خود و دنباله*دار 67P/Churymnov-Gerasimenko کند.

درطول ما*ه*های باقیمانده تا زمان تعیین شده برای ملاقات این دو در مرداد سال آینده، کنترل کننده*های ماموریت باید به طور تدریجی به کار بیفتند و هر کدام از دستگاه*های علمی سفینه فضایی روزتا را آزمایش کنند. مهندسان در چند هفته اول یک سری آزمایش*های تشخیصی را اجرا می*کنند تا قبل از روشن کردن دستگاه*های روزتا، اطمینان حاصل شود که همه سیستم*ها درست کار می*کنند. سپس در اردیبهشت ماه، سفینه از پیشرانه*های خود برای انجام مانور اصلی و قرار گرفتن در مسیر منتهی به برخورد با دنباله*دار استفاده خواهد کرد.

دلیل انتخاب این دنباله*دار این بود که مدار حرکتی آن با دوره تناوب 6.5 سال، مداری نسبتا نزدیک به زمین محسوب می‎شود. این دنباله*دار اولین بار در سال 1969/1348 توسط ستاره*شناسانی که در مرکز اختر فیزیک آلماآتای قزاقستان کار می*کردند، شناسایی شد. تصور می شود که خاستگاه آن کمربند کوپر باشد؛ این عنوان به نواری بزرگ از شهاب*سنگ*ها اطلاق می*شود که در آنسوی مدار سیاره نپتون قرار گرفته*اند*. اما این دنباله*دار به هر طریق ممکن به بیرون از این کمربند کشانده شده و در مداری به سوی خورشید قرار گرفته است.

بررسی دقیق هسته*های این دنباله*دار نشان می*دهد که چگالی آن بسیار کمتر از آب است، که نشان از این دارد که جرمی بسیار متخلخل است. هسته آن هم که بسیار سیاه است (حتی سیاه*تر از زغال) به نظر می*رسد که از کربن تشکیل شده باشد.

اطلاعات بسیار کمی در مورد این جرم منظومه شمسی وجود دارد، و با نزدیک*تر شدن روزتا به آن، دانشمندان مجبور خواهند شد که برای تعیین محل دقیق فرود، از دوربین*های نصب شده در فضاپیما استفاده کنند.

روزتا با سرعت 36 هزار کیلومتر بر ساعت سفر خواهد کرد و در پایان سفر خود به فاصله 24 کیلومتری سطح دنباله*دار خواهد رسید.

وقتی به این فاصله رسید، یک ارابه فرود به نام فیلای از روزتا جدا خواهد شد و سفری آرام و دو ساعته را برای طی این فاصله 24 کیلومتری انجام خواهد داد تا روی سطح دنباله*دار فرود بیاید، و در این حین از سطح دنباله*دار تصویر برداری خواهد کرد. این کاوشگر که هم اندازه یک یخچال است، پس از فرود پایه*هایش را به سطح یخ پیچ خواهد کرد، تا بتواند جای خود را روی سطح دنباله*دار محکم کند. پایه*های سه گانه آن طوری طراحی شده*اند که نیروی ضربه ناشی از برخورد را جذب کنند تا سطح فیبر کربنی سفینه، آسیب نبیند.

دوربین*های سفینه طوری قرار گرفته*اند که امکان تهیه عکس*های پانوراما از محل فرود را داشته باشند. اینها اولین عکس*های منظومه شمسی خواهند بود که از سطح یک دنباله*دار گرفته شده*اند و به کمک روزتا به زمین ارسال خواهند شد. دستگاه حفاری موجود در سفینه تا عمق 30 سانتی*متری زیر محل فرود را حفر خواهد کرد تا نمونه خاک آن را برای بررسی و ازمایش با خود بیاورد؛ پاسخ این نمونه*برداری می*تواند به این پرسش پاسخ دهد که این دنباله*دار از چه موادی ساخته شده است. حسگرهای دیگری نیز در آن نصب شده*اندد تا هر نوع گازی که بر روی دنباله*دار یافت می*شود و همچنین میدان مغناطیسی آن را بررسی کنند، ضمن این که یک رادار نیز به کاوش زیر سطح دنباله*دار کمک خواهد کرد.

با توجه به این که عمر باطری*های این کاوشگر تنها 64 ساعت است، پس از این مدت از صفحات خورشیدی آن برای شارژ دوباره باطری*ها استفاده می*کند و به این ترتیب می*تواند تا چندین هفته یا حتی چندین ماه هم کار کند، اما سوال تعیین کننده این است که این صفحات با چه سرعتی، زیر لایه گرد و غبار پوشیده می*شوند و از کار می*افتند.

خود روزتا هم سایه به سایه دنباله*دار حرکت خواهد کرد، و آن را در سفرش به دور خورشید همراهی خواهد کرد، و از رادار، فروسرخ و مایکروویو استفاده خواهد کرد تا هسته* و دنباله دنباله*دار را بررسی کند.

پروفسور آمالیا ارکولی-فینزی رئیس دانشکده هوافضای دانشگاه پلی تکنیک میلان که از مدیران این ماموریت است، می*گوید: «ما می*خواهیم هر چیزی را راجع به این دنباله*دار بدانیم، از جمله میدان مغناطیسی، موقعیت، دما و هر چیزی که بتوان یافت».

در ربع قرن اخیر، 11 سفینه فضایی بی سرنشین به سوی دنباله*دارها فرستاده شده*اند. دنباله*دارها قطعات یخ زده کوچکی هستند که به دور خورشید می*چرخند، و عمدتا وقتی از نزدیکی خورشید رد می*شوند و داغ می*شوند، یک دنباله درخشان پشت سر خود به جا می*گذارند.

در سال 2006/1385، ناسا از کاوشگر استارداست استفاده کرد تا نمونه*های گرد و غبار را از دنباله دنباله*دار Wild 2 جمع آوری کند و نمونه*های به دست آمده را به زمین برگرداند. آژانس فضایی اروپا هم در سال 1992/1371 فضاپیمای جیوتو را به 180 کیلومتری گریگ-اسکلیراپ فرستاد. ناسا از این هم فراتر رفت و یک فضاپیما را به سطح دنباله*دار 9P/Tempel کوباند تا گرد و غبار به هوا خواسته آن را تحلیل و بررسی کند.

در صورت موفقیت روزتا و فیل، این دو برای اولین بار در تاریخ بشر این فرصت را خواهند یافت که سطح یک دنباله*دار را بکاوند و اسرار این زیبارویان آسمان را در اختیار بشریت بگذارند.
منبع :پارس اسکای]]>
به گزارش دیلی تلگراف، حالا این سفینه شکارچی دنباله*دارها، باید فکری به حال فاصله 9 میلیون کیلومتری بین خود و دنباله*دار 67P/Churymnov-Gerasimenko کند.

درطول ما*ه*های باقیمانده تا زمان تعیین شده برای ملاقات این دو در مرداد سال آینده، کنترل کننده*های ماموریت باید به طور تدریجی به کار بیفتند و هر کدام از دستگاه*های علمی سفینه فضایی روزتا را آزمایش کنند. مهندسان در چند هفته اول یک سری آزمایش*های تشخیصی را اجرا می*کنند تا قبل از روشن کردن دستگاه*های روزتا، اطمینان حاصل شود که همه سیستم*ها درست کار می*کنند. سپس در اردیبهشت ماه، سفینه از پیشرانه*های خود برای انجام مانور اصلی و قرار گرفتن در مسیر منتهی به برخورد با دنباله*دار استفاده خواهد کرد.

دلیل انتخاب این دنباله*دار این بود که مدار حرکتی آن با دوره تناوب 6.5 سال، مداری نسبتا نزدیک به زمین محسوب می‎شود. این دنباله*دار اولین بار در سال 1969/1348 توسط ستاره*شناسانی که در مرکز اختر فیزیک آلماآتای قزاقستان کار می*کردند، شناسایی شد. تصور می شود که خاستگاه آن کمربند کوپر باشد؛ این عنوان به نواری بزرگ از شهاب*سنگ*ها اطلاق می*شود که در آنسوی مدار سیاره نپتون قرار گرفته*اند*. اما این دنباله*دار به هر طریق ممکن به بیرون از این کمربند کشانده شده و در مداری به سوی خورشید قرار گرفته است.

بررسی دقیق هسته*های این دنباله*دار نشان می*دهد که چگالی آن بسیار کمتر از آب است، که نشان از این دارد که جرمی بسیار متخلخل است. هسته آن هم که بسیار سیاه است (حتی سیاه*تر از زغال) به نظر می*رسد که از کربن تشکیل شده باشد.

اطلاعات بسیار کمی در مورد این جرم منظومه شمسی وجود دارد، و با نزدیک*تر شدن روزتا به آن، دانشمندان مجبور خواهند شد که برای تعیین محل دقیق فرود، از دوربین*های نصب شده در فضاپیما استفاده کنند.

روزتا با سرعت 36 هزار کیلومتر بر ساعت سفر خواهد کرد و در پایان سفر خود به فاصله 24 کیلومتری سطح دنباله*دار خواهد رسید.

وقتی به این فاصله رسید، یک ارابه فرود به نام فیلای از روزتا جدا خواهد شد و سفری آرام و دو ساعته را برای طی این فاصله 24 کیلومتری انجام خواهد داد تا روی سطح دنباله*دار فرود بیاید، و در این حین از سطح دنباله*دار تصویر برداری خواهد کرد. این کاوشگر که هم اندازه یک یخچال است، پس از فرود پایه*هایش را به سطح یخ پیچ خواهد کرد، تا بتواند جای خود را روی سطح دنباله*دار محکم کند. پایه*های سه گانه آن طوری طراحی شده*اند که نیروی ضربه ناشی از برخورد را جذب کنند تا سطح فیبر کربنی سفینه، آسیب نبیند.

دوربین*های سفینه طوری قرار گرفته*اند که امکان تهیه عکس*های پانوراما از محل فرود را داشته باشند. اینها اولین عکس*های منظومه شمسی خواهند بود که از سطح یک دنباله*دار گرفته شده*اند و به کمک روزتا به زمین ارسال خواهند شد. دستگاه حفاری موجود در سفینه تا عمق 30 سانتی*متری زیر محل فرود را حفر خواهد کرد تا نمونه خاک آن را برای بررسی و ازمایش با خود بیاورد؛ پاسخ این نمونه*برداری می*تواند به این پرسش پاسخ دهد که این دنباله*دار از چه موادی ساخته شده است. حسگرهای دیگری نیز در آن نصب شده*اندد تا هر نوع گازی که بر روی دنباله*دار یافت می*شود و همچنین میدان مغناطیسی آن را بررسی کنند، ضمن این که یک رادار نیز به کاوش زیر سطح دنباله*دار کمک خواهد کرد.

با توجه به این که عمر باطری*های این کاوشگر تنها 64 ساعت است، پس از این مدت از صفحات خورشیدی آن برای شارژ دوباره باطری*ها استفاده می*کند و به این ترتیب می*تواند تا چندین هفته یا حتی چندین ماه هم کار کند، اما سوال تعیین کننده این است که این صفحات با چه سرعتی، زیر لایه گرد و غبار پوشیده می*شوند و از کار می*افتند.

خود روزتا هم سایه به سایه دنباله*دار حرکت خواهد کرد، و آن را در سفرش به دور خورشید همراهی خواهد کرد، و از رادار، فروسرخ و مایکروویو استفاده خواهد کرد تا هسته* و دنباله دنباله*دار را بررسی کند.

پروفسور آمالیا ارکولی-فینزی رئیس دانشکده هوافضای دانشگاه پلی تکنیک میلان که از مدیران این ماموریت است، می*گوید: «ما می*خواهیم هر چیزی را راجع به این دنباله*دار بدانیم، از جمله میدان مغناطیسی، موقعیت، دما و هر چیزی که بتوان یافت».

در ربع قرن اخیر، 11 سفینه فضایی بی سرنشین به سوی دنباله*دارها فرستاده شده*اند. دنباله*دارها قطعات یخ زده کوچکی هستند که به دور خورشید می*چرخند، و عمدتا وقتی از نزدیکی خورشید رد می*شوند و داغ می*شوند، یک دنباله درخشان پشت سر خود به جا می*گذارند.

در سال 2006/1385، ناسا از کاوشگر استارداست استفاده کرد تا نمونه*های گرد و غبار را از دنباله دنباله*دار Wild 2 جمع آوری کند و نمونه*های به دست آمده را به زمین برگرداند. آژانس فضایی اروپا هم در سال 1992/1371 فضاپیمای جیوتو را به 180 کیلومتری گریگ-اسکلیراپ فرستاد. ناسا از این هم فراتر رفت و یک فضاپیما را به سطح دنباله*دار 9P/Tempel کوباند تا گرد و غبار به هوا خواسته آن را تحلیل و بررسی کند.

در صورت موفقیت روزتا و فیل، این دو برای اولین بار در تاریخ بشر این فرصت را خواهند یافت که سطح یک دنباله*دار را بکاوند و اسرار این زیبارویان آسمان را در اختیار بشریت بگذارند.
منبع :پارس اسکای]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2503.html Wed, 09 Oct 2013 23:31:11 +0330 رضا باجلان]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2503.html هر 76 سال یک بار دنباله دار هالی یک دور کامل به دور خور شید می زنه.
در این قسمت میخواهیم در باره ی دنباله دار هالی کمی باهم حرف بزنیم.]]> هر 76 سال یک بار دنباله دار هالی یک دور کامل به دور خور شید می زنه.
در این قسمت میخواهیم در باره ی دنباله دار هالی کمی باهم حرف بزنیم.]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2391.html Sat, 29 Sep 2012 11:02:08 +0330 mars]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2391.html
اینم یه خبر خوب برای رصد گران عزیز تالار آستروتاک دوست داشتنی


نمايش آسماني دنباله*دار «خورشيد خراش» با نورافشاني 15 برابر ماه

محققان موفق به شناسايي يك ابردنباله*دار جديد شده*اند كه در زمان عبور از آسمان زمين در سال آينده 15 برابر ماه نورافشاني خواهد كرد.

محاسبات نشان داده كه اين عابر سماوي در نوامبر 2013 با درخشش بسيار زيادي از آسمان عبور كرده و حتي در نور روز نيز در اطراف خورشيد قابل مشاهده است.
دنباله*دار سی/۲۰۱۲ اس۱ اكنون ايسون خوانده شده چرا كه براي اولين بار ویتالی نوسکی و آرتیوم نوویچونوک روسي با استفاده از تلسكوپ شبكه نوري علمي بين*المللي آن را شناسايي كرده بودند.

در حال حاضر ايسون كاملا كم نور است چرا كه در اعماق فضا و در نزديكي مدار سياره مشتري قرار دارد اما در ماههاي آينده اين دنباله*دار درخشان*تر شده تا زماني كه با فاصله كمتر از دو ميليون كيلومتري از كنار خورشيد در روز 28 نوامبر عبور كند.

اين مسير باعث مي*شود كه اين دنباله*دار را يك خورشيد*خراش بناميم و اين خطر وجود دارد كه دنباله*دار در اين فاصله نزديك از خورشيد تجزيه شود.
اما همچنين اين امكان وجود دارد كه حتي از «ايکيا- سکى» بزرگترين دنباله دار قرن گذشته نيز كه ستاره*شناسان را در 1965 بسيار هيجان*زده كرده بود، درخشان*تر شود.
اگر ايسون بتواند طبق پيش*بيني*ها دوام بياورد، بسيار چشمگيرتر از دنباله*دار مك*نات خواهد شد كه يك درخشش مشابه سياره ناهيد را با يك دنباله بلند درخشان در ژانويه 2007 به نمايش گذاشته بود.
[ATTACH=CONFIG]1616[/ATTACH]

ايسون بنظر مي*رسد كه از يك مدار سهمي*وار برخوردار باشد كه باعث شده دانشمندان به اين باور برسند كه اين دنباله*دار براي اولين بار از ميان منظومه شمسي عبور مي*كند. اين امر بدين معني است كه اين دنباله*دار احتمالا از ابر اورت در اطراف منظومه شمسي نشات گرفته است.
اين دنباله*دار يك توپ بزرگ از سنگ و يخ بوده و احتمالا حاوي تركيبات فرار مانند يخ آب باشد كه مانند جتهاي گاز و غبار در فضا منتشر مي*شوند.
ايسون اگر بتواند نزديكي با خورشيد را دوام بياورد از اواخر ماه نوامبر تا اوايل دسامبر در نيمكره شمالي زمين قابل مشاهده خواهد بود. اما همچنين ستاره*شناسان متذكر شده*اند دنباله*دارهاي خورشيد*خراش مي*توانند تا حد زيادي غيرقابل پيش*بيني باشند. کهوتک يكي از مثالهاي بارز از دنباله دارهايي بود كه در جهش خود به سوي خورشيد در سال 1973 جان سالم بدر نبرد.



سال آينده همچنين دنباله*دار ديگري موسوم به «پن*استارز(سی/۲۰۱۱ ال ۴)» در مارس 2013 در آسمان با درخششي برابر ستارگان ديگر قابل مشاهده خواهد بود.

  3.jpeg (اندازه 18.94 KB / تعداد دانلود: 0) ]]>
اینم یه خبر خوب برای رصد گران عزیز تالار آستروتاک دوست داشتنی


نمايش آسماني دنباله*دار «خورشيد خراش» با نورافشاني 15 برابر ماه

محققان موفق به شناسايي يك ابردنباله*دار جديد شده*اند كه در زمان عبور از آسمان زمين در سال آينده 15 برابر ماه نورافشاني خواهد كرد.

محاسبات نشان داده كه اين عابر سماوي در نوامبر 2013 با درخشش بسيار زيادي از آسمان عبور كرده و حتي در نور روز نيز در اطراف خورشيد قابل مشاهده است.
دنباله*دار سی/۲۰۱۲ اس۱ اكنون ايسون خوانده شده چرا كه براي اولين بار ویتالی نوسکی و آرتیوم نوویچونوک روسي با استفاده از تلسكوپ شبكه نوري علمي بين*المللي آن را شناسايي كرده بودند.

در حال حاضر ايسون كاملا كم نور است چرا كه در اعماق فضا و در نزديكي مدار سياره مشتري قرار دارد اما در ماههاي آينده اين دنباله*دار درخشان*تر شده تا زماني كه با فاصله كمتر از دو ميليون كيلومتري از كنار خورشيد در روز 28 نوامبر عبور كند.

اين مسير باعث مي*شود كه اين دنباله*دار را يك خورشيد*خراش بناميم و اين خطر وجود دارد كه دنباله*دار در اين فاصله نزديك از خورشيد تجزيه شود.
اما همچنين اين امكان وجود دارد كه حتي از «ايکيا- سکى» بزرگترين دنباله دار قرن گذشته نيز كه ستاره*شناسان را در 1965 بسيار هيجان*زده كرده بود، درخشان*تر شود.
اگر ايسون بتواند طبق پيش*بيني*ها دوام بياورد، بسيار چشمگيرتر از دنباله*دار مك*نات خواهد شد كه يك درخشش مشابه سياره ناهيد را با يك دنباله بلند درخشان در ژانويه 2007 به نمايش گذاشته بود.
[ATTACH=CONFIG]1616[/ATTACH]

ايسون بنظر مي*رسد كه از يك مدار سهمي*وار برخوردار باشد كه باعث شده دانشمندان به اين باور برسند كه اين دنباله*دار براي اولين بار از ميان منظومه شمسي عبور مي*كند. اين امر بدين معني است كه اين دنباله*دار احتمالا از ابر اورت در اطراف منظومه شمسي نشات گرفته است.
اين دنباله*دار يك توپ بزرگ از سنگ و يخ بوده و احتمالا حاوي تركيبات فرار مانند يخ آب باشد كه مانند جتهاي گاز و غبار در فضا منتشر مي*شوند.
ايسون اگر بتواند نزديكي با خورشيد را دوام بياورد از اواخر ماه نوامبر تا اوايل دسامبر در نيمكره شمالي زمين قابل مشاهده خواهد بود. اما همچنين ستاره*شناسان متذكر شده*اند دنباله*دارهاي خورشيد*خراش مي*توانند تا حد زيادي غيرقابل پيش*بيني باشند. کهوتک يكي از مثالهاي بارز از دنباله دارهايي بود كه در جهش خود به سوي خورشيد در سال 1973 جان سالم بدر نبرد.



سال آينده همچنين دنباله*دار ديگري موسوم به «پن*استارز(سی/۲۰۱۱ ال ۴)» در مارس 2013 در آسمان با درخششي برابر ستارگان ديگر قابل مشاهده خواهد بود.

  3.jpeg (اندازه 18.94 KB / تعداد دانلود: 0) ]]> https://www.astrotalk.ir/thread-1137.html Thu, 08 Oct 2009 22:36:32 +0330 Virologist]]> https://www.astrotalk.ir/thread-1137.html
به گزارش بي‌بي‌سي، محققان دانشگاه واشينگتن سياتل با بهره گيري از شبيه‌سازي مسير حركت ستاره‌هاي دنباله‌دار بلند دوره، احتمال برخورد آن‌ها با زمين را بررسي كردند.

دنباله‌دارهاي بلند دوره معمولاً در فواصل دور از زمين اما در بازه‌هاي زماني طولاني قابل رويت هستند.

با وجود توافق اكثر دانشمندان در مورد انقراض دايناسورها در 65 ميليون سال پيش توسط يك دنباله دار، تعداد انقراض‌هاي بوجود آمده به دليل برخورد اين اجسام يخي هنوز مورد بحث است.

ستاره‌هاي دنباله‌دار از خاك، سنگ، يخ و گازهاي منجمد تشكيل شده اند. زماني كه مدار يك دنباله دار آنرا به خورشيد نزديك مي‌كند، بخشي از مواد جامد آن تبخير مي‌شود و هاله‌اي نوراني ايجاد مي‌كند. اين هاله همان دنباله‌اي است كه ما مي‌بينيم. وجود اين هاله يكي از راه‌هاي تشخيص سيارك از ستاره دنباله‌دار است.

دنباله‌دار هالي، كوتاه دوره است و هر 75 سال از آسمان زمين عبور مي‌كند. اين نوع دنباله‌دار از منطقه‌اي به نام كمربند كايپر در منظومه شمسي مي‌آيد.

از طرفي دنباله‌دارهاي بلند دوره در منطقه‌اي دوردست‌تر به نام ابر اوورت متولد مي‌شوند. ابر اوورت شامل تكه‌هاي باقي مانده از تشكيل منظومه شمسي در 4.5 بيليون سال پيش است.

پيشتر تصور مي‌شد كه بخش بيروني ابر اوورت منبع ايجاد دنباله‌دارهاي بلند دوره است. مدار بلنددوره‌ها تحت تأثير نيروي گرانش ستاره‌هاي مجاور، تغيير مي‌كند. بازه خاصي از اين تغييرات باعث افزايش فراواني حضور دنباله‌‌دارها در داخل منظومه شمسي مي‌شود. اين پديده را اصطلاحاً "بارش دنباله‌دار" مي‌نامند.

اما شبيه‌سازي‌هاي محققان دانشگاه واشينگتون در سياتل نشان مي‌دهد كه ابر اوورت مي‌تواند محل تولد دنباله‌دارهاي بلند دوره‌اي باشد كه از مدار زمين عبور مي‌كنند.

تعداد اجرام داخل ابر اوورت هنوز مشخص نيست اما با در نظر گرفتن ماكزيمم تعداد، محققان نشان دادند كه تنها دو يا سه جرم از اين ابر در 500 ميليون سال گذشته از مدار زمين عبور كرده‌اند.

از طرفي ستاره‌هاي گازي مشتري و زحل از زمين به صورت يك سپر در مقابل دنباله‌دارها محافظت مي‌كنند. اين فرضيه پيشتر با پديدار شدن نقاطي تاريك در سطح مشتري قوت گرفت.
البته نمي‌توان ستاره‌هاي دنباله‌دار را بي‌تقصير دانست چرا كه حداقل يكي از انقراض‌هاي زمين در 40 ميليون سال پيش به دليل برخورد بارش‌هاي دنباله دار بوده‌است. محققان دانشگاه واشينگتن معتقدند كه اين بزرگترين تأثير بارش‌ها بر سياره ما بوده‌است.



منبع درمتن ذكر شده]]>
به گزارش بي‌بي‌سي، محققان دانشگاه واشينگتن سياتل با بهره گيري از شبيه‌سازي مسير حركت ستاره‌هاي دنباله‌دار بلند دوره، احتمال برخورد آن‌ها با زمين را بررسي كردند.

دنباله‌دارهاي بلند دوره معمولاً در فواصل دور از زمين اما در بازه‌هاي زماني طولاني قابل رويت هستند.

با وجود توافق اكثر دانشمندان در مورد انقراض دايناسورها در 65 ميليون سال پيش توسط يك دنباله دار، تعداد انقراض‌هاي بوجود آمده به دليل برخورد اين اجسام يخي هنوز مورد بحث است.

ستاره‌هاي دنباله‌دار از خاك، سنگ، يخ و گازهاي منجمد تشكيل شده اند. زماني كه مدار يك دنباله دار آنرا به خورشيد نزديك مي‌كند، بخشي از مواد جامد آن تبخير مي‌شود و هاله‌اي نوراني ايجاد مي‌كند. اين هاله همان دنباله‌اي است كه ما مي‌بينيم. وجود اين هاله يكي از راه‌هاي تشخيص سيارك از ستاره دنباله‌دار است.

دنباله‌دار هالي، كوتاه دوره است و هر 75 سال از آسمان زمين عبور مي‌كند. اين نوع دنباله‌دار از منطقه‌اي به نام كمربند كايپر در منظومه شمسي مي‌آيد.

از طرفي دنباله‌دارهاي بلند دوره در منطقه‌اي دوردست‌تر به نام ابر اوورت متولد مي‌شوند. ابر اوورت شامل تكه‌هاي باقي مانده از تشكيل منظومه شمسي در 4.5 بيليون سال پيش است.

پيشتر تصور مي‌شد كه بخش بيروني ابر اوورت منبع ايجاد دنباله‌دارهاي بلند دوره است. مدار بلنددوره‌ها تحت تأثير نيروي گرانش ستاره‌هاي مجاور، تغيير مي‌كند. بازه خاصي از اين تغييرات باعث افزايش فراواني حضور دنباله‌‌دارها در داخل منظومه شمسي مي‌شود. اين پديده را اصطلاحاً "بارش دنباله‌دار" مي‌نامند.

اما شبيه‌سازي‌هاي محققان دانشگاه واشينگتون در سياتل نشان مي‌دهد كه ابر اوورت مي‌تواند محل تولد دنباله‌دارهاي بلند دوره‌اي باشد كه از مدار زمين عبور مي‌كنند.

تعداد اجرام داخل ابر اوورت هنوز مشخص نيست اما با در نظر گرفتن ماكزيمم تعداد، محققان نشان دادند كه تنها دو يا سه جرم از اين ابر در 500 ميليون سال گذشته از مدار زمين عبور كرده‌اند.

از طرفي ستاره‌هاي گازي مشتري و زحل از زمين به صورت يك سپر در مقابل دنباله‌دارها محافظت مي‌كنند. اين فرضيه پيشتر با پديدار شدن نقاطي تاريك در سطح مشتري قوت گرفت.
البته نمي‌توان ستاره‌هاي دنباله‌دار را بي‌تقصير دانست چرا كه حداقل يكي از انقراض‌هاي زمين در 40 ميليون سال پيش به دليل برخورد بارش‌هاي دنباله دار بوده‌است. محققان دانشگاه واشينگتن معتقدند كه اين بزرگترين تأثير بارش‌ها بر سياره ما بوده‌است.



منبع درمتن ذكر شده]]> https://www.astrotalk.ir/thread-991.html Fri, 04 Sep 2009 17:59:21 +0430 stars]]> https://www.astrotalk.ir/thread-991.html
به گزارش واحد خبر مرکز مطالعات و پژوهش هاي فلکي ـ نجومي به نقل از سايت "bbc" ، گليسين يک آمينواسيد است که در پروتئين ها يافت ميشود. پروتئين ها مولکول هاي پيچيده اي هستند که موجودات زنده براي ساختن وحفظ سيستم هاي خود از آنها استفاده مي کنند.
اين ماده در ذراتي که از دنباله دار وايلد-2 در فضا پراکنده مي شدرديابي شده است. اين ذرات را در سال 2004 ريال کاوشگر "استارداست" ناساجمع آوري کرد.
نظريه "بذر" حيات در زمين مبني براين که ابتدا توسط يک دنباله دار کاشته شد خيلي پرطرفدار است.
بسياري از دانشمندان به اين نظريه اعتقاد دارند ميلياردها سال قبلبرخورد تعداد زيادي از همين دنباله دارها، مواد شيميايي مهمي را که پيشدرآمد حيات بود به زمين آورد.
دکتر "کارل پيلچر" سرپرست موسسه زيست اخترشناسي ناسا گفت: "کشفگليسين در يک دنباله دار تقويت کننده اين نظر است که مصالح اوليه ساختمانيحيات در فضا به وفور يافت مي شود و اين استدلال را تقويت مي کند که آثارحيات در کيهان ممکن است زياد باشد نه نادر."
گليسين قبلا در شهاب سنگ ها ديده شده بود، اما اين اولين بار است که در مواد منتشر شده از دنباله دارها کشف مي شود.
اين کاوشگر ناسا در ژانويه 2004 از کنار دنباله دار "81 پي/وايلد-2" به قطر پنج کيلومتر گذشت.
اين کاوشگر از حدود 240 کيلومتري هسته دنباله دار گذشت و ذراتي را کهاز سطح آن متصاعد مي شد جمع آوري کرد. اين ذرات بسيار ريز (که ابعاد آنهاچندهزارم ميليمتر است) در سال 2006 در يک کپسول مهر و موم شده به زمينبازگردانده شد.
مواد بازگردانده شده به زمين در ميان آزمايشگاه هاي نجومي برتر جهانتوزيع شد که دريچه خارق العاده اي به روي شرايطي که در نخستين مراحل تشکيلمنظومه شمسي يعني تشکيل سيارات و دنباله دارها حاکم بود گشوده است. ]]>
به گزارش واحد خبر مرکز مطالعات و پژوهش هاي فلکي ـ نجومي به نقل از سايت "bbc" ، گليسين يک آمينواسيد است که در پروتئين ها يافت ميشود. پروتئين ها مولکول هاي پيچيده اي هستند که موجودات زنده براي ساختن وحفظ سيستم هاي خود از آنها استفاده مي کنند.
اين ماده در ذراتي که از دنباله دار وايلد-2 در فضا پراکنده مي شدرديابي شده است. اين ذرات را در سال 2004 ريال کاوشگر "استارداست" ناساجمع آوري کرد.
نظريه "بذر" حيات در زمين مبني براين که ابتدا توسط يک دنباله دار کاشته شد خيلي پرطرفدار است.
بسياري از دانشمندان به اين نظريه اعتقاد دارند ميلياردها سال قبلبرخورد تعداد زيادي از همين دنباله دارها، مواد شيميايي مهمي را که پيشدرآمد حيات بود به زمين آورد.
دکتر "کارل پيلچر" سرپرست موسسه زيست اخترشناسي ناسا گفت: "کشفگليسين در يک دنباله دار تقويت کننده اين نظر است که مصالح اوليه ساختمانيحيات در فضا به وفور يافت مي شود و اين استدلال را تقويت مي کند که آثارحيات در کيهان ممکن است زياد باشد نه نادر."
گليسين قبلا در شهاب سنگ ها ديده شده بود، اما اين اولين بار است که در مواد منتشر شده از دنباله دارها کشف مي شود.
اين کاوشگر ناسا در ژانويه 2004 از کنار دنباله دار "81 پي/وايلد-2" به قطر پنج کيلومتر گذشت.
اين کاوشگر از حدود 240 کيلومتري هسته دنباله دار گذشت و ذراتي را کهاز سطح آن متصاعد مي شد جمع آوري کرد. اين ذرات بسيار ريز (که ابعاد آنهاچندهزارم ميليمتر است) در سال 2006 در يک کپسول مهر و موم شده به زمينبازگردانده شد.
مواد بازگردانده شده به زمين در ميان آزمايشگاه هاي نجومي برتر جهانتوزيع شد که دريچه خارق العاده اي به روي شرايطي که در نخستين مراحل تشکيلمنظومه شمسي يعني تشکيل سيارات و دنباله دارها حاکم بود گشوده است. ]]> https://www.astrotalk.ir/thread-925.html Sat, 22 Aug 2009 06:27:08 +0430 stars]]> https://www.astrotalk.ir/thread-925.html


اين سيستم كيهاني با نام شهاب سنگ 1994 CC در تاريخهاي 12 و 14 ژوئن توسط سيستم رادار خورشيدي گلد استون ناسا تصويربرداري شد. در حالي كه اكثر شهاب سنگها در كمربندي ميان مريخ و مشتري در حركت هستند برخي از آنها از اين كمربند خارج شده و در مسير مدار زمين در نزديكي خورشيد حركت مي كنند. در حدود 15 درصد از اين شهاب سنگهاي نزديك به زمين از سيستمهايي دوتايي تشكيل شده اند و تقريبا كمتر از يك درصد از آنها سه تايي خواهند بود.



1994 CC كه در محدوده 2.52 ميليون كيلومتري از زمين قرار گرفته است دومين سيستم سه تايي است كه در ميان اجرام نزديك به زمين شناسايي شده است. ساختار سه تايي اين شهاب سنگ از يك جرم مركزي با قطر 700 متر تشكيل شده است كه دو قمر كوچكتر آن را احاطه كرده اند. تحقيقات اوليه نشان مي دهد قطر قمرهايي كه جرم مركزي را احاطه كرده اند حداقل 50 متر است. محققان در سال 2008 اعلام كردند شهاب سنگهاي دوتايي تحت تاثير انرژي كه از نور خورشيد طي طولاني مدت جذب مي كنند تشكيل مي شوند.



رصدخانه آرچيبو نيز در كنار رصد خانه گلدستون موفق به رديابي اين سيستم سه تايي ناياب از شهاب سنگهاي نزديك به زمين شده است. در عين حال اطلاعات مشتركي كه توسط اين دو مركز ارائه شده است براي مطالعه خصوصيات فيزيكي و مداري 1994 CC مورد استفاده قرار خواهند گرفت.


بر اساس گزارش اسپيس، شهاب سنگ 1994 CC در سال 2074 در يكي از نزديك ترين سطوح پرواز خود از زمين قرار خواهد گرفت. در اين دوره زماني اين شهاب سنگ از ارتفاع 2.5 ميليون كيلومتري از سطح زمين عبور خواهد كرد.]]>


اين سيستم كيهاني با نام شهاب سنگ 1994 CC در تاريخهاي 12 و 14 ژوئن توسط سيستم رادار خورشيدي گلد استون ناسا تصويربرداري شد. در حالي كه اكثر شهاب سنگها در كمربندي ميان مريخ و مشتري در حركت هستند برخي از آنها از اين كمربند خارج شده و در مسير مدار زمين در نزديكي خورشيد حركت مي كنند. در حدود 15 درصد از اين شهاب سنگهاي نزديك به زمين از سيستمهايي دوتايي تشكيل شده اند و تقريبا كمتر از يك درصد از آنها سه تايي خواهند بود.



1994 CC كه در محدوده 2.52 ميليون كيلومتري از زمين قرار گرفته است دومين سيستم سه تايي است كه در ميان اجرام نزديك به زمين شناسايي شده است. ساختار سه تايي اين شهاب سنگ از يك جرم مركزي با قطر 700 متر تشكيل شده است كه دو قمر كوچكتر آن را احاطه كرده اند. تحقيقات اوليه نشان مي دهد قطر قمرهايي كه جرم مركزي را احاطه كرده اند حداقل 50 متر است. محققان در سال 2008 اعلام كردند شهاب سنگهاي دوتايي تحت تاثير انرژي كه از نور خورشيد طي طولاني مدت جذب مي كنند تشكيل مي شوند.



رصدخانه آرچيبو نيز در كنار رصد خانه گلدستون موفق به رديابي اين سيستم سه تايي ناياب از شهاب سنگهاي نزديك به زمين شده است. در عين حال اطلاعات مشتركي كه توسط اين دو مركز ارائه شده است براي مطالعه خصوصيات فيزيكي و مداري 1994 CC مورد استفاده قرار خواهند گرفت.


بر اساس گزارش اسپيس، شهاب سنگ 1994 CC در سال 2074 در يكي از نزديك ترين سطوح پرواز خود از زمين قرار خواهد گرفت. در اين دوره زماني اين شهاب سنگ از ارتفاع 2.5 ميليون كيلومتري از سطح زمين عبور خواهد كرد.]]> https://www.astrotalk.ir/thread-805.html Thu, 13 Aug 2009 04:26:00 +0430 foroogh]]> https://www.astrotalk.ir/thread-805.html دنباله‌داری که در اوائل سال 1957 توسط دو ستاره شناس بلژیکی با روش عکسبرداری رصدخانه uccle کشف شد و بعد از مدتی به صورت دنباله‌داری روشن قابل مشاهده با چشم غیر مسلح از قدر 1- درآمد. طول دم این دنباله‌دار 25 تا 30 درجه‌ می رسید.ضد دم یا Antitail با طول حدود 15 درجه داشت مدار آن هایپربولیک بوده و کشیدگی مداری ان به 9/119 درجه می رسید.]]> دنباله‌داری که در اوائل سال 1957 توسط دو ستاره شناس بلژیکی با روش عکسبرداری رصدخانه uccle کشف شد و بعد از مدتی به صورت دنباله‌داری روشن قابل مشاهده با چشم غیر مسلح از قدر 1- درآمد. طول دم این دنباله‌دار 25 تا 30 درجه‌ می رسید.ضد دم یا Antitail با طول حدود 15 درجه داشت مدار آن هایپربولیک بوده و کشیدگی مداری ان به 9/119 درجه می رسید.]]> https://www.astrotalk.ir/thread-707.html Wed, 17 Jun 2009 20:18:44 +0430 M_Saturn]]> https://www.astrotalk.ir/thread-707.html https://www.astrotalk.ir/thread-302.html Sat, 04 Aug 2007 02:24:28 +0330 foroogh]]> https://www.astrotalk.ir/thread-302.html
ستاره شناسان دنباله دارها را بر حسب زمانیکه برای یکبار گردش به دور خورشید در مدار خود صرف می کنند، طبقه بندی می نمایند. دنباله دارهای دوره کوتاه کمتر از ۲۰۰ سال زمان برای گردش در مدارشان نیاز دارند و دنباله دارهای دوره بلند بیش از ۲۰۰ سال زمان برای یکبار گردش خود به دور خورشید صرف می کنند.

ستاره شناسان در مورد دنباله دارها بر این باورند که آنها باقیمانده مجموعه ای از گاز، یخ، سنگ و غبارند که حدود ۶/۴ بیلیون سال پیش در منطقه بیرون سیارات شکل گرفتند. بعضی از دانشمندان معتقدند که تعدادی دنباله دار، آب و مولکولهای کربنی لازم برای تشکیل حیات در زمین را به این سیاره آورده اند.

قسمتهای مختلف یک دنباله دار

هسته دنباله دارها یک توپ از یخ و ذرات غبار سنگی است که شبیه به یک گلوله برفی کثیف می باشد. یخ هسته دنباله دار عمدتا از آب منجمد تشکیل شده است اما ممکن است مواد منجمد دیگری نظیر آمونیا، دی اکسید کربن، مونوکسید کربن و متان نیز در آن وجود داشته باشد. دانشمندان تصور می کنند که هسته برخی از دنباله دارها ترد و شکننده است، چراکه آنها شماری دنباله دار پیدا کرده اند که بدون هیچ دلیل واضحی خرد شده اند.

با نزدیک شدن دنباله دار به قسمتهای داخلی منظومه شمسی، گرمای خورشید منجر به تبخیر قسمتی از یخ موجود در سطح هسته دنباله دار شده و ذرات غبار و گاز با فشار از دنباله دار به فضا خارج می گردند و به این شکل قسمت گیسو را شکل می دهند. پرتوهای خورشید، ذرات غبار را از قسمت گیسو به بیرون هل می دهند. این ذرات سبب تشکیل دم غباری دنباله دار می شود. به طور همزمان، بادهای خورشیدی – که جریانی با سرعت بسیار زیاد از ذرات باردار الکتریکی می باشد – بخشی از گازهای دنباله دار را به یون (ذرات بار دار) تبدیل می کند. این یونها نیز به بیرون از گیسو جریان پیدا کرده و دم یونی را شکل می دهند. از آنجائیکه دمهای دنباله دارها توسط پرتوها و بادهای خورشیدی جارو زده می شوند، همیشه در جهت مخالف خورشید قرار می گیرند.

اینگونه تصور می شود که قطر هسته بیشتر دنباله دارها حدود ۱۶ کیلومتر یا کمتر است. قطر برخی از گیسوها می تواند به ۶/۱ میلیون کیلومتر برسد. برخی از دمها نیز در مسافتی معادل ۱۶۰ میلیون کیلومتر گسترده می شوند.

زندگی یک دنباله دار

دانشمندان فکر می کنند، دنباله دارهای دوره کوتاه از کمربند کویپر که در آنسوی مدار سیاره پلوتو قرار دارد، می آیند. کشش گرانشی سیارات خارجی منظومه شمسی می تواند بر این اجرام تاثیر گذاشته و آنها را به درون منظومه شمسی بکشاند. دنباله دارهای دوره بلند از ابر اورت می آیند. مجموعه ای از اجرام در فاصله ای هزار برابر فاصله پلوتو از خورشید که مانند کره ای منظومه شمسی را در بر گرفته است. فعل و انفعالات گرانشی ستارگان در حال گذر، باعث می شود که این اجرام یخی به درون منظومه شمسی راه یابند.

هر بار که یک دنباله دار وارد منظومه شمسی می شود، قسمتی از یخ و غبار خود را از دست می دهد. گاهی قسمتی از دنباله آنها پس از ورود به جو زمین به شکل شهاب سنگ درآمده و در اتمسفر زمین می سوزد. در نهایت بعضی از دنباله دارها همه یخ خود را از دست می دهند. آنها از هم می پاشند و تبدیل به ابری از غبار می شوند و یا به صورت اجرام غیر فعالی نظیر سنگهای آسمانی در می آیند.
مدارهای بلند بیضی شکل دنباله دارها می توانند از مدارهای تقریبا دایره ای سیارات عبور کنند. در نتیجه، گاهی دنباله دارها با سیارات و اقمار آنها برخورد میکنند. بسیاری از چاله های برخوردی در منظومه شمسی به دلیل برخورد همین دنباله دارها ایجاد شده اند.

مطالعه دنباله دارها

بسیاری از نکاتی که دانشمندان امروزه درباره دنباله دارها می دانند، از مطالعه گسترده دنباله دار هالی (Halley) که در سال ۱۹۸۶ از نزدیکی زمین گذر کرد، به دست آمده است. پنج فضاپیما در نزدیکی هالی قرار گرفتند و اطلاعاتی را در مورد شکل ظاهر و ترکیبات شیمیایی آن جمع آوری کردند. چندین کاوشگر نیز به قدری به آن نزدیک شدند که بتوانند هسته آن که به طور معمول با گیسو پوشانده شده بود را مورد بررسی قرار دهند. از اطلاعات به دست آمده مشخص شد که هسته هالی سیب زمینی شکل و حدود ۱۵ کیلومتر طول دارد. این هسته به طور مساوی متشکل از یخ و غبار بود. حدود ۸۰ درصد از بخش یخی آن آب منجمد و ۱۵ درصد از آن مونوکسید کربن منجمد بود. ۵ درصد باقیمانده نیز شامل دی اکسید کربن منجمد، متان و آمونیا می شد. دانشمندان معتقدند که دیگر دنباله دارها از نظر شیمیایی شبیه به هالی می باشند.

دانشمندان به طور غیر منتظره ای متوجه شدند که رنگ هسته دنباله دار هالی، سیاه و کاملا تیره است. آنها فهمیدند که هسته یخی این دنباله دار و یا شاید اغلب دنباله دارها، با پوسته سیاهی از غبار و سنگ پوشیده شده است. این دنباله دارها تنها زمانی گازهای درون خود را با فشار خارج می کنند که سوراخهای موجود در این پوسته سیاه به سمت خورشید قرار گیرد.

دنباله دار دیگری که توسط دوربینهای فضاپیما مشاهده شده، دنباله دار برلی (Borrelly) است. فضاپیمای “اعماق فضای ۱″ در سال ۲۰۰۱، هسته برلی را که تقریبا نصف هسته هالی است مشاهده کرد. هسته این دنباله دار نیز به شکل سیب زمینی است و دارای پوسته ای سیاه می باشد. مانند هالی، این دنباله دار نیز تنها زمانی گازهای درون خود را بیرون می ریزد که سوراخهای پوسته آن رو به خورشید قرار گرفته باشند.

در سال ۱۹۹۴، ستاره شناسان دنباله داری به نام شومیکر-لوی ۹ (Shoemaker-Levy ۹) که تکه تکه شده بود و با سیاره مشتری برخورد نمود را مشاهده کردند. یکی از فعالترین دنباله دارهای ۴۰۰ سال اخیر، هال – باپ (Hale-Bopp) نام دارد که در سال ۱۹۹۷، از فاصله ۱۹۷ میلیون کیلومتری زمین گذر کرد. البته این برای یک دنباله دار فاصله کمی نیست اما به دلیل هسته غیر عادی و بسیار درخشان، این دنباله دار با چشم غیر مسلح نیز قابل رصد بود. تخمین زده شده است که قطر هسته آن بین ۴۰ تا ۵۰ کیلومتر بوده است.

در سال ۲۰۰۴، فضاپیمای آمریکایی غبار ستاره (Stardust) به نزدیک هسته دنباله دار وایلد۲ (Wild ۲) رفت و اطلاعاتی را از گیسوی این دنباله دار جمع آوری نمود. همچنین در همان سال، آژانس فضایی اروپا فضاپیمای رزتا (Rosetta) را که قرار است در سال ۲۰۱۴ به مدار دنباله دار چاریومف- گراسیمنکو (Churyumov-Gerasimenko) برسد، ارسال کرد. رزتا یک کاوشگر کوچک با خود حمل می کند که برای فرود در هسته این دنباله دار طراحی شده است]]>
ستاره شناسان دنباله دارها را بر حسب زمانیکه برای یکبار گردش به دور خورشید در مدار خود صرف می کنند، طبقه بندی می نمایند. دنباله دارهای دوره کوتاه کمتر از ۲۰۰ سال زمان برای گردش در مدارشان نیاز دارند و دنباله دارهای دوره بلند بیش از ۲۰۰ سال زمان برای یکبار گردش خود به دور خورشید صرف می کنند.

ستاره شناسان در مورد دنباله دارها بر این باورند که آنها باقیمانده مجموعه ای از گاز، یخ، سنگ و غبارند که حدود ۶/۴ بیلیون سال پیش در منطقه بیرون سیارات شکل گرفتند. بعضی از دانشمندان معتقدند که تعدادی دنباله دار، آب و مولکولهای کربنی لازم برای تشکیل حیات در زمین را به این سیاره آورده اند.

قسمتهای مختلف یک دنباله دار

هسته دنباله دارها یک توپ از یخ و ذرات غبار سنگی است که شبیه به یک گلوله برفی کثیف می باشد. یخ هسته دنباله دار عمدتا از آب منجمد تشکیل شده است اما ممکن است مواد منجمد دیگری نظیر آمونیا، دی اکسید کربن، مونوکسید کربن و متان نیز در آن وجود داشته باشد. دانشمندان تصور می کنند که هسته برخی از دنباله دارها ترد و شکننده است، چراکه آنها شماری دنباله دار پیدا کرده اند که بدون هیچ دلیل واضحی خرد شده اند.

با نزدیک شدن دنباله دار به قسمتهای داخلی منظومه شمسی، گرمای خورشید منجر به تبخیر قسمتی از یخ موجود در سطح هسته دنباله دار شده و ذرات غبار و گاز با فشار از دنباله دار به فضا خارج می گردند و به این شکل قسمت گیسو را شکل می دهند. پرتوهای خورشید، ذرات غبار را از قسمت گیسو به بیرون هل می دهند. این ذرات سبب تشکیل دم غباری دنباله دار می شود. به طور همزمان، بادهای خورشیدی – که جریانی با سرعت بسیار زیاد از ذرات باردار الکتریکی می باشد – بخشی از گازهای دنباله دار را به یون (ذرات بار دار) تبدیل می کند. این یونها نیز به بیرون از گیسو جریان پیدا کرده و دم یونی را شکل می دهند. از آنجائیکه دمهای دنباله دارها توسط پرتوها و بادهای خورشیدی جارو زده می شوند، همیشه در جهت مخالف خورشید قرار می گیرند.

اینگونه تصور می شود که قطر هسته بیشتر دنباله دارها حدود ۱۶ کیلومتر یا کمتر است. قطر برخی از گیسوها می تواند به ۶/۱ میلیون کیلومتر برسد. برخی از دمها نیز در مسافتی معادل ۱۶۰ میلیون کیلومتر گسترده می شوند.

زندگی یک دنباله دار

دانشمندان فکر می کنند، دنباله دارهای دوره کوتاه از کمربند کویپر که در آنسوی مدار سیاره پلوتو قرار دارد، می آیند. کشش گرانشی سیارات خارجی منظومه شمسی می تواند بر این اجرام تاثیر گذاشته و آنها را به درون منظومه شمسی بکشاند. دنباله دارهای دوره بلند از ابر اورت می آیند. مجموعه ای از اجرام در فاصله ای هزار برابر فاصله پلوتو از خورشید که مانند کره ای منظومه شمسی را در بر گرفته است. فعل و انفعالات گرانشی ستارگان در حال گذر، باعث می شود که این اجرام یخی به درون منظومه شمسی راه یابند.

هر بار که یک دنباله دار وارد منظومه شمسی می شود، قسمتی از یخ و غبار خود را از دست می دهد. گاهی قسمتی از دنباله آنها پس از ورود به جو زمین به شکل شهاب سنگ درآمده و در اتمسفر زمین می سوزد. در نهایت بعضی از دنباله دارها همه یخ خود را از دست می دهند. آنها از هم می پاشند و تبدیل به ابری از غبار می شوند و یا به صورت اجرام غیر فعالی نظیر سنگهای آسمانی در می آیند.
مدارهای بلند بیضی شکل دنباله دارها می توانند از مدارهای تقریبا دایره ای سیارات عبور کنند. در نتیجه، گاهی دنباله دارها با سیارات و اقمار آنها برخورد میکنند. بسیاری از چاله های برخوردی در منظومه شمسی به دلیل برخورد همین دنباله دارها ایجاد شده اند.

مطالعه دنباله دارها

بسیاری از نکاتی که دانشمندان امروزه درباره دنباله دارها می دانند، از مطالعه گسترده دنباله دار هالی (Halley) که در سال ۱۹۸۶ از نزدیکی زمین گذر کرد، به دست آمده است. پنج فضاپیما در نزدیکی هالی قرار گرفتند و اطلاعاتی را در مورد شکل ظاهر و ترکیبات شیمیایی آن جمع آوری کردند. چندین کاوشگر نیز به قدری به آن نزدیک شدند که بتوانند هسته آن که به طور معمول با گیسو پوشانده شده بود را مورد بررسی قرار دهند. از اطلاعات به دست آمده مشخص شد که هسته هالی سیب زمینی شکل و حدود ۱۵ کیلومتر طول دارد. این هسته به طور مساوی متشکل از یخ و غبار بود. حدود ۸۰ درصد از بخش یخی آن آب منجمد و ۱۵ درصد از آن مونوکسید کربن منجمد بود. ۵ درصد باقیمانده نیز شامل دی اکسید کربن منجمد، متان و آمونیا می شد. دانشمندان معتقدند که دیگر دنباله دارها از نظر شیمیایی شبیه به هالی می باشند.

دانشمندان به طور غیر منتظره ای متوجه شدند که رنگ هسته دنباله دار هالی، سیاه و کاملا تیره است. آنها فهمیدند که هسته یخی این دنباله دار و یا شاید اغلب دنباله دارها، با پوسته سیاهی از غبار و سنگ پوشیده شده است. این دنباله دارها تنها زمانی گازهای درون خود را با فشار خارج می کنند که سوراخهای موجود در این پوسته سیاه به سمت خورشید قرار گیرد.

دنباله دار دیگری که توسط دوربینهای فضاپیما مشاهده شده، دنباله دار برلی (Borrelly) است. فضاپیمای “اعماق فضای ۱″ در سال ۲۰۰۱، هسته برلی را که تقریبا نصف هسته هالی است مشاهده کرد. هسته این دنباله دار نیز به شکل سیب زمینی است و دارای پوسته ای سیاه می باشد. مانند هالی، این دنباله دار نیز تنها زمانی گازهای درون خود را بیرون می ریزد که سوراخهای پوسته آن رو به خورشید قرار گرفته باشند.

در سال ۱۹۹۴، ستاره شناسان دنباله داری به نام شومیکر-لوی ۹ (Shoemaker-Levy ۹) که تکه تکه شده بود و با سیاره مشتری برخورد نمود را مشاهده کردند. یکی از فعالترین دنباله دارهای ۴۰۰ سال اخیر، هال – باپ (Hale-Bopp) نام دارد که در سال ۱۹۹۷، از فاصله ۱۹۷ میلیون کیلومتری زمین گذر کرد. البته این برای یک دنباله دار فاصله کمی نیست اما به دلیل هسته غیر عادی و بسیار درخشان، این دنباله دار با چشم غیر مسلح نیز قابل رصد بود. تخمین زده شده است که قطر هسته آن بین ۴۰ تا ۵۰ کیلومتر بوده است.

در سال ۲۰۰۴، فضاپیمای آمریکایی غبار ستاره (Stardust) به نزدیک هسته دنباله دار وایلد۲ (Wild ۲) رفت و اطلاعاتی را از گیسوی این دنباله دار جمع آوری نمود. همچنین در همان سال، آژانس فضایی اروپا فضاپیمای رزتا (Rosetta) را که قرار است در سال ۲۰۱۴ به مدار دنباله دار چاریومف- گراسیمنکو (Churyumov-Gerasimenko) برسد، ارسال کرد. رزتا یک کاوشگر کوچک با خود حمل می کند که برای فرود در هسته این دنباله دار طراحی شده است]]>