<![CDATA[تالار گفتگو ستاره‌شناسان - کیهانشناسی]]> https://www.astrotalk.ir/ Tue, 23 Jun 2026 04:10:30 +0000 MyBB <![CDATA[مه بانگ هیچ گاه روی نداده است !]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2641.html Wed, 01 Apr 2015 23:14:39 +0430 رضا باجلان]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2641.html
نام “مه بانگ” از سوی اخترفیزیکدان، [فرِد هویل]، برای تمسخراین تئوری برگزیده شد. دید [هویل] از کیهان، مانند رودخانه ای در جریان بود، که در این باره می گوید: “چیزها آن گونه که هستند، هستند. چرا که آن گونه که بودند، بودند.” اما، بر پایه شواهد سنگین بدست آمده -بویژه کشف تابش پس زمینه ی کیهانی- باعث شد تا جامعه ی دانشمندان به سود ایده ای که در آن گفته می شود کیهان از نقطه ای بی نهایت چگال بوجود آمده است رای دهند.
به هر روی، این پرسش که “اگر تصورکنیم واقعا چیزی پیش از مه بانگ وجود داشته، آن چه بوده؟” همواره دانشمندان را با مشکلات و پرسش هایی دیگر از جمله این پرسش که “ خود مه بانگ چگونه روی داده؟” روبرو کرده است.
دکتر [احمد فرق علی] از دانشگاه [بِهنی] ِ [مصر] می گوید: “تکینگی مه بانگ یکی از مشکلات پایه در نسبیت عام است، چرا که بنظر می رسد در آن قسمت، قوانین فیزیک از هم می پاشند.” دکتر [احمد] که با پروفسور [ساریا داس] از دانشگاه [لِت بریج] ِ [کانادا] همکاری می کند به معادله ای کوانتومی دست یافته اند که کیهان را همانند [هویل] به تصویر می کشد. معادله ای که نه آغاز دارد، و نه پایان! بخشی از کار این دو در مقاله های فیزیک ب منتشر شده، در حالی که مقاله ای در ادامه ی این بحث، توسط [راجِت بهادوری]، از دانشگاه [منچستر] ِ [کانادا] و [داس] در دست چاپ است.
[علی] و [داس] مشتاقند نشان دهند معادلاتی که دردست دارند نتیجه ی سمت گیری های شخصی احتمالی نیست و به دنبال تغییر این معادلات نبوده و نیستند. بلکه به دنبال یک دست و متحد کردن کار های [دِیوید بوهم] و [آمال کومار رایچاودوری] برای مرتبط نمودن مکانیک کوانتومی و نسبیت عام نیز هستند. زمانی که با بهره بردن از معادلات [بوهم]، معادلات تکینگی کیهان [رایچاودوری] را چک می کردند، به این مسئله پی بردند که این معادلات، کیهانی را پیشنهاد می کند که روزی بسیار کوچکتر از آن چه که امروز است بوده، اما هیچ گاه به اندازه ای که اکنون تصور می شود، چگال نبوده است.
مسابقه برای متحد نمودن دو تئوری بزرگ در فیزیک نو به عنوان “گرانش کوانتومی“، یکی از بزرگترین پروژه ها برای مغز های فیزیک در دهه های اخیر محسوب می شود. [علی] و [داس] ادعا نمی کنند که یک تئوری کامل از گرانش کوانتومی را ساخته اند، اما نتیجه ی کار آن ها برای آیندگان بسیار موثر واقع خواهد شد.

http://sarisky.ir/wp-content/uploads/201...%D9%86.jpg

منبع : ساری اسکای]]>
نام “مه بانگ” از سوی اخترفیزیکدان، [فرِد هویل]، برای تمسخراین تئوری برگزیده شد. دید [هویل] از کیهان، مانند رودخانه ای در جریان بود، که در این باره می گوید: “چیزها آن گونه که هستند، هستند. چرا که آن گونه که بودند، بودند.” اما، بر پایه شواهد سنگین بدست آمده -بویژه کشف تابش پس زمینه ی کیهانی- باعث شد تا جامعه ی دانشمندان به سود ایده ای که در آن گفته می شود کیهان از نقطه ای بی نهایت چگال بوجود آمده است رای دهند.
به هر روی، این پرسش که “اگر تصورکنیم واقعا چیزی پیش از مه بانگ وجود داشته، آن چه بوده؟” همواره دانشمندان را با مشکلات و پرسش هایی دیگر از جمله این پرسش که “ خود مه بانگ چگونه روی داده؟” روبرو کرده است.
دکتر [احمد فرق علی] از دانشگاه [بِهنی] ِ [مصر] می گوید: “تکینگی مه بانگ یکی از مشکلات پایه در نسبیت عام است، چرا که بنظر می رسد در آن قسمت، قوانین فیزیک از هم می پاشند.” دکتر [احمد] که با پروفسور [ساریا داس] از دانشگاه [لِت بریج] ِ [کانادا] همکاری می کند به معادله ای کوانتومی دست یافته اند که کیهان را همانند [هویل] به تصویر می کشد. معادله ای که نه آغاز دارد، و نه پایان! بخشی از کار این دو در مقاله های فیزیک ب منتشر شده، در حالی که مقاله ای در ادامه ی این بحث، توسط [راجِت بهادوری]، از دانشگاه [منچستر] ِ [کانادا] و [داس] در دست چاپ است.
[علی] و [داس] مشتاقند نشان دهند معادلاتی که دردست دارند نتیجه ی سمت گیری های شخصی احتمالی نیست و به دنبال تغییر این معادلات نبوده و نیستند. بلکه به دنبال یک دست و متحد کردن کار های [دِیوید بوهم] و [آمال کومار رایچاودوری] برای مرتبط نمودن مکانیک کوانتومی و نسبیت عام نیز هستند. زمانی که با بهره بردن از معادلات [بوهم]، معادلات تکینگی کیهان [رایچاودوری] را چک می کردند، به این مسئله پی بردند که این معادلات، کیهانی را پیشنهاد می کند که روزی بسیار کوچکتر از آن چه که امروز است بوده، اما هیچ گاه به اندازه ای که اکنون تصور می شود، چگال نبوده است.
مسابقه برای متحد نمودن دو تئوری بزرگ در فیزیک نو به عنوان “گرانش کوانتومی“، یکی از بزرگترین پروژه ها برای مغز های فیزیک در دهه های اخیر محسوب می شود. [علی] و [داس] ادعا نمی کنند که یک تئوری کامل از گرانش کوانتومی را ساخته اند، اما نتیجه ی کار آن ها برای آیندگان بسیار موثر واقع خواهد شد.

http://sarisky.ir/wp-content/uploads/201...%D9%86.jpg

منبع : ساری اسکای]]> <![CDATA[بم ترین صدای شناخته شده]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2632.html Wed, 14 Jan 2015 01:06:21 +0330 رضا باجلان]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2632.html هرچند که ما هرگز نمی توانیم صدای این خوشه ی کهکشانی را بشنویم، می توانیم امواج فشاری را که در فضا تولید می کند ببینیم. گازی که این خوشه را فراگرفته بی نهایت داغ است و دمایی بیش از ۱۰ میلیون درجه ی سلسیوس دارد. این گاز در این حرارتِ بی نهایت زیاد می درخشد و پرتوهای بسیار پُرانرژی ایکس از خود گسیل می کند.
در سال ۲۰۰۲، اندرو فابیَن (از دانشگاه کمبریج انگلستان) با استفاده از رصدخانه ی پرتو ایکس چاندرای ناسا تصاویری با جزئیات فراوان از پرتوهای ایکسی گرفت که گازهای داغ خوشه ی ایبل ۴۲۶ آنها را تولید کرده بود. در این رصدها در کمال شگفتی مجموعهای از موجهای هم مرکز آشکار شدند که مشابه موجهایی بودند که وقتی سنگی را درون برکه ای می اندازید شکل می گیرند. فابین و همکارانش نشان دادند که این موج ها مرتبط با بخش هایی از خوشه است که در آن ها چگالی گازها کمی بیشتر از چگالی میانگین است. در عین حال، شکاف های میان امواج مرتبط با بخش هایی از خوشه است که در آن ها چگالی گاز کمی کمتر از چگالی میانگین است. از آنجاکه چگالی بیشتر به معنای فشار بیشتر (و چگالی کمتر به معنای فشار کمتر) است، این موج ها درواقع نوسان هایی در فشارند؛ یعنی موج صوتی عظیمی که در سرتاسر این خوشه ی وسیع پخش می شود.
منشأ این هیاهو سیاهچاله ی ابرپُرجرمی در مرکز این خوشه است. این سیاهچاله دو فوران ماده ی پُرسرعت را در دو جهت مخالف هم فوران می کند که تقریباً با سرعت نور تا فاصله ی میلیون ها سال نوری پیش می روند. این دو فوران باید راه خود را از میان گازهای داغ خوشه با فشار باز کنند. مثل وقتی که شلنگ آبی را به زیر آب فرو می*برید، بر ورد این فوران*ها با گازهای داغ خوشه مجموعه*ای از حباب*ها را پدید می*آورد که به*سبب قدرت فوران متورم می*شوند و سپس می*ترکند و به سوی بیرون شتاب می*گیرند. وقتی این حباب*ها منبسط می*شوند، گازهای اطراف*شان را به سوی بیرون هُل می*دهند و همین نوسان*های فشاری را ایجاد می*کند که در میان خوشه پراکنده می*شوند.
تعیین*کردن ارتفاع صدای حاصل از این رویدادها نسبتاً آسان است. سرعت صوت در این گازِ ۱۰ میلیون درجه*ای حدود ۴/۲ میلیون کیلومتر بر ساعت و فاصله*ی میان هر دو موج حدود ۳۶ هزار سال نوری است. فقط کافی است سرعت موج را بر فاصله*ی میان موج*ها تقسیم کنیم تا به سرعت نوسان موج*های فشار برسیم و دریابیم که چه نتی نواخته می*شود. فابین و همکارانش به این نتیجه رسیدند که همهمه*ی خوشه*ی ایبل ۴۲۶ در نُت سی بِمُل است.
اما این سی بِمُل شبیه هیچ صدایی که تا به حال شنیده*اید نیست. این امواج صوتی سرعت نوسانی برابر با یک بار در هر ۹ میلیون سال دارند! بنابراین ۵۷ اُکتاو پایین*تر از سی بِمُل آشنایی هستند که بالای نُت دو قرار دارد؛ یا حدود ۶ هزار تریلیون بار بم*تر از پایین*ترین نتی هستند که گوش انسان می*تواند آن را بشنود. برای نواختن نُتی به این بَمی باید ۶۳۵ کیلد دیگر به سمت چپ پیانو اضافه کنید !

[ATTACH=CONFIG]2208[/ATTACH]
نُت سی بِمُلی فرابَم. عکس اصلی، از رصدخانه*ی فضایی چاندرای ناسا، نشان می*دهد که سیاهچاله*ای عظیم در کهکشان ۱۲۷۵ ngc چطور بر خوشه*ی کهکشانی ایبل ۴۲۶ اثر می*گذارد. این سیاهچاله دو فوران پُرقدرت را (که البته در این تصویر دیده نمی*شوند) به بیرون پرتاب می*کند که به میان گازهای داغ میان*کهکشانیِ تابنده*ی پرتو ایکس می*روند و حباب*هایی را شکل می*دهند که گازهای اطراف را به بیرون هُل می*دهند. این برهم*کنش پُرانرژیْ امواجی صوتی تولید می*کند که در میان خوشه نوسان به پا می*کنند و الگوی موجی*شکلی را پدید می*آورند (تصویر کوچک). به بیان موسیقایی، فواصل میان این موج*ها همتای نت سی بِمُل ولی ۵۷ اکتاو پایین*تر از سی بمل آشنای بالای نت دو است.

منبع کانوت

.jpg   1-2.jpg (اندازه 47.13 KB / تعداد دانلود: 3) ]]> هرچند که ما هرگز نمی توانیم صدای این خوشه ی کهکشانی را بشنویم، می توانیم امواج فشاری را که در فضا تولید می کند ببینیم. گازی که این خوشه را فراگرفته بی نهایت داغ است و دمایی بیش از ۱۰ میلیون درجه ی سلسیوس دارد. این گاز در این حرارتِ بی نهایت زیاد می درخشد و پرتوهای بسیار پُرانرژی ایکس از خود گسیل می کند.
در سال ۲۰۰۲، اندرو فابیَن (از دانشگاه کمبریج انگلستان) با استفاده از رصدخانه ی پرتو ایکس چاندرای ناسا تصاویری با جزئیات فراوان از پرتوهای ایکسی گرفت که گازهای داغ خوشه ی ایبل ۴۲۶ آنها را تولید کرده بود. در این رصدها در کمال شگفتی مجموعهای از موجهای هم مرکز آشکار شدند که مشابه موجهایی بودند که وقتی سنگی را درون برکه ای می اندازید شکل می گیرند. فابین و همکارانش نشان دادند که این موج ها مرتبط با بخش هایی از خوشه است که در آن ها چگالی گازها کمی بیشتر از چگالی میانگین است. در عین حال، شکاف های میان امواج مرتبط با بخش هایی از خوشه است که در آن ها چگالی گاز کمی کمتر از چگالی میانگین است. از آنجاکه چگالی بیشتر به معنای فشار بیشتر (و چگالی کمتر به معنای فشار کمتر) است، این موج ها درواقع نوسان هایی در فشارند؛ یعنی موج صوتی عظیمی که در سرتاسر این خوشه ی وسیع پخش می شود.
منشأ این هیاهو سیاهچاله ی ابرپُرجرمی در مرکز این خوشه است. این سیاهچاله دو فوران ماده ی پُرسرعت را در دو جهت مخالف هم فوران می کند که تقریباً با سرعت نور تا فاصله ی میلیون ها سال نوری پیش می روند. این دو فوران باید راه خود را از میان گازهای داغ خوشه با فشار باز کنند. مثل وقتی که شلنگ آبی را به زیر آب فرو می*برید، بر ورد این فوران*ها با گازهای داغ خوشه مجموعه*ای از حباب*ها را پدید می*آورد که به*سبب قدرت فوران متورم می*شوند و سپس می*ترکند و به سوی بیرون شتاب می*گیرند. وقتی این حباب*ها منبسط می*شوند، گازهای اطراف*شان را به سوی بیرون هُل می*دهند و همین نوسان*های فشاری را ایجاد می*کند که در میان خوشه پراکنده می*شوند.
تعیین*کردن ارتفاع صدای حاصل از این رویدادها نسبتاً آسان است. سرعت صوت در این گازِ ۱۰ میلیون درجه*ای حدود ۴/۲ میلیون کیلومتر بر ساعت و فاصله*ی میان هر دو موج حدود ۳۶ هزار سال نوری است. فقط کافی است سرعت موج را بر فاصله*ی میان موج*ها تقسیم کنیم تا به سرعت نوسان موج*های فشار برسیم و دریابیم که چه نتی نواخته می*شود. فابین و همکارانش به این نتیجه رسیدند که همهمه*ی خوشه*ی ایبل ۴۲۶ در نُت سی بِمُل است.
اما این سی بِمُل شبیه هیچ صدایی که تا به حال شنیده*اید نیست. این امواج صوتی سرعت نوسانی برابر با یک بار در هر ۹ میلیون سال دارند! بنابراین ۵۷ اُکتاو پایین*تر از سی بِمُل آشنایی هستند که بالای نُت دو قرار دارد؛ یا حدود ۶ هزار تریلیون بار بم*تر از پایین*ترین نتی هستند که گوش انسان می*تواند آن را بشنود. برای نواختن نُتی به این بَمی باید ۶۳۵ کیلد دیگر به سمت چپ پیانو اضافه کنید !

[ATTACH=CONFIG]2208[/ATTACH]
نُت سی بِمُلی فرابَم. عکس اصلی، از رصدخانه*ی فضایی چاندرای ناسا، نشان می*دهد که سیاهچاله*ای عظیم در کهکشان ۱۲۷۵ ngc چطور بر خوشه*ی کهکشانی ایبل ۴۲۶ اثر می*گذارد. این سیاهچاله دو فوران پُرقدرت را (که البته در این تصویر دیده نمی*شوند) به بیرون پرتاب می*کند که به میان گازهای داغ میان*کهکشانیِ تابنده*ی پرتو ایکس می*روند و حباب*هایی را شکل می*دهند که گازهای اطراف را به بیرون هُل می*دهند. این برهم*کنش پُرانرژیْ امواجی صوتی تولید می*کند که در میان خوشه نوسان به پا می*کنند و الگوی موجی*شکلی را پدید می*آورند (تصویر کوچک). به بیان موسیقایی، فواصل میان این موج*ها همتای نت سی بِمُل ولی ۵۷ اکتاو پایین*تر از سی بمل آشنای بالای نت دو است.

منبع کانوت

.jpg   1-2.jpg (اندازه 47.13 KB / تعداد دانلود: 3) ]]> <![CDATA[حقایق باورنکردنی در مورد کیهان]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2608.html Sat, 15 Nov 2014 15:51:17 +0330 mars]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2608.html حقایق باورنکردنی در مورد کیهان

در کیهان ما از بوی فضا گرفته، تا تشکیل سیاهچاله ها و عجایب کهکشان ها و … هر کدام دارای ویژگی*های خاص و شگفت انگیزی هستند. با ما همراه شوید تا ۱۳ مورد از شگفتی*های کیهان را ببینیم.

۱- سیاره ای با یخ های در حال ذوب

سیاره Gliese 436B b به اندازه ی نپتون است که در فاصله ی حدود ۳۳ سال نوری از ما در صورت فلکی لئو واقع شده است. منجمان معتقدند که این سیاره دارای حالاتِ نامتعارفی از آب است که باعث می شوند سطح پوشیده از یخش در حال ذوب شدن باشد. فشار در این سیاره باعث می شود یخ جامد باقی بماند اما حداکثر دمای سطح برابر با ۵۷۰ فارنهایت (۳۰۰ درجه سانتیگراد) است که آب را بیش از حد گرم می کند و آن را به بخار تبدیل می کند.

۲- فضای بوی گوشت ِ کبابی می دهد

اگرچه بو کردنِ مستقیمِ فضا یا از طریق لباس فضانوردی غیرممکن است، فضانوردان گزارش می دهند که به محض بازگشت از راهپیمایی فضایی، لوازمشان بوی گوشت کبابیِ داغ شده، فلز داغ و گازهای جوشکاری الکتریکی می دهد. منبع این بو می تواند محصول جانبیِ ستاره های در حال مرگ باشد که نشانه های آن را می توان در سراسر جهان پیدا کرد.

[ATTACH=CONFIG]2144[/ATTACH]
[COLOR="#FF0000"]
۳- الکل در فضا
[/COLOR]
در فاصله ی حدود ۱۰٫۰۰۰ سال نوری در فضای بین صورت فلکی عقاب، ابری از الکل با قطر ۱۰۰۰ برابر بزرگتر از منظومه ی شمسی وجود دارد. میزان اتانول الکل موجود در ابر می تواند تا ۴۰۰ سپتیلیون (یعنی عدد ۴۰۰ بعلاوه ی ۲۴ صفر کیلومتر) گسترش پیدا کند.

۴- نزدیکترین همسایه کیهانی

کهکشان آندرومدا نزدیکترین همسایه ی کیهانی مان است که تقریبأ ۲٫۵ میلیون سال نوری با ما فاصله دارد. اگرچه این کهکشان به اندازه ی ۱۴۰٫۰۰۰ سال نوری وسعت دارد، اما به اندازه ای روشن نیست که بتوان آن را با چشم براحتی در آسمان شب مشاهده کرد. اگر روشن تر بود، شش برابر بزرگتر از ماه کامل بود.

[ATTACH=CONFIG]2143[/ATTACH]

۵- زمین تحت فشار

سیاهچاله ها وقتی تشکیل می شوند که ستاره های بسیار بزرگ فرو بپاشند و تمام جرم آنها در یک ناحیه ی بسیار کوچک متراکم گردد که شعاعِ شوارتزشیلد نامیده می شود. شعاعِ شوارتزشیلدِ زمین کمتر از ۹ میلیمیتر است و اگر قرار بود در کمتر از این اندازه فشرده شود، سیاره مان به یک سیاهچاله تبدیل می شد. برای اینکه یک انسان به سیاهچاله تبدیل شود، باید به کوچکتر از یک پروتون فشرده گردد.

۶- مهدکودکِ ستاره ای

اگرچه تولد و مرگِ ستارگان به طور همزمان رخ نمی دهد، این فرآیند نسبتأ مکرر صورت می گیرد. با مشاهده ی تشکیلِ ستاره و رویدادهای ابرنواختری در کهکشان راه شیری، منجمان برآورد کرده اند که روزانه ۲۷۵ میلیون ستاره در سراسر جهان متولد شده و میمیرند. این تعداد برابر است با ۱۰۰ میلیارد تولد و مرگ در طول یک سال.

۷- سالِ کهکشانی

۲۴ ساعت طول می کشد تا زمین حول محور خود بچرخد و یک روز کامل شود و ۳۶۵ روز طول می کشد تا زمین به دور خورشید بچرخد تا یک سال کامل گردد. حدود ۲۳۰ میلیون سال برای منظومه ی شمسی مان طول می کشد تا یکبار گردش در طول کهکشان راه شیری انجام شود. آخرین باری که منظومه ی شمسی در وضعیت فعلی بوده، دایناسورها که تازه بوجود آمده بودند در حال پرسه زدن در زمین بودند.

۸- کهکشان راه شیریِ ضعیف

ممکن است منظومه ی شمسی مان بوی فلز داغ و گوشت کبابیِ داغ شده بدهد، اما وسط کهکشان راه شیری چطور؟ بر اساس تحقیقِ اخیرِ موسسه ی مکس پلانک، وسط کهکشان ما بوی تمشک و نیشکر می دهد. آنها دریافتند که فرماتِ اتیل که جزء شیمیاییِ اصلی برای تمشک و نیشکر است به آسانی در مرکزِ کهکشانمان یافت می شود. نمی توانید بین تمشک و نیشکر یکی را انتخاب کنید؟ چرا فقط انواعِ توت ها را در نیشکر جستجو نمی کنید و یک اسم برای آن انتخاب نمی کنید؟

[ATTACH=CONFIG]2142[/ATTACH]

۹- زمان پرواز می کند

اگر می خواستید تعداد ساعات روز بیشتر باشد، فقط صبور باشید. در هر قرن، گردش زمین حدود ۱٫۴ میلی ثانیه کندتر می شود. وقتی دایناسورها وجود داشتند، یک روز حدودأ ۲۳ ساعت بود. ناسا گزارش می دهد که گردش زمین در سال ۱۸۲۰ دقیقأ ۲۴ ساعت بود، اما اکنون ۲٫۵ میلی ثانیه عقب است.

۱۰- مناطق سکونت پذیر

مناطق مسکونی در همه جای کهکشان راه شیری بین ۲۰۰ تا ۴۰۰ میلیارد ستاره و ۱۰۰ میلیارد سیاره وجود دارند. حدود یک پنجمِ ستارگان شبیه خورشیدمان هستند و منجمان برآورد کرده اند که حدود ۲۲% از آنها در مناطق سکونت پذیر دارای سیاراتی به اندازه ی زمین می باشند؛ یعنی جایی که آب بصورت مایع وجود دارد. این امر بدین معنا است که ممکن است ۸٫۸ میلیارد سیاره ی زندگی بخش در کهکشان وجود داشته باشد (که تشکیل سیاره یا اتمسفر را توضیح نمی دهند).

[ATTACH=CONFIG]2141[/ATTACH]

۱۱- نویز سفید

وقتی یک کانال به درستی در تلویزیون پیدا می شود، یک نویزِ ایستا و سفید ایجاد می شود. حدود ۱% از آن تابشِ باقیمانده از بیگ بنگ است که تابشِ پس زمینه ی کیهانی (CMB) نامیده می شود. این تداخل بین سیگنال هایی که روی یکدیگر اشتراک دارند باعث شد آرنو پنزیاس و رابرت ویلسون، تابش پس زمینه کیهانی را در سال ۱۹۶۵ کشف کنند.

۱۲- جستجوی اختروش ها

اختروش زمانی ایجاد می شود که گاز در پیرامونِ سیاهچاله حرکت کند و اصطکاک باعث گرم شدن آن شود که نور را ساتع می کند. منجمان گروهی از ۷۳ اختروش را کشف کردند که بیش از ۶٫۵ برابر بزرگتر از میانگین گروهِ اختروش ها هستند. عرض این ساختار بیش از چهار میلیارد نوری است و در واقع نمی توان با نظریه ی نسبیت عام آن را توضیح داد. به طور نظری، این ساختار حتی نباید وجود داشته باشد.

۱۳- چرخش دورانی تپ اختر

تپ اخترها ستاره های نوترونی هستند که به طور باورنکردنی سریع می چرخند و از خود پرتو تابشی ساتع می کنند. سریعترین چرخش دورانیِ شناخته شده PSR J1748-2446ad است که در فاصله ی حدود ۱۸۰۰۰ سال نوری در صورت فلکیِ قوس قرار دارد. این تپ اختر با متوسط اندازه ی یک ستاره ی نوترون با سرعتی برابر ۷۱۶ بار در ثانیه می چرخد. این تپ اختر یک چهارمِ سرعت نور دارد و از نظریاتِ محتمل فراتر رفته است.

[ATTACH=CONFIG]2140[/ATTACH]

.jpg   13.jpg (اندازه 90.46 KB / تعداد دانلود: 0)

.jpg   10.jpg (اندازه 8.81 KB / تعداد دانلود: 0)

.jpg   08.jpg (اندازه 21.98 KB / تعداد دانلود: 0)

.jpg   04.jpg (اندازه 6.45 KB / تعداد دانلود: 2)

.jpg   02.jpg (اندازه 25.77 KB / تعداد دانلود: 0) ]]> حقایق باورنکردنی در مورد کیهان

در کیهان ما از بوی فضا گرفته، تا تشکیل سیاهچاله ها و عجایب کهکشان ها و … هر کدام دارای ویژگی*های خاص و شگفت انگیزی هستند. با ما همراه شوید تا ۱۳ مورد از شگفتی*های کیهان را ببینیم.

۱- سیاره ای با یخ های در حال ذوب

سیاره Gliese 436B b به اندازه ی نپتون است که در فاصله ی حدود ۳۳ سال نوری از ما در صورت فلکی لئو واقع شده است. منجمان معتقدند که این سیاره دارای حالاتِ نامتعارفی از آب است که باعث می شوند سطح پوشیده از یخش در حال ذوب شدن باشد. فشار در این سیاره باعث می شود یخ جامد باقی بماند اما حداکثر دمای سطح برابر با ۵۷۰ فارنهایت (۳۰۰ درجه سانتیگراد) است که آب را بیش از حد گرم می کند و آن را به بخار تبدیل می کند.

۲- فضای بوی گوشت ِ کبابی می دهد

اگرچه بو کردنِ مستقیمِ فضا یا از طریق لباس فضانوردی غیرممکن است، فضانوردان گزارش می دهند که به محض بازگشت از راهپیمایی فضایی، لوازمشان بوی گوشت کبابیِ داغ شده، فلز داغ و گازهای جوشکاری الکتریکی می دهد. منبع این بو می تواند محصول جانبیِ ستاره های در حال مرگ باشد که نشانه های آن را می توان در سراسر جهان پیدا کرد.

[ATTACH=CONFIG]2144[/ATTACH]
[COLOR="#FF0000"]
۳- الکل در فضا
[/COLOR]
در فاصله ی حدود ۱۰٫۰۰۰ سال نوری در فضای بین صورت فلکی عقاب، ابری از الکل با قطر ۱۰۰۰ برابر بزرگتر از منظومه ی شمسی وجود دارد. میزان اتانول الکل موجود در ابر می تواند تا ۴۰۰ سپتیلیون (یعنی عدد ۴۰۰ بعلاوه ی ۲۴ صفر کیلومتر) گسترش پیدا کند.

۴- نزدیکترین همسایه کیهانی

کهکشان آندرومدا نزدیکترین همسایه ی کیهانی مان است که تقریبأ ۲٫۵ میلیون سال نوری با ما فاصله دارد. اگرچه این کهکشان به اندازه ی ۱۴۰٫۰۰۰ سال نوری وسعت دارد، اما به اندازه ای روشن نیست که بتوان آن را با چشم براحتی در آسمان شب مشاهده کرد. اگر روشن تر بود، شش برابر بزرگتر از ماه کامل بود.

[ATTACH=CONFIG]2143[/ATTACH]

۵- زمین تحت فشار

سیاهچاله ها وقتی تشکیل می شوند که ستاره های بسیار بزرگ فرو بپاشند و تمام جرم آنها در یک ناحیه ی بسیار کوچک متراکم گردد که شعاعِ شوارتزشیلد نامیده می شود. شعاعِ شوارتزشیلدِ زمین کمتر از ۹ میلیمیتر است و اگر قرار بود در کمتر از این اندازه فشرده شود، سیاره مان به یک سیاهچاله تبدیل می شد. برای اینکه یک انسان به سیاهچاله تبدیل شود، باید به کوچکتر از یک پروتون فشرده گردد.

۶- مهدکودکِ ستاره ای

اگرچه تولد و مرگِ ستارگان به طور همزمان رخ نمی دهد، این فرآیند نسبتأ مکرر صورت می گیرد. با مشاهده ی تشکیلِ ستاره و رویدادهای ابرنواختری در کهکشان راه شیری، منجمان برآورد کرده اند که روزانه ۲۷۵ میلیون ستاره در سراسر جهان متولد شده و میمیرند. این تعداد برابر است با ۱۰۰ میلیارد تولد و مرگ در طول یک سال.

۷- سالِ کهکشانی

۲۴ ساعت طول می کشد تا زمین حول محور خود بچرخد و یک روز کامل شود و ۳۶۵ روز طول می کشد تا زمین به دور خورشید بچرخد تا یک سال کامل گردد. حدود ۲۳۰ میلیون سال برای منظومه ی شمسی مان طول می کشد تا یکبار گردش در طول کهکشان راه شیری انجام شود. آخرین باری که منظومه ی شمسی در وضعیت فعلی بوده، دایناسورها که تازه بوجود آمده بودند در حال پرسه زدن در زمین بودند.

۸- کهکشان راه شیریِ ضعیف

ممکن است منظومه ی شمسی مان بوی فلز داغ و گوشت کبابیِ داغ شده بدهد، اما وسط کهکشان راه شیری چطور؟ بر اساس تحقیقِ اخیرِ موسسه ی مکس پلانک، وسط کهکشان ما بوی تمشک و نیشکر می دهد. آنها دریافتند که فرماتِ اتیل که جزء شیمیاییِ اصلی برای تمشک و نیشکر است به آسانی در مرکزِ کهکشانمان یافت می شود. نمی توانید بین تمشک و نیشکر یکی را انتخاب کنید؟ چرا فقط انواعِ توت ها را در نیشکر جستجو نمی کنید و یک اسم برای آن انتخاب نمی کنید؟

[ATTACH=CONFIG]2142[/ATTACH]

۹- زمان پرواز می کند

اگر می خواستید تعداد ساعات روز بیشتر باشد، فقط صبور باشید. در هر قرن، گردش زمین حدود ۱٫۴ میلی ثانیه کندتر می شود. وقتی دایناسورها وجود داشتند، یک روز حدودأ ۲۳ ساعت بود. ناسا گزارش می دهد که گردش زمین در سال ۱۸۲۰ دقیقأ ۲۴ ساعت بود، اما اکنون ۲٫۵ میلی ثانیه عقب است.

۱۰- مناطق سکونت پذیر

مناطق مسکونی در همه جای کهکشان راه شیری بین ۲۰۰ تا ۴۰۰ میلیارد ستاره و ۱۰۰ میلیارد سیاره وجود دارند. حدود یک پنجمِ ستارگان شبیه خورشیدمان هستند و منجمان برآورد کرده اند که حدود ۲۲% از آنها در مناطق سکونت پذیر دارای سیاراتی به اندازه ی زمین می باشند؛ یعنی جایی که آب بصورت مایع وجود دارد. این امر بدین معنا است که ممکن است ۸٫۸ میلیارد سیاره ی زندگی بخش در کهکشان وجود داشته باشد (که تشکیل سیاره یا اتمسفر را توضیح نمی دهند).

[ATTACH=CONFIG]2141[/ATTACH]

۱۱- نویز سفید

وقتی یک کانال به درستی در تلویزیون پیدا می شود، یک نویزِ ایستا و سفید ایجاد می شود. حدود ۱% از آن تابشِ باقیمانده از بیگ بنگ است که تابشِ پس زمینه ی کیهانی (CMB) نامیده می شود. این تداخل بین سیگنال هایی که روی یکدیگر اشتراک دارند باعث شد آرنو پنزیاس و رابرت ویلسون، تابش پس زمینه کیهانی را در سال ۱۹۶۵ کشف کنند.

۱۲- جستجوی اختروش ها

اختروش زمانی ایجاد می شود که گاز در پیرامونِ سیاهچاله حرکت کند و اصطکاک باعث گرم شدن آن شود که نور را ساتع می کند. منجمان گروهی از ۷۳ اختروش را کشف کردند که بیش از ۶٫۵ برابر بزرگتر از میانگین گروهِ اختروش ها هستند. عرض این ساختار بیش از چهار میلیارد نوری است و در واقع نمی توان با نظریه ی نسبیت عام آن را توضیح داد. به طور نظری، این ساختار حتی نباید وجود داشته باشد.

۱۳- چرخش دورانی تپ اختر

تپ اخترها ستاره های نوترونی هستند که به طور باورنکردنی سریع می چرخند و از خود پرتو تابشی ساتع می کنند. سریعترین چرخش دورانیِ شناخته شده PSR J1748-2446ad است که در فاصله ی حدود ۱۸۰۰۰ سال نوری در صورت فلکیِ قوس قرار دارد. این تپ اختر با متوسط اندازه ی یک ستاره ی نوترون با سرعتی برابر ۷۱۶ بار در ثانیه می چرخد. این تپ اختر یک چهارمِ سرعت نور دارد و از نظریاتِ محتمل فراتر رفته است.

[ATTACH=CONFIG]2140[/ATTACH]

.jpg   13.jpg (اندازه 90.46 KB / تعداد دانلود: 0)

.jpg   10.jpg (اندازه 8.81 KB / تعداد دانلود: 0)

.jpg   08.jpg (اندازه 21.98 KB / تعداد دانلود: 0)

.jpg   04.jpg (اندازه 6.45 KB / تعداد دانلود: 2)

.jpg   02.jpg (اندازه 25.77 KB / تعداد دانلود: 0) ]]> <![CDATA[بزرگترین کهکشان کیهان چه اندازه است؟]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2603.html Mon, 06 Oct 2014 16:41:50 +0330 mars]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2603.html
کیهان جای بسیار بزرگی است، بنابراین ما هرگز نمی توانیم اطمینان حاصل کنیم که بزرگترین کهکشان را مشاهده کرده ایم اما در عوض می توانیم بگوییم که بزرگترین کهکشانی که تاکنون می شناسیم کدام است.

ابر غول ترین کهکشان شناخته شده در خوشه آبل ۲۰۲۹ قرار دارد، این کهکشان با نام ic 1101 نام دارد و یک کهکشان بیضوی است که ۱٫۰۷ میلیارد سال نوری از زمین فاصله دارد. قطر این کهکشان ۶ میلیون سال نوری است و اندازه ای معادل ۵۰ برابر کهکشان راه شیری دارد و جرم آن ۲۰۰۰ برابر کهکشان ماست. اگر این کهکشان در مکان راه شیری قرار داشت ابر ماژالانی آن به داخل کهکشان آندرومدا و کهکشان m87 فرو می رفت. در این ویدئو می توانید با نحوه شکل گیری کهکشان ها و کهکشان های ابر غول آشنا شوید.]]>
کیهان جای بسیار بزرگی است، بنابراین ما هرگز نمی توانیم اطمینان حاصل کنیم که بزرگترین کهکشان را مشاهده کرده ایم اما در عوض می توانیم بگوییم که بزرگترین کهکشانی که تاکنون می شناسیم کدام است.

ابر غول ترین کهکشان شناخته شده در خوشه آبل ۲۰۲۹ قرار دارد، این کهکشان با نام ic 1101 نام دارد و یک کهکشان بیضوی است که ۱٫۰۷ میلیارد سال نوری از زمین فاصله دارد. قطر این کهکشان ۶ میلیون سال نوری است و اندازه ای معادل ۵۰ برابر کهکشان راه شیری دارد و جرم آن ۲۰۰۰ برابر کهکشان ماست. اگر این کهکشان در مکان راه شیری قرار داشت ابر ماژالانی آن به داخل کهکشان آندرومدا و کهکشان m87 فرو می رفت. در این ویدئو می توانید با نحوه شکل گیری کهکشان ها و کهکشان های ابر غول آشنا شوید.]]> <![CDATA[انفجار اشعه ی گاما]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2599.html Mon, 06 Oct 2014 11:04:51 +0330 رضا باجلان]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2599.html سلام دوستان یه سوال دارم :
انفجار اشعه ی گاما دقیقا چیه دلیلش چیه میشه توضیح بدین ?]]> سلام دوستان یه سوال دارم :
انفجار اشعه ی گاما دقیقا چیه دلیلش چیه میشه توضیح بدین ?]]> <![CDATA[کهکشان های رادیویی]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2544.html Fri, 28 Feb 2014 02:16:41 +0330 naruto sh]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2544.html [color="#ff0000"]10 به توان 7 برابر[/color] انرژی رادیویی منتشر می کنند . به این کهکشانها کهکشان رادیویی گفته میشود .

مشاهدات بعدی نشان داد که بسیاری از کهکشانها طول موجهای فرو سرخ ، فرابنفش و پرتو [color="#ff0000"]x[/color] را نیز منتشر میکنند . بنابراین اصطلاح کهکشان رادیویی به تدریج با کهکشان فعال جایگزین شد . کهکشانهای رادیویی به کهکشان هایی می گویند که نسبت به کهکشان های معمولی انرزی فوق العاده بیشتری تولید میکنند . از آنجا که این انرژی همیشه در هسته اصلی کهکشانها تولید میشود ، این منابع انرژی به عنوان هسته کهکشانی فعال[color="#0000cd"] ( agn[/color] ) شناخته میشوند .]]> [color="#ff0000"]10 به توان 7 برابر[/color] انرژی رادیویی منتشر می کنند . به این کهکشانها کهکشان رادیویی گفته میشود .

مشاهدات بعدی نشان داد که بسیاری از کهکشانها طول موجهای فرو سرخ ، فرابنفش و پرتو [color="#ff0000"]x[/color] را نیز منتشر میکنند . بنابراین اصطلاح کهکشان رادیویی به تدریج با کهکشان فعال جایگزین شد . کهکشانهای رادیویی به کهکشان هایی می گویند که نسبت به کهکشان های معمولی انرزی فوق العاده بیشتری تولید میکنند . از آنجا که این انرژی همیشه در هسته اصلی کهکشانها تولید میشود ، این منابع انرژی به عنوان هسته کهکشانی فعال[color="#0000cd"] ( agn[/color] ) شناخته میشوند .]]> <![CDATA[بررسی منظومه شمسی]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2543.html Fri, 28 Feb 2014 00:01:10 +0330 naruto sh]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2543.html
حرکت وضعی خورشید و سیارات حول محورهای خود نیز به نظر می رسد به شکل قرص مربوط باشد . خورشید با خط استوای خود که فقط 7/25 درجه نسبت به مدار زمین زاویه دارد می چرخد و بیشتر خطوط استوایی سیارات دیگر کمتر از 30 درجه کج است . حرکت وضعی ناهید و اورانوس ویژه است . ناهید در مقایسه با دیگر سیارات در جهت عکس و اورانوس به پهلو یعنی خط استوایش تقریبا بر مدارش عمود است می چرخد . ظاهرا جهت ارجح حرکت در منظومه شمسی ( حرکت در جهت مخالف عقربه های ساعت هنگامی که از طرف شمال دیده می شود ) نیز به شکل قرص مربوط است . حرکت انتقالی و وضعی تمام سیارات به دور خورشید در خلاف جهت حرکت عقربه ساعت می باشد به جز زهره و اورانوس .

بنابراین به جز چند استثناء بیشتر آنها قابل درک هستند ، حرکت انتقالی و وضعی در منظومه شمسی از یک قرص پیروی می کند . اما چشمان تیز ممکن است طرح فوق العده دیگری را در مدارهای سیاره ای آشکار سازی کند . هر سیاره کمتر از دو برابر نسبت به همسایه مجاورش از خورشید فاصله دارد . در سال 1776 یوهان تیتوس رشته ساده ای از اعداد را کشف کرد که این فواصل را باز تولید نمود . چن این گزارش برای اولین بار توسط وی در سال 1772 ارائه شد ، رشته فوق قانون تیتوس - بد نامیده می شود . هیچکس دلیل اینکه چرا قانون تیتوس _ بد فاصله سیارات را موجب می شود نمی داند . اما همیشه تفسیر این بوده که سیارات بوسیله بعضی از فرایند های تصادفی تشکیل نشده اند . برای مثال آنها نمی توانستند بصورت تصادفی طی میلیاردها سال بوجود آمده باشند.]]>
حرکت وضعی خورشید و سیارات حول محورهای خود نیز به نظر می رسد به شکل قرص مربوط باشد . خورشید با خط استوای خود که فقط 7/25 درجه نسبت به مدار زمین زاویه دارد می چرخد و بیشتر خطوط استوایی سیارات دیگر کمتر از 30 درجه کج است . حرکت وضعی ناهید و اورانوس ویژه است . ناهید در مقایسه با دیگر سیارات در جهت عکس و اورانوس به پهلو یعنی خط استوایش تقریبا بر مدارش عمود است می چرخد . ظاهرا جهت ارجح حرکت در منظومه شمسی ( حرکت در جهت مخالف عقربه های ساعت هنگامی که از طرف شمال دیده می شود ) نیز به شکل قرص مربوط است . حرکت انتقالی و وضعی تمام سیارات به دور خورشید در خلاف جهت حرکت عقربه ساعت می باشد به جز زهره و اورانوس .

بنابراین به جز چند استثناء بیشتر آنها قابل درک هستند ، حرکت انتقالی و وضعی در منظومه شمسی از یک قرص پیروی می کند . اما چشمان تیز ممکن است طرح فوق العده دیگری را در مدارهای سیاره ای آشکار سازی کند . هر سیاره کمتر از دو برابر نسبت به همسایه مجاورش از خورشید فاصله دارد . در سال 1776 یوهان تیتوس رشته ساده ای از اعداد را کشف کرد که این فواصل را باز تولید نمود . چن این گزارش برای اولین بار توسط وی در سال 1772 ارائه شد ، رشته فوق قانون تیتوس - بد نامیده می شود . هیچکس دلیل اینکه چرا قانون تیتوس _ بد فاصله سیارات را موجب می شود نمی داند . اما همیشه تفسیر این بوده که سیارات بوسیله بعضی از فرایند های تصادفی تشکیل نشده اند . برای مثال آنها نمی توانستند بصورت تصادفی طی میلیاردها سال بوجود آمده باشند.]]> <![CDATA[ستارگان دوتایی]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2542.html Thu, 27 Feb 2014 21:53:10 +0330 naruto sh]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2542.html
شاید این یکی از دلایلی باشد که اخترشناسان ستارگان دوتایی _ جفت ستارگانی که به دور یکدیگر می چرخند را خیلی جذاب می دانند . به درستی کشف شده است که پیام های آنها اطلاعاتی مثل جرم های ستارگان را می دهد که به هیچ طریق دیگر نمی توان یافت . وقتی از یک تلسکوپ به یک ستاره نگاه می کنیم چیزی که جرم ستاره را به ما بگوید نمی یابیم . هیچ راهنما و اطلاعاتی در مورد تابندگی ، دما ، رنگ یا طیف ستاره وجود ندارد . تنها با مطالعه جفت ستارگانی که به دور یکدیگر می چرخند می توانیم جرم ستارگان را پیدا کنیم . مدارها تحت تاثیر گرانی ستارگان هستند و این گرانی به مقدار جرم ستارگان بستگی دارد . بدین ترتیب مدارها شامل سر رشته هایی برای جرمها هستند .

عملکرد ستارگان دوتایی مشخص نیز سر رشته هایی از منظر ستاره ها را دارد و این مطلب به همراه جرم مدارک مهمی درباره شکل و تحول ستارگان به ما می دهد . وقتی به جرم ستارگان دقت کنیم الگویی را که در نمودار [b]h-r[/b] پنهان شده است کشف میکنیم و زمانی که به چگالی ماده در ستارگان دقت کنیم الگوی متفاوتی را پیدا میکنیم . بدون این اطلاعات از ستارگان دوتایی هرگز نمیتوانیم معمای تحول ستاره را آشکار کنیم .]]>
شاید این یکی از دلایلی باشد که اخترشناسان ستارگان دوتایی _ جفت ستارگانی که به دور یکدیگر می چرخند را خیلی جذاب می دانند . به درستی کشف شده است که پیام های آنها اطلاعاتی مثل جرم های ستارگان را می دهد که به هیچ طریق دیگر نمی توان یافت . وقتی از یک تلسکوپ به یک ستاره نگاه می کنیم چیزی که جرم ستاره را به ما بگوید نمی یابیم . هیچ راهنما و اطلاعاتی در مورد تابندگی ، دما ، رنگ یا طیف ستاره وجود ندارد . تنها با مطالعه جفت ستارگانی که به دور یکدیگر می چرخند می توانیم جرم ستارگان را پیدا کنیم . مدارها تحت تاثیر گرانی ستارگان هستند و این گرانی به مقدار جرم ستارگان بستگی دارد . بدین ترتیب مدارها شامل سر رشته هایی برای جرمها هستند .

عملکرد ستارگان دوتایی مشخص نیز سر رشته هایی از منظر ستاره ها را دارد و این مطلب به همراه جرم مدارک مهمی درباره شکل و تحول ستارگان به ما می دهد . وقتی به جرم ستارگان دقت کنیم الگویی را که در نمودار [b]h-r[/b] پنهان شده است کشف میکنیم و زمانی که به چگالی ماده در ستارگان دقت کنیم الگوی متفاوتی را پیدا میکنیم . بدون این اطلاعات از ستارگان دوتایی هرگز نمیتوانیم معمای تحول ستاره را آشکار کنیم .]]> <![CDATA[فضا زمان]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2502.html Tue, 08 Oct 2013 20:31:46 +0330 N.Sayah]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2502.html بسیاری از پژوهش گران باور دارند که تنها زمانی فیزیک کارش را انجام داده که افزون بر دانستن رفتار فضا و زمان، دریابیم که این دو از کجا می آیند و یا چگونه ساخته می شوند. برای پاسخ گویی به این پرسش ها و برای پوشش دادن آن چه که با مدل های پیشین توجیه نمی شود، دست به توسعه ی مدل هایی جدید زده و با وجود دشواری فراوان آن ها را می آزماییم. این روزها شبیه سازی تبدیل به ابزاری مهم در این مسیر شده است. در شبیه سازی های اخیر مشاهده شده که افزودن علیت می تواند به تولید جهان هایی شبیه به جهان ِ ما بیانجامد.
مارک ون رامسدونک در توضیح آن که داستان تا چه اندازه شبیه به نقطه ی اوج فیلم های علمی-تخیلی است، می گوید: «یک روز صبح را در خیال آورید که از خواب برخواسته و ناگهان درمی یابید که در یک بازی رایانه ای زند گی می کنید». اما برای مارک ون رامسدونک، فیزیک دانی از دانشگاه British Columbia، در Vancouver، Canada، این نمایشنامه، روشی است برای اندیشیدن به حقیقت. او می گوید: «اگر درست باشد، هر آنچه که در پیرامون ماست –تمام این دنیای ملموس سه بعدی- توهمی ست زاییده ی داده هایی که جایی دیگر، مثلا روی یک تراشه ی دو بعدی، نوشته شده اند». این گونه، دنیای ما، با تمام سه بعد فضایی اش، گونه ای از هام نما (تصویر برجسته نما یا هولوگرام) است که بر رویه ای با ابعاد کم تر تصویر شده است.
این اصل تمام نگاری (هولوگرافی) حتی برای فیزیک نظری هم عجیب است. اما ون رامسدوک از جمله اندک پژوهش گرانی ست که می اندیشند هنوز حرف عجیبی نزده اند. از نظر آن ها، هیچ یک از دو حرکت نوین در فیزیک -نسبیت عام که گرانش را به عنوان خمیده گی فضا-زمان توصیف می کند، و مکانیک کوانتومی که در محدوده ی اتمی حاکم است- وجود فضا و زمان را توجیه نمی کند. نظریه ی ریسمان هم که به مسائل پایه در انرژی می پردازد، کاری از پیش نمی برد.
ون رامسدوک و هم کاران، قانع شده اند که فیزیک تا زمانی که توضیح ندهد فضا و زمان چه گونه از یک چیز بنیادی تر به وجود آمده اند، کامل نمی شود –هدفی که در راه آن به مفاهیمی شگفت مانند اصل تمام نگاری، نیاز داریم.
به سبب وجود تکینه گی در مرکز سیاه چاله ها، ساختار فضا-زمان تغییر می کند؛ از سوی دیگر علاقه مندیم نظریه ی کوانتومی و نسبیت عام را یکی کنیم -برنامه ای که سال هاست با وجود تلاش پژوهش گران بی نتیجه مانده است؛ بنابر نظر این دانش مندان، برای روبه رو شدن با این مسائل، باید به دنبال مفهوم جدیدی از حقیقت باشیم.
آبهای آشتکار، فیزیک دانی در دانشگاه ایالتی Pennsylvania ، در دانشگاه Park، می گوید: «تمام تجربه های مان می گویند که نباید دو مفهوم به شدت متفاوت از حقیقت داشته باشیم –باید یک نظریه ی همه کاره وجود داشته باشد».
یافتن آن تک نظریه ی بزرگ یک دشواری جدی ست. در اینجا، Nature برخی مسیرهای امیدوارکننده ی بررسی این مساله را –به هم راه نظراتی پیرامون چه گونه گی بررسی این مسائل توضیح می دهد.

گرانش مانند ترمودینامیک
یکی از بدیهی ترین پرسش ها این است که آیا این تلاش بیهوده است. چه شاهدی وجود دارد که درواقع چیزی بنیادی تر از فضا و زمان وجود دارد؟
در اوایل دهه ی ۱۹۷۰ که آشکار شد مکانیک کوانتومی و گرانش با ترمودینامیک، دانش مربوط به گرما، از نزدیک با یک دیگر مرتبط هستند، مجموعه ای کشف تکان دهنده انجام شد. از این مجموعه نشانه ای برمی آید که بسیار بحث برانگیز است.
شناخته شده ترین مورد، در ۱۹۷۴، کاری از استفان هاوکین از دانشگاه Cambridge، در بریتانیای کبیر، بود؛ هاوکین نشان داد که اثرهای کوانتومی در فضای پیرامون یک سیاهچاله به فوران تابش هایی می انجامند؛ چنان که گویی سیاهچاله گرم است. دیگر فیزیکدان ها به سرعت، تعیین کردند که این پدیده کاملا همه گیر است. آن ها دریافتند که حتی یک فضانورد که در فضای کاملا خالی شتاب می گیرد نیز حس می کند که با یک حمام گرما احاطه شده است. این اثر کوچک تر از آن خواهد بود که برای راکت ها با هر شتابی که بدان دست می یابند، محسوس باشد، اما بنیادی به نظر می آید. اگر نظریه ی کوانتومی و نسبیت عام –که هردو به دفعات با آزمایش تایید شده اند– درست باشند، آنگاه وجود تابش هاوکینگ گریزناپذیر به نظر می رسد.
یک کشف کلیدی دیگر نیز در همین زمینه انجام شد. در ترمودینامیک استاندارد، یک شی می تواند با کاهش انتروپی که نماینده ی تعداد حالت های کوانتومی درونی اش می باشد، تابش کند. برای سیاهچاله ها هم همین گونه است: حتی پیش از مقاله ی هاوکینگ در ۱۹۷۴ نیز، ژاکوب بکنشتاین نشان داده بود که سیاهچاله ها انتروپی دارند. اما یک تفاوت وجود دارد؛ در بیش تر اشیا، انتروپی با تعداد اتم هایی که آن شی دارد، و در نتیجه حجمش تناسب دارد. اما دریافته اند که انتروپی یک سیاه چاله با سطح افق رویدادش متناسب است –مرزی که حتی نور هم نمی تواند از آن بگریزد. گویی سطح، داده های درون را رمزگذاری (کد) کرده است، همان گونه که یک همانمای دوبعدی یک تصویر سه بعدی را رمزگذاری می نماید.
در ۱۹۹۵، تد جاکوبسون، فیزیکدانی از دانشگاه Maryland، در College Park، این دو دسته داده را ترکیب و فرض کرد که هر نقطه در فضا روی مرز یک سیاهچاله ی کوچک که از رابطه ی انتروپی-سطح نیز تبعیت می کند، قرار می گیرد. او، از آن جا، ریاضیاتی که به معادلات نسبیت عام انشتین می انجامد را به دست آورد -اما تنها با استفاده از مفاهیم ترمودینامیک و نه نظریه ی خم شدن فضا-زمان۱.
جاکوبسون می گوید: «به نظر می رسید که در این جا، نکته ای عمیق درمورد منشا گرانش وجود داشته باشد». نمونه اش این که قوانین ترمودینامیک در طبیعت آماری اند – یک میانگین گیری بزرگ مقیاس بر بی شمار اتم و ملکول. بنابر یافته های او، گرانش نیز آماری ست یعنی یک تقریب بزرگ مقیاس، بر اجزای نامرئی فضا و زمان، می باشد.
در سال ۲۰۱۰، این ایده یک گام جلوتر رفت؛ اریک ورلینده، نظریه پرداز ریسمانی از دانشگاه آمستردام، نشان داد۲ که ترمودینامیک آماری ِ اجزای فضا و زمان –هر آن چه که هستند- می تواند به طور خودکار قانون جاذبه ی گرانشی نیوتون را بدهد.
ثانو پادمانابهام، کیهان شناسی از مرکز دانشگاهی ستاره شناسی و اخترفیزیک در Pune، در هند، در کاری جداگانه، نشان داد۳ که –همانند بسیاری از نظریه های گرانشی دیگر -می توان معادله های انشتین را به شکلی نوشت که با قوانین ترمودینامیک هم ارز شوند. پادمانابهام این روزها برای توضیح منشا و بزرگی انرژی تاریک، رهیافت ترمودینامیکی ارائه داده است: یک نیروی کیهانی رازآلود که انبساط فضا را تندتر می کند.
بررسی چنین ایده هایی درآزمایشگاه بسیار دشوار خواهد بود. همان طور که آب تا زمانی که در مقیاس ملکول هایش –کسری از نانومتر- بررسی نشود، کاملا نرم و سیال به چشم می آید، فضا-زمان هم بنابر تخمین ها تا مقیاس پلانک پیوسته دیده می شود: ۳۵-۱۰ متر یا ۲۰ مرتبه ی کوچک تر از اندازه ی یک پروتون.
اما نمی تواند غیرممکن باشد. برای بررسی وجود اجزای گسسته در فضا-زمان، بیش تر به جست وجوی تاخیر در فوتون های پرانرژی در سفرشان از پدیده های کیهانی (مانند انفجار پرتوی گاما و ابرنواختر) به زمین، پرداخته می شود. در واقع، فوتون های دارای طول موج کوتاه، این گسسته گی ها را که مایه ی کند شدن شان می شوند، مانند دست اندازهایی ظریف در مسیر سفر احساس می نمایند. جیوانی آملینو-کاملیا، یک پژوهش گر گرانش کوانتومی از دانشگاه Rome، و همکارانش نشانه هایی از چنین فوتون های تاخیری، از یک انفجار پرتوی گاما که در آوریل ثبت شده است، یافته اند۴ . آملینو-کاملیا می گوید این یافته ها تعیین کننده نیستند اما این گروه گسترش این پژوهش را در برنامه ی خود داشته و به زمان مسافرت نوترینوهای پرانرژی که در روی دادهای کیهانی تولید شده اند، خواهدپرداخت. او می گوید که اگر نتوان نظریه ها را آزمود، «دست کم برای من دیگر دانش به حساب نمی آیند. تنها خرافه اند و برای من جذابیتی ندارند.»
فیزیک دان های دیگری نیز بر آزمون های تجربی کار می کنند. به عنوان نمونه، در ۲۰۱۲، پژوهش گرانی از دانشگاه Vienna و کالج سلطنتی لندن، آزمایشی را پیش نهاد دادند۵ که در آن یک آینه ی ریزمقیاس با لیزر چرخانده می شود. به نظر آن ها باید دانه بندی های مقیاس پلانک در فضا-زمان تغییرات ملموسی در نور بازتابیده از آینه ایجاد کند .

گرانش کوانتومی حلقه ای
حتی اگر درست هم باشد، رهیافت ترمودینامیکی نمی گوید که این اجزای بنیادین فضا و زمان چه هستند یا می توانند باشند. اگر فضا و زمان یک سازه است، رشته ها ی پیوند دهنده اش چیستند؟
نخستین پاسخی که به ذهن می آید کاملا ساده است؛ نظریه ی گرانش کوانتومی حلقه ای، از نیمه ی دهه ی ۱۹۸۰ به دست آشتکار و دیگران در حال توسعه است. در این نظریه سازه ی فضا-زمان به عنوان شبکه ای عنکبوتی از رشته ها توصیف شده است؛ این رشته ها داده هایی درمورد سطح کوانتیده یا حجم نواحی که از میانش می گذرند، در خود دارند۶. رشته های منفرد در این شبکه باید دست آخر دو سرشان را به هم متصل کنند –همان طور که از نام نظریه برمی آید- اما باید توجه داشت که ارتباطی با ریسمان های نظریه ریسمان ِ شناخته شده وجود ندارد. اگر این رشته ها به راستی فضا-زمان باشند، داده هایی در خود دارند و شکل سازه ی فضا-زمان را در همسایه گی خود تعیین می کنند.
از آن جا که این حلقه ها اجسامی کوانتومی اند، همانند انرژی حالت پایه ی الکترون در اتم هیدروژن، باید سطح این اجسام، اندازه ی کمینه ای داشته باشند. این بسته ی سطح یک لکه خواهد بود که در هر سو به اندازه ی یک مقیاس پلانک است. اگر بکوشید رشته ای که سطح کم تری دارد را وارد کنید، از کل شبکه جدا خواهد شد؛ نمی تواند به هیچ چیز دیگری متصل شده و در عمل از فضا-زمان جدا می شود.

این شبیه سازی نشان می دهد که چه گونه فضا در گرانش کوانتومی حلقه ای تغییر می کند. رنگ وجه های یک چهاروجهی نماینده ی آن است که در یک لحظه از زمان، چه اندازه سطح در آن نقطه وجود دارد.
یک نتیجه ی دلخواه وجود سطح کمینه این است که گرانش کوانتومی حلقه ای نمی تواند در یک نقطه ی کوچک با تقعر بی نهایت چلانده شود. دیگر آن که وجود تکینه گی به شکستن معادله های نسبیت عام انشتین در لحظه ی مهبانگ یا مرکز سیاهچاله ها می انجامد؛ با توجه به وجود سطح کمینه، در این جا چنین تکینه گی نمی تواند ایجاد شود.
در ۲۰۰۶، آشتکار و هم کاران یک مجموعه شبیه سازی معرفی کردند۷. این مجموعه با توجه به این حقیقت و با به کار بستن نسخه ی گرانش کوانتومی حلقه ای معادله های انشتین کار کرده و در آن تلاش شده زمان را به عقب بازگردانده و به پیش از مهبانگ بپردازند. همان طور که انتظار می رفت، کیهان معکوس و منقبض شده، و به مهبانگ می رود. اما زمانی که به حد بنیادینی که گرانش کوانتومی حلقه ای بر اندازه می گذارد، می رسد، یک نیروی دافعه وارد شده و تکینه گی را باز نگاه داشته و آن را تبدیل به تونلی می کند که به کیهانی که از آن ما پیشی گرفته است، می رود.
رودولفو گمبینی، فیزیکدانی از دانشگاه Uruguayan، در Montevideo، و جورج پولین از دانشگاه ایالتی لوییزیانا، در Baton Rouge، در سال جاری، یک شبیه سازی مشابه برای سیاه چاله ها گزارش کرده اند۸. آن ها دریافتند که وقتی یک مشاهده گر به قلب سیاه چاله سفر می کند، تکینه گی نمی بیند مگر یک تونل فضا-زمان نازک که به یک بخش دیگر فضا می رود. آشتکار که به هم راه دیگر پژوهش گران بر شناسایی تکینه گی هایی که از یک جهش، و نه انفجار، ایجاد شده و بر تابش کیهانی پس زمینه برجای مانده اند، –تابشی که از انبساط جهان در لحظه ی تولدش مانده است- کار می کنند، می گوید «خلاص شدن از دست مسئله ی تکینه گی یک موفقیت بزرگ است.»
گرانش کوانتومی حلقه ای یک نظریه ی یک پارچه ی کامل نیست چراکه نیروی دیگری در خود ندارد. افزون بر این، فیزیکدان ها هنوز باید نشان دهند که چه گونه این شبکه ی داده، فضا-زمان معمولی را می دهد. از طرفی فیزیکدان های ماده ی چگال فازهای عجیبی از ماده را که گذار تجربه می کنند، ایجاد می نمایند؛ این گذارها عموما با نظریه ی میدان های کوانتومی توضیح داده می شوند. دنیل اریت، فیزیک دانی از موسسه ی فیزیک گرانشی Max Planck در Golm امید دارد که در این کارها سرنخ هایی بیابد. اوریتی و هم کاران به دنبال روابطی هستند که توضیح دهد چه گونه ممکن است جهان نیز تغییر فاز داده و از یک مجموعه ی حلقه ها به یک فضا-زمان هم وار و پیوسته برود. اریتی می گوید: «به زودی خواهد بود... البته بسیار دشوار است... چراکه مانند ماهی هایی هستیم که درون این فضا-زمان شناوریم.»
مجموعه های سببی
چنین ناکامی هایی برخی کاشفان را به سوی آن برده است که یک برنامه ای به نام نظریه ی مجموعه ی سببی را دنبال کنند. این نظریه که رافائل سورکین فیزیکدانی از موسسه ی Perimeter، در Waterloo، در کانادا، معرفی اش کرده است، اجزای تشکیل دهنده ی ساختمان فضا-زمان را نقاط ساده ی ریاضی فرض می کند که با پیوندهایی به یک دیگر مرتبط اند؛ هر پیوند از گذشته به آینده اشاره دارد. چنین پیوندی یک نمایش اساسی از علیت است یعنی یک نقطه ی زودتر می تواند آن بعدی را متاثر کند اما نه برعکس. شبکه ی به دست آمده شبیه به یک درخت است که رشد می کند و دست آخر فضا-زمان را می سازد. سورکین می گوید: «می توان فضا را مانند دما که از اتم ها گسیل می شود، در نظر گرفت که از یک نقطه گسترش می یابد.» ... «معنی ندارد که بپرسیم دمای یک اتم تنها چقدر است برای آن که این مفهوم منطقی باشد باید یک مجموعه داشته باشیم.»[SIZE=4]در دهه ی ۱۹۸۰، سورکین این چارچوب فکری را به کار بست تا شمار نقاطی که جهان قابل مشاهده می تواند داشته باشد را تخمین بزند، و دلیل آورد که باید به یک انرژی کوچک ذاتی که باعث می شود جهان در انبساطش شتاب بگیرد، ارتقا یابند. چند سال بعد، کشف انرژی تاریک حدس او را تایید کرد. جو هنسون، پژوهش گری در زمینه ی گرانش کوانتومی در کالج سلطنتی لندن می گوید: «عموما تصور می شد گرانش کوانتومی نمی تواند پیش گویی های قابل آزمایش کند اما می بینیم که توانست.» ... «اگر اندازه ی انرژی تاریک بزرگ تر یا صفر بود، نظریه ی مجموعه ی سببی نامحتمل می شد.»
[/SIZE]
مثلث بندی دینامیکی سببی
آن دلایل، به همراه نظریه ی مجموعه ی سببی پیش بینی های دیگری نیز کرده اند که می توان آن ها را آزمود. در این راه برخی فیزیکدان ها باور دارند که شبیه سازی های کامپیوتری می توانند مفید باشند. این ایده که به اوایل دهه ی ۱۹۹۰ برمی گردد این است که اجزای سازنده ی بنیادین ناشناخته را با تکه های کوچکی از فضا-زمان معمولی که در یک دریای متلاطم از افت وخیزهای کوانتومی هستند، تقریب زده و بررسی کرد که چگونه این تکه های کوچک ناگهان به یک دیگر چسبیده و ساختاری درشت تر می سازند.
به گفته ی رنت لول، فیزیک دانی از دانش گاه رادبود در Nijmegen، در هلند، نخستین تلاش ها ناامیدکننده بودند. واحدهای سازنده ی فضا-زمان ابرچهاروجهی های –هم تای چهاربعدی چهاروجهی های سه بعدی- ساده ای بودند و بنا بر قوانین چسبیدن، در این شبیه سازی، آزادانه به یک دیگر می چسبیدند. نتیجه مجموعه ای از جهان های عجیب بود که تعداد زیادی (یا تعداد خیلی کمی) بعد داشتند و بر خودشان پیچ خورده یا به قطعه های کوچک تری می شکستند. لول می گوید: «آزادی کامل بود که هیچ ربطی به چیزی که پیرامون ماست، نداشت
این نسخه ی ساده شده از مثلث بندی دینامیکی سببی تنها دو بعد را به کار می بندد: یکی برای فضا و یکی برای زمان. پویانمایی (ویدئو) موجود، جهان های دوبعدی را که از بخش هایی از فضا که با توجه به قوانین کوانتومی به یک دیگر پیوسته اند، نشان می دهد. هر رنگ یک برش از جهان را در زمانی بعد از مه بانگ که با یک گلوله ی سیاه نمایش داده شده است، نشان می دهد.
اما سورکین، لول و هم کاران دریافته اند که افزودن علیت همه چیز را تغییر می دهد. بنا بر گفته ی لول، بعد زمان کاملا شبیه به سه بعد فضا نیست. او می گوید: «نمی توانیم در زمان به جلو و عقب برویم». بنابران این گروه شبیه سازی شان را به گونه ای تغییر دادند که معلول ها نمی توانستند پیش از علت خود ظاهر شوند –و دریافتند که تکه های فضا-زمان به صورت خودسازگاری به شکل جهان های چهاربعدی با ویژه گی هایی شبیه به آن خودمان سرهم می شوند.
این شبیه سازی ها نشان می دهند که اندکی پس از مهبانگ، جهان یک فاز نوباوه گی، با تنها دو بعد –یکی برای فضا و یکی برای زمان- را گذرانده است. این را پیش تر دیگرانی که در تلاش اند معادله هایی از گرانش کوانتومی به دست آورند، و یا آن هایی که پیش نهاد می دهند وجود ماده ی تاریک نشان از آن دارد که جهان ما دارد یک بعد چهارم فضایی به دست می آورد، نیز به صورت جداگانه گفته بودند. دیگران نشان داده اند که یک فاز دوبعدی در جهان ابتدایی می تواند الگویی از تابش های کیهانی پس زمینه که امروز دیده می شود، درست کند.
[SIZE=5]تمام نگاری[/SIZE]ون رامسدونک یک ایده ی بسیار پیچیده درمورد لزوم گسترش فضا-زمان دارد که بر پایه ی اصل تمام نگاری ست. جوان مالداسنا، نظریه پرداز ریسمانی از موسسه ی مطالعات پیش رفته در Princeton ، New Jersey، مدل تاثیرگذار جهان هام نما را در ۱۹۹۸ نوشته است۱۱؛ وی با الهام از روش هام نمایانه ی سیاهچاله ها که تمام انتروپی شان را روی سطح ذخیره می کنند، ریاضیات این مدل را ارائه داده است. در آن مدل، سه بعد داخلی جهان ریسمان ها و سیاهچاله هایی دارند که تنها با گرانش گرد هم آمده اند؛ و مرز دو بعدی اش ذرات بنیادین و میدان هایی دارد که قوانین کوانتومی ساده را، بدون گرانش، دنبال می کنند.
احتمالا ساکنان سه بعد، هرگز این مرز را نمی بینند چراکه بی نهایت دور است. اما این، ریاضی را تغییر نمی دهد: هر آن چه که در جهان سه بعدی روی می دهد به خوبی با معادله هایی در مرز دوبعدی هم ارزند، و البته برعکس.
در ۲۰۱۰، ون رامسدونک به مطالعه ی معنی «درهم تنیدگی» ذره های کوانتومی -اندازه گیری روی یکی، ناچار دیگری را نیز متاثر می کند۱۲ - در مرز پرداخت . او دریافت که درهم تنیدگی میان هر دو منطقه ی جدا در مرز به صفر کاهش یافته و درنتیجه پیوند کوانتومی میان شان از میان می رود. با تکرار این فرایند، فضای سه بعدی مرتبا تقسیم بندی های ریزتری می شود تا آن که تنها مرز دوبعدی متصل می ماند. بنابراین، ون رامسدونک نتیجه گیری کرد که در عمل، جهان سه بعدی با درهم تنیدگی های کوانتومی روی مرز نگاه داشته شده است –به نوعی یعنی درهم تنیدگی و فضا-زمان یکی هستند.
یا آن طور که مالداسنا فکر می کند: «این نشان می دهد که کوانتوم بنیادین است و فضا-زمان از آن می آیند.»]]> بسیاری از پژوهش گران باور دارند که تنها زمانی فیزیک کارش را انجام داده که افزون بر دانستن رفتار فضا و زمان، دریابیم که این دو از کجا می آیند و یا چگونه ساخته می شوند. برای پاسخ گویی به این پرسش ها و برای پوشش دادن آن چه که با مدل های پیشین توجیه نمی شود، دست به توسعه ی مدل هایی جدید زده و با وجود دشواری فراوان آن ها را می آزماییم. این روزها شبیه سازی تبدیل به ابزاری مهم در این مسیر شده است. در شبیه سازی های اخیر مشاهده شده که افزودن علیت می تواند به تولید جهان هایی شبیه به جهان ِ ما بیانجامد.
مارک ون رامسدونک در توضیح آن که داستان تا چه اندازه شبیه به نقطه ی اوج فیلم های علمی-تخیلی است، می گوید: «یک روز صبح را در خیال آورید که از خواب برخواسته و ناگهان درمی یابید که در یک بازی رایانه ای زند گی می کنید». اما برای مارک ون رامسدونک، فیزیک دانی از دانشگاه British Columbia، در Vancouver، Canada، این نمایشنامه، روشی است برای اندیشیدن به حقیقت. او می گوید: «اگر درست باشد، هر آنچه که در پیرامون ماست –تمام این دنیای ملموس سه بعدی- توهمی ست زاییده ی داده هایی که جایی دیگر، مثلا روی یک تراشه ی دو بعدی، نوشته شده اند». این گونه، دنیای ما، با تمام سه بعد فضایی اش، گونه ای از هام نما (تصویر برجسته نما یا هولوگرام) است که بر رویه ای با ابعاد کم تر تصویر شده است.
این اصل تمام نگاری (هولوگرافی) حتی برای فیزیک نظری هم عجیب است. اما ون رامسدوک از جمله اندک پژوهش گرانی ست که می اندیشند هنوز حرف عجیبی نزده اند. از نظر آن ها، هیچ یک از دو حرکت نوین در فیزیک -نسبیت عام که گرانش را به عنوان خمیده گی فضا-زمان توصیف می کند، و مکانیک کوانتومی که در محدوده ی اتمی حاکم است- وجود فضا و زمان را توجیه نمی کند. نظریه ی ریسمان هم که به مسائل پایه در انرژی می پردازد، کاری از پیش نمی برد.
ون رامسدوک و هم کاران، قانع شده اند که فیزیک تا زمانی که توضیح ندهد فضا و زمان چه گونه از یک چیز بنیادی تر به وجود آمده اند، کامل نمی شود –هدفی که در راه آن به مفاهیمی شگفت مانند اصل تمام نگاری، نیاز داریم.
به سبب وجود تکینه گی در مرکز سیاه چاله ها، ساختار فضا-زمان تغییر می کند؛ از سوی دیگر علاقه مندیم نظریه ی کوانتومی و نسبیت عام را یکی کنیم -برنامه ای که سال هاست با وجود تلاش پژوهش گران بی نتیجه مانده است؛ بنابر نظر این دانش مندان، برای روبه رو شدن با این مسائل، باید به دنبال مفهوم جدیدی از حقیقت باشیم.
آبهای آشتکار، فیزیک دانی در دانشگاه ایالتی Pennsylvania ، در دانشگاه Park، می گوید: «تمام تجربه های مان می گویند که نباید دو مفهوم به شدت متفاوت از حقیقت داشته باشیم –باید یک نظریه ی همه کاره وجود داشته باشد».
یافتن آن تک نظریه ی بزرگ یک دشواری جدی ست. در اینجا، Nature برخی مسیرهای امیدوارکننده ی بررسی این مساله را –به هم راه نظراتی پیرامون چه گونه گی بررسی این مسائل توضیح می دهد.

گرانش مانند ترمودینامیک
یکی از بدیهی ترین پرسش ها این است که آیا این تلاش بیهوده است. چه شاهدی وجود دارد که درواقع چیزی بنیادی تر از فضا و زمان وجود دارد؟
در اوایل دهه ی ۱۹۷۰ که آشکار شد مکانیک کوانتومی و گرانش با ترمودینامیک، دانش مربوط به گرما، از نزدیک با یک دیگر مرتبط هستند، مجموعه ای کشف تکان دهنده انجام شد. از این مجموعه نشانه ای برمی آید که بسیار بحث برانگیز است.
شناخته شده ترین مورد، در ۱۹۷۴، کاری از استفان هاوکین از دانشگاه Cambridge، در بریتانیای کبیر، بود؛ هاوکین نشان داد که اثرهای کوانتومی در فضای پیرامون یک سیاهچاله به فوران تابش هایی می انجامند؛ چنان که گویی سیاهچاله گرم است. دیگر فیزیکدان ها به سرعت، تعیین کردند که این پدیده کاملا همه گیر است. آن ها دریافتند که حتی یک فضانورد که در فضای کاملا خالی شتاب می گیرد نیز حس می کند که با یک حمام گرما احاطه شده است. این اثر کوچک تر از آن خواهد بود که برای راکت ها با هر شتابی که بدان دست می یابند، محسوس باشد، اما بنیادی به نظر می آید. اگر نظریه ی کوانتومی و نسبیت عام –که هردو به دفعات با آزمایش تایید شده اند– درست باشند، آنگاه وجود تابش هاوکینگ گریزناپذیر به نظر می رسد.
یک کشف کلیدی دیگر نیز در همین زمینه انجام شد. در ترمودینامیک استاندارد، یک شی می تواند با کاهش انتروپی که نماینده ی تعداد حالت های کوانتومی درونی اش می باشد، تابش کند. برای سیاهچاله ها هم همین گونه است: حتی پیش از مقاله ی هاوکینگ در ۱۹۷۴ نیز، ژاکوب بکنشتاین نشان داده بود که سیاهچاله ها انتروپی دارند. اما یک تفاوت وجود دارد؛ در بیش تر اشیا، انتروپی با تعداد اتم هایی که آن شی دارد، و در نتیجه حجمش تناسب دارد. اما دریافته اند که انتروپی یک سیاه چاله با سطح افق رویدادش متناسب است –مرزی که حتی نور هم نمی تواند از آن بگریزد. گویی سطح، داده های درون را رمزگذاری (کد) کرده است، همان گونه که یک همانمای دوبعدی یک تصویر سه بعدی را رمزگذاری می نماید.
در ۱۹۹۵، تد جاکوبسون، فیزیکدانی از دانشگاه Maryland، در College Park، این دو دسته داده را ترکیب و فرض کرد که هر نقطه در فضا روی مرز یک سیاهچاله ی کوچک که از رابطه ی انتروپی-سطح نیز تبعیت می کند، قرار می گیرد. او، از آن جا، ریاضیاتی که به معادلات نسبیت عام انشتین می انجامد را به دست آورد -اما تنها با استفاده از مفاهیم ترمودینامیک و نه نظریه ی خم شدن فضا-زمان۱.
جاکوبسون می گوید: «به نظر می رسید که در این جا، نکته ای عمیق درمورد منشا گرانش وجود داشته باشد». نمونه اش این که قوانین ترمودینامیک در طبیعت آماری اند – یک میانگین گیری بزرگ مقیاس بر بی شمار اتم و ملکول. بنابر یافته های او، گرانش نیز آماری ست یعنی یک تقریب بزرگ مقیاس، بر اجزای نامرئی فضا و زمان، می باشد.
در سال ۲۰۱۰، این ایده یک گام جلوتر رفت؛ اریک ورلینده، نظریه پرداز ریسمانی از دانشگاه آمستردام، نشان داد۲ که ترمودینامیک آماری ِ اجزای فضا و زمان –هر آن چه که هستند- می تواند به طور خودکار قانون جاذبه ی گرانشی نیوتون را بدهد.
ثانو پادمانابهام، کیهان شناسی از مرکز دانشگاهی ستاره شناسی و اخترفیزیک در Pune، در هند، در کاری جداگانه، نشان داد۳ که –همانند بسیاری از نظریه های گرانشی دیگر -می توان معادله های انشتین را به شکلی نوشت که با قوانین ترمودینامیک هم ارز شوند. پادمانابهام این روزها برای توضیح منشا و بزرگی انرژی تاریک، رهیافت ترمودینامیکی ارائه داده است: یک نیروی کیهانی رازآلود که انبساط فضا را تندتر می کند.
بررسی چنین ایده هایی درآزمایشگاه بسیار دشوار خواهد بود. همان طور که آب تا زمانی که در مقیاس ملکول هایش –کسری از نانومتر- بررسی نشود، کاملا نرم و سیال به چشم می آید، فضا-زمان هم بنابر تخمین ها تا مقیاس پلانک پیوسته دیده می شود: ۳۵-۱۰ متر یا ۲۰ مرتبه ی کوچک تر از اندازه ی یک پروتون.
اما نمی تواند غیرممکن باشد. برای بررسی وجود اجزای گسسته در فضا-زمان، بیش تر به جست وجوی تاخیر در فوتون های پرانرژی در سفرشان از پدیده های کیهانی (مانند انفجار پرتوی گاما و ابرنواختر) به زمین، پرداخته می شود. در واقع، فوتون های دارای طول موج کوتاه، این گسسته گی ها را که مایه ی کند شدن شان می شوند، مانند دست اندازهایی ظریف در مسیر سفر احساس می نمایند. جیوانی آملینو-کاملیا، یک پژوهش گر گرانش کوانتومی از دانشگاه Rome، و همکارانش نشانه هایی از چنین فوتون های تاخیری، از یک انفجار پرتوی گاما که در آوریل ثبت شده است، یافته اند۴ . آملینو-کاملیا می گوید این یافته ها تعیین کننده نیستند اما این گروه گسترش این پژوهش را در برنامه ی خود داشته و به زمان مسافرت نوترینوهای پرانرژی که در روی دادهای کیهانی تولید شده اند، خواهدپرداخت. او می گوید که اگر نتوان نظریه ها را آزمود، «دست کم برای من دیگر دانش به حساب نمی آیند. تنها خرافه اند و برای من جذابیتی ندارند.»
فیزیک دان های دیگری نیز بر آزمون های تجربی کار می کنند. به عنوان نمونه، در ۲۰۱۲، پژوهش گرانی از دانشگاه Vienna و کالج سلطنتی لندن، آزمایشی را پیش نهاد دادند۵ که در آن یک آینه ی ریزمقیاس با لیزر چرخانده می شود. به نظر آن ها باید دانه بندی های مقیاس پلانک در فضا-زمان تغییرات ملموسی در نور بازتابیده از آینه ایجاد کند .

گرانش کوانتومی حلقه ای
حتی اگر درست هم باشد، رهیافت ترمودینامیکی نمی گوید که این اجزای بنیادین فضا و زمان چه هستند یا می توانند باشند. اگر فضا و زمان یک سازه است، رشته ها ی پیوند دهنده اش چیستند؟
نخستین پاسخی که به ذهن می آید کاملا ساده است؛ نظریه ی گرانش کوانتومی حلقه ای، از نیمه ی دهه ی ۱۹۸۰ به دست آشتکار و دیگران در حال توسعه است. در این نظریه سازه ی فضا-زمان به عنوان شبکه ای عنکبوتی از رشته ها توصیف شده است؛ این رشته ها داده هایی درمورد سطح کوانتیده یا حجم نواحی که از میانش می گذرند، در خود دارند۶. رشته های منفرد در این شبکه باید دست آخر دو سرشان را به هم متصل کنند –همان طور که از نام نظریه برمی آید- اما باید توجه داشت که ارتباطی با ریسمان های نظریه ریسمان ِ شناخته شده وجود ندارد. اگر این رشته ها به راستی فضا-زمان باشند، داده هایی در خود دارند و شکل سازه ی فضا-زمان را در همسایه گی خود تعیین می کنند.
از آن جا که این حلقه ها اجسامی کوانتومی اند، همانند انرژی حالت پایه ی الکترون در اتم هیدروژن، باید سطح این اجسام، اندازه ی کمینه ای داشته باشند. این بسته ی سطح یک لکه خواهد بود که در هر سو به اندازه ی یک مقیاس پلانک است. اگر بکوشید رشته ای که سطح کم تری دارد را وارد کنید، از کل شبکه جدا خواهد شد؛ نمی تواند به هیچ چیز دیگری متصل شده و در عمل از فضا-زمان جدا می شود.

این شبیه سازی نشان می دهد که چه گونه فضا در گرانش کوانتومی حلقه ای تغییر می کند. رنگ وجه های یک چهاروجهی نماینده ی آن است که در یک لحظه از زمان، چه اندازه سطح در آن نقطه وجود دارد.
یک نتیجه ی دلخواه وجود سطح کمینه این است که گرانش کوانتومی حلقه ای نمی تواند در یک نقطه ی کوچک با تقعر بی نهایت چلانده شود. دیگر آن که وجود تکینه گی به شکستن معادله های نسبیت عام انشتین در لحظه ی مهبانگ یا مرکز سیاهچاله ها می انجامد؛ با توجه به وجود سطح کمینه، در این جا چنین تکینه گی نمی تواند ایجاد شود.
در ۲۰۰۶، آشتکار و هم کاران یک مجموعه شبیه سازی معرفی کردند۷. این مجموعه با توجه به این حقیقت و با به کار بستن نسخه ی گرانش کوانتومی حلقه ای معادله های انشتین کار کرده و در آن تلاش شده زمان را به عقب بازگردانده و به پیش از مهبانگ بپردازند. همان طور که انتظار می رفت، کیهان معکوس و منقبض شده، و به مهبانگ می رود. اما زمانی که به حد بنیادینی که گرانش کوانتومی حلقه ای بر اندازه می گذارد، می رسد، یک نیروی دافعه وارد شده و تکینه گی را باز نگاه داشته و آن را تبدیل به تونلی می کند که به کیهانی که از آن ما پیشی گرفته است، می رود.
رودولفو گمبینی، فیزیکدانی از دانشگاه Uruguayan، در Montevideo، و جورج پولین از دانشگاه ایالتی لوییزیانا، در Baton Rouge، در سال جاری، یک شبیه سازی مشابه برای سیاه چاله ها گزارش کرده اند۸. آن ها دریافتند که وقتی یک مشاهده گر به قلب سیاه چاله سفر می کند، تکینه گی نمی بیند مگر یک تونل فضا-زمان نازک که به یک بخش دیگر فضا می رود. آشتکار که به هم راه دیگر پژوهش گران بر شناسایی تکینه گی هایی که از یک جهش، و نه انفجار، ایجاد شده و بر تابش کیهانی پس زمینه برجای مانده اند، –تابشی که از انبساط جهان در لحظه ی تولدش مانده است- کار می کنند، می گوید «خلاص شدن از دست مسئله ی تکینه گی یک موفقیت بزرگ است.»
گرانش کوانتومی حلقه ای یک نظریه ی یک پارچه ی کامل نیست چراکه نیروی دیگری در خود ندارد. افزون بر این، فیزیکدان ها هنوز باید نشان دهند که چه گونه این شبکه ی داده، فضا-زمان معمولی را می دهد. از طرفی فیزیکدان های ماده ی چگال فازهای عجیبی از ماده را که گذار تجربه می کنند، ایجاد می نمایند؛ این گذارها عموما با نظریه ی میدان های کوانتومی توضیح داده می شوند. دنیل اریت، فیزیک دانی از موسسه ی فیزیک گرانشی Max Planck در Golm امید دارد که در این کارها سرنخ هایی بیابد. اوریتی و هم کاران به دنبال روابطی هستند که توضیح دهد چه گونه ممکن است جهان نیز تغییر فاز داده و از یک مجموعه ی حلقه ها به یک فضا-زمان هم وار و پیوسته برود. اریتی می گوید: «به زودی خواهد بود... البته بسیار دشوار است... چراکه مانند ماهی هایی هستیم که درون این فضا-زمان شناوریم.»
مجموعه های سببی
چنین ناکامی هایی برخی کاشفان را به سوی آن برده است که یک برنامه ای به نام نظریه ی مجموعه ی سببی را دنبال کنند. این نظریه که رافائل سورکین فیزیکدانی از موسسه ی Perimeter، در Waterloo، در کانادا، معرفی اش کرده است، اجزای تشکیل دهنده ی ساختمان فضا-زمان را نقاط ساده ی ریاضی فرض می کند که با پیوندهایی به یک دیگر مرتبط اند؛ هر پیوند از گذشته به آینده اشاره دارد. چنین پیوندی یک نمایش اساسی از علیت است یعنی یک نقطه ی زودتر می تواند آن بعدی را متاثر کند اما نه برعکس. شبکه ی به دست آمده شبیه به یک درخت است که رشد می کند و دست آخر فضا-زمان را می سازد. سورکین می گوید: «می توان فضا را مانند دما که از اتم ها گسیل می شود، در نظر گرفت که از یک نقطه گسترش می یابد.» ... «معنی ندارد که بپرسیم دمای یک اتم تنها چقدر است برای آن که این مفهوم منطقی باشد باید یک مجموعه داشته باشیم.»[SIZE=4]در دهه ی ۱۹۸۰، سورکین این چارچوب فکری را به کار بست تا شمار نقاطی که جهان قابل مشاهده می تواند داشته باشد را تخمین بزند، و دلیل آورد که باید به یک انرژی کوچک ذاتی که باعث می شود جهان در انبساطش شتاب بگیرد، ارتقا یابند. چند سال بعد، کشف انرژی تاریک حدس او را تایید کرد. جو هنسون، پژوهش گری در زمینه ی گرانش کوانتومی در کالج سلطنتی لندن می گوید: «عموما تصور می شد گرانش کوانتومی نمی تواند پیش گویی های قابل آزمایش کند اما می بینیم که توانست.» ... «اگر اندازه ی انرژی تاریک بزرگ تر یا صفر بود، نظریه ی مجموعه ی سببی نامحتمل می شد.»
[/SIZE]
مثلث بندی دینامیکی سببی
آن دلایل، به همراه نظریه ی مجموعه ی سببی پیش بینی های دیگری نیز کرده اند که می توان آن ها را آزمود. در این راه برخی فیزیکدان ها باور دارند که شبیه سازی های کامپیوتری می توانند مفید باشند. این ایده که به اوایل دهه ی ۱۹۹۰ برمی گردد این است که اجزای سازنده ی بنیادین ناشناخته را با تکه های کوچکی از فضا-زمان معمولی که در یک دریای متلاطم از افت وخیزهای کوانتومی هستند، تقریب زده و بررسی کرد که چگونه این تکه های کوچک ناگهان به یک دیگر چسبیده و ساختاری درشت تر می سازند.
به گفته ی رنت لول، فیزیک دانی از دانش گاه رادبود در Nijmegen، در هلند، نخستین تلاش ها ناامیدکننده بودند. واحدهای سازنده ی فضا-زمان ابرچهاروجهی های –هم تای چهاربعدی چهاروجهی های سه بعدی- ساده ای بودند و بنا بر قوانین چسبیدن، در این شبیه سازی، آزادانه به یک دیگر می چسبیدند. نتیجه مجموعه ای از جهان های عجیب بود که تعداد زیادی (یا تعداد خیلی کمی) بعد داشتند و بر خودشان پیچ خورده یا به قطعه های کوچک تری می شکستند. لول می گوید: «آزادی کامل بود که هیچ ربطی به چیزی که پیرامون ماست، نداشت
این نسخه ی ساده شده از مثلث بندی دینامیکی سببی تنها دو بعد را به کار می بندد: یکی برای فضا و یکی برای زمان. پویانمایی (ویدئو) موجود، جهان های دوبعدی را که از بخش هایی از فضا که با توجه به قوانین کوانتومی به یک دیگر پیوسته اند، نشان می دهد. هر رنگ یک برش از جهان را در زمانی بعد از مه بانگ که با یک گلوله ی سیاه نمایش داده شده است، نشان می دهد.
اما سورکین، لول و هم کاران دریافته اند که افزودن علیت همه چیز را تغییر می دهد. بنا بر گفته ی لول، بعد زمان کاملا شبیه به سه بعد فضا نیست. او می گوید: «نمی توانیم در زمان به جلو و عقب برویم». بنابران این گروه شبیه سازی شان را به گونه ای تغییر دادند که معلول ها نمی توانستند پیش از علت خود ظاهر شوند –و دریافتند که تکه های فضا-زمان به صورت خودسازگاری به شکل جهان های چهاربعدی با ویژه گی هایی شبیه به آن خودمان سرهم می شوند.
این شبیه سازی ها نشان می دهند که اندکی پس از مهبانگ، جهان یک فاز نوباوه گی، با تنها دو بعد –یکی برای فضا و یکی برای زمان- را گذرانده است. این را پیش تر دیگرانی که در تلاش اند معادله هایی از گرانش کوانتومی به دست آورند، و یا آن هایی که پیش نهاد می دهند وجود ماده ی تاریک نشان از آن دارد که جهان ما دارد یک بعد چهارم فضایی به دست می آورد، نیز به صورت جداگانه گفته بودند. دیگران نشان داده اند که یک فاز دوبعدی در جهان ابتدایی می تواند الگویی از تابش های کیهانی پس زمینه که امروز دیده می شود، درست کند.
[SIZE=5]تمام نگاری[/SIZE]ون رامسدونک یک ایده ی بسیار پیچیده درمورد لزوم گسترش فضا-زمان دارد که بر پایه ی اصل تمام نگاری ست. جوان مالداسنا، نظریه پرداز ریسمانی از موسسه ی مطالعات پیش رفته در Princeton ، New Jersey، مدل تاثیرگذار جهان هام نما را در ۱۹۹۸ نوشته است۱۱؛ وی با الهام از روش هام نمایانه ی سیاهچاله ها که تمام انتروپی شان را روی سطح ذخیره می کنند، ریاضیات این مدل را ارائه داده است. در آن مدل، سه بعد داخلی جهان ریسمان ها و سیاهچاله هایی دارند که تنها با گرانش گرد هم آمده اند؛ و مرز دو بعدی اش ذرات بنیادین و میدان هایی دارد که قوانین کوانتومی ساده را، بدون گرانش، دنبال می کنند.
احتمالا ساکنان سه بعد، هرگز این مرز را نمی بینند چراکه بی نهایت دور است. اما این، ریاضی را تغییر نمی دهد: هر آن چه که در جهان سه بعدی روی می دهد به خوبی با معادله هایی در مرز دوبعدی هم ارزند، و البته برعکس.
در ۲۰۱۰، ون رامسدونک به مطالعه ی معنی «درهم تنیدگی» ذره های کوانتومی -اندازه گیری روی یکی، ناچار دیگری را نیز متاثر می کند۱۲ - در مرز پرداخت . او دریافت که درهم تنیدگی میان هر دو منطقه ی جدا در مرز به صفر کاهش یافته و درنتیجه پیوند کوانتومی میان شان از میان می رود. با تکرار این فرایند، فضای سه بعدی مرتبا تقسیم بندی های ریزتری می شود تا آن که تنها مرز دوبعدی متصل می ماند. بنابراین، ون رامسدونک نتیجه گیری کرد که در عمل، جهان سه بعدی با درهم تنیدگی های کوانتومی روی مرز نگاه داشته شده است –به نوعی یعنی درهم تنیدگی و فضا-زمان یکی هستند.
یا آن طور که مالداسنا فکر می کند: «این نشان می دهد که کوانتوم بنیادین است و فضا-زمان از آن می آیند.»]]> <![CDATA[سفری از بینهایت فیزیکی تا بینهایت فیزیکی]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2461.html Wed, 24 Jul 2013 19:24:30 +0430 New Astronomer]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2461.html یک فایل پاورپوینت از ابعاد شگفت انگیز کائنات داشتم که براتون آپلود کردم. این فایل توسط ناسا تهیه شده. البته نمی*دونم، شایدم تکراری باشه. ولی بهرحال مشاهده اون همیشه جذابیت خودش رو داره.


> سفری شگفت انگیز <
]]> یک فایل پاورپوینت از ابعاد شگفت انگیز کائنات داشتم که براتون آپلود کردم. این فایل توسط ناسا تهیه شده. البته نمی*دونم، شایدم تکراری باشه. ولی بهرحال مشاهده اون همیشه جذابیت خودش رو داره.


> سفری شگفت انگیز <
]]> <![CDATA[ده خبــــــــــــــــر برتر علمی سال 2012]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2433.html Mon, 07 Jan 2013 13:30:38 +0330 mars]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2433.html [color="#0000ff"]سلام وقتی این مطلب رو میخوندم به چیزه جالبی برخوردم که به احتمال زیاد شما هم پی به این مسئله برده اید ....که از ده مورد زیر تنها دو مورد از آن به فضا و نجوم ربط ندارن .
این نشان دهنده پیشرفت قابل توجه علم نجوم در دنیاست .[/color]



سال 2012 از نظر دستاورد*ها و موفقیت*های علمی*، از کشف سیاره*های دور*افتاده تا سفر به عمیق*ترین نقاط اقیانوس*ها، سال بسیار هیجان*انگیزی بوده*است.

به گزارش cnn، انسان*ها در سال 2012 به واسطه ماجراجویی*هایی از قبیل ردیابی یکی از ناشناخته*ترین ذرات بنیادین جهان و سقوط از لبه فضا به سمت زمین توانست مرزهایی که شکستن آنها تا پیش از این غیرقابل تصور بودند را بشکند. همچنین در همین سال بود که چهار شاتل ناسا برای همیشه با فضا خداحافظی کردند و در خانه*های جدید خود در چهار موزه ساکن شدند.

شاید بتوان بزرگترین دستاورد*های علمی سال 2012 را به این شکل دسته*بندی کرد:

1- کاوشگر کنجکاوی بر روی مریخ فرود آمده و آزمایش انجام داد

فرود آوردن بی*عیب و نقص این کاوشگر دو تنی بر روی سطح مریخ یکی از هیجان*انگیز*ترین لحظات علمی سال 2012 بوده است. با دیدن ویدیوی هفت دقیقه وحشت ناسا می*توان فهمید که که فرود این کاوشگر بر روی مریخ تا چه اندازه پیچیده بوده است. فعالیت*های کنجکاوی پس از فرود آمدن بر روی مریخ،* از قبیل ثبت تصاویر زیبا و دقیق، کشف اجرام براق بر روی مریخ، و کشف شواهدی مبنی بر جاری بودن آب بر روی مریخ نیز از دیگر دستاوردهای مهم این پروژه به شمار می*روند.

2- بوزون هیگز حقیقی است

یکی از ارزشمند*ترین و والاترین کشفیات سال 2012 که بارها و بارها به آن تاکید شده،*کشف بوزون هیگز است. دانشمندان و فیزیکدانان در سازمان تحقیقات اتمی اروپا با استفاده از برخورد دهنده بزرگ هادرون موفق به کشف ردپای این ذره ناشناخته شد*ه*اند. کشف این ذره خلا بزرگی را در درباره ساز و کار جهان پر خواهد کرد. نتایج قطعی*تر این کشف در سال جدید اعلام خواهند شد.

3- شیرجه عمیق جیمز کامرون

کارگردان مشهور فیلمهای تایتانیک و آواتار،*جیمز کامرون، در سال 2012 میلادی سفری به اعماق دریا داشت و با استفاده از زیردریایی یک*نفره توانست به عمیق*ترین بخش در کل اقیانوس*های جهان شیرجه برود. وی اولین انسانی است که توانست خود را به اعماق چلنجر دیپ، بخشی از گودال ماریانا در غرب اقیانوس آرام برساند. عمق گودال ماریانا از ارتفاع کوه اورست نیز بیشتر استو تا*کنون تنها دو انسان دیگر قادر به سفر به این گودال شده*اند. کمرون می*گوید در این بخش تاریک از اقیانوس هیچ ماهی مشاهده نکرده اما جاندارانی میگو مانند دیده است. سفر وی به عمیق*ترین بخش اقیانوس دو ساعت و 36 دقیقه به طول انجامید.

4- پرش رکورد*شکن بومگارتنر

ماجراجوی اطریشی، فلیکس بومگارتنر در ماه اکتبر توانست با پریدن از لبه فضا رکورد پرش از ارتفاع و شکستن دیوار صوتی با استفاده از بدنش را بشکند. وی با استفاده از یک بالون خود را به ارتفاع 24 مایلی از سطح زمین رساند و سپس با پرش از کپسول ویژه*اش در بیابانی در نیو*مکزیکو فرود آمد. وزن تجهیزات و لباسهای ویژه بومگارتنر در این پرش 45 کیلوگرم بوده است که بدون این تجهیزات خون وی در رگهایش به جوش می*آمد.
[color="#ff0000"]
5- سیاره*ای با چهار خورشید[/color]

دانشمندان آماتور در سال 2012 موفق به کشف سیاره*ای شدند که به جای یک خورشید، از چهار خورشید برخوردار است. سیاره ph1 از لحاظ دیگری نیز از اهمیت زیادی برخوردار است،*این سیاره اولین سیاره کشف شده توسط گروه شکارچیان سیاره است،*گروه علمی شهروندی که به بررسی اطلاعات سیاره*ها مشغول هستند.

6- سیاره*ای در مدار ستاره همسایه

در ماه اکتبر نزدیک*ترین سیاره به زمین در خارج از سامانه خورشیدی کشف شد. این سیاره در مدار ستاره*ای به نام آلفا-قنطورس b در حرکت است. احتمال وجود حیات در این سیاره بسیار کم است، اما این احتمال وجود دارد که دیگر سیاره*ها در این منطقه قابلیت پشتیبانی از حیات را داشته باشند. البته فاصله نزدیک این سیاره تا زمین برابر چهار سال نوری است.

7- سیاره وستا یک پیش*سیاره است

فضاپیمای داون ناسا به دانشمندان کمک کرد تا سیارک وستا را که تا پیش از این به عنوان یک سیارک شناخته می*شد، به عنوان یک پیش*سیاره معرفی کند. این به آن معنی است که ساختار این جرم کیهانی ساختاری جرمگین و لایه*لایه است که به دور خورشید در حرکت است.

8- خداحافظی با شاتل*های فضایی

با برنامه شاتل*های ناسا در سال 2011 خداحافظی شد و در سال 2012 چهار شاتل ناسا به خانه*های جدید خود در چهار موزه مختلف منتقل شدند. دیسکاوری در موزه هوا و فضای ملی موسسه اسمیتسونیان در ویرجینیا، انترپرایز در موزه دریا-هوا-فضای اینترپید در نیویورک،*اندیور در مرکز علوم کالیفرنیا در لس*آنجلس و آتلانتیس در مرکز فضایی کندی سکونت یافتند.

9- سفر رفت و برگشت کپسول اسپیس*ایکس به ایستگاه فضایی

در سال 2012 هیچ شاتلی به فضا پرواز نکرد اما شرکت خصوصی اسپیس*ایکس توانست با موفقیت محموله*ای 400 کیلویی را طی اولین ماموریت رسمی کپسول دراگون خود را به ایستگاه فضایی بین*المللی ارسال کرد. در مسیر بازگشت کپسول دراگون به همراه 771 کیلوگرم بار به زمین بازگشت.

10- ساخت dna کودک پیش از متولد شدن

محققان دانشگاه واشنگتن برای اولین بار توانستند با استفاده از نمونه خون مادر و بزاق پدر، توالی تقریبا کاملی از ژنوم جنین به دست آورند. این یافته می*تواند به تشخیص انواع بیماری*ها در نوزاد پیش از متولد شدن آنها کمک کند. در طولانی* مدت این یافته می*تواند به دانشمندان کمک کند تا دیدگاهی جدید از بیماری*های ژنتیکی به دست بیاورند.


در همین زمینه:[/b][/u][/u][/b]]]> [color="#0000ff"]سلام وقتی این مطلب رو میخوندم به چیزه جالبی برخوردم که به احتمال زیاد شما هم پی به این مسئله برده اید ....که از ده مورد زیر تنها دو مورد از آن به فضا و نجوم ربط ندارن .
این نشان دهنده پیشرفت قابل توجه علم نجوم در دنیاست .[/color]



سال 2012 از نظر دستاورد*ها و موفقیت*های علمی*، از کشف سیاره*های دور*افتاده تا سفر به عمیق*ترین نقاط اقیانوس*ها، سال بسیار هیجان*انگیزی بوده*است.

به گزارش cnn، انسان*ها در سال 2012 به واسطه ماجراجویی*هایی از قبیل ردیابی یکی از ناشناخته*ترین ذرات بنیادین جهان و سقوط از لبه فضا به سمت زمین توانست مرزهایی که شکستن آنها تا پیش از این غیرقابل تصور بودند را بشکند. همچنین در همین سال بود که چهار شاتل ناسا برای همیشه با فضا خداحافظی کردند و در خانه*های جدید خود در چهار موزه ساکن شدند.

شاید بتوان بزرگترین دستاورد*های علمی سال 2012 را به این شکل دسته*بندی کرد:

1- کاوشگر کنجکاوی بر روی مریخ فرود آمده و آزمایش انجام داد

فرود آوردن بی*عیب و نقص این کاوشگر دو تنی بر روی سطح مریخ یکی از هیجان*انگیز*ترین لحظات علمی سال 2012 بوده است. با دیدن ویدیوی هفت دقیقه وحشت ناسا می*توان فهمید که که فرود این کاوشگر بر روی مریخ تا چه اندازه پیچیده بوده است. فعالیت*های کنجکاوی پس از فرود آمدن بر روی مریخ،* از قبیل ثبت تصاویر زیبا و دقیق، کشف اجرام براق بر روی مریخ، و کشف شواهدی مبنی بر جاری بودن آب بر روی مریخ نیز از دیگر دستاوردهای مهم این پروژه به شمار می*روند.

2- بوزون هیگز حقیقی است

یکی از ارزشمند*ترین و والاترین کشفیات سال 2012 که بارها و بارها به آن تاکید شده،*کشف بوزون هیگز است. دانشمندان و فیزیکدانان در سازمان تحقیقات اتمی اروپا با استفاده از برخورد دهنده بزرگ هادرون موفق به کشف ردپای این ذره ناشناخته شد*ه*اند. کشف این ذره خلا بزرگی را در درباره ساز و کار جهان پر خواهد کرد. نتایج قطعی*تر این کشف در سال جدید اعلام خواهند شد.

3- شیرجه عمیق جیمز کامرون

کارگردان مشهور فیلمهای تایتانیک و آواتار،*جیمز کامرون، در سال 2012 میلادی سفری به اعماق دریا داشت و با استفاده از زیردریایی یک*نفره توانست به عمیق*ترین بخش در کل اقیانوس*های جهان شیرجه برود. وی اولین انسانی است که توانست خود را به اعماق چلنجر دیپ، بخشی از گودال ماریانا در غرب اقیانوس آرام برساند. عمق گودال ماریانا از ارتفاع کوه اورست نیز بیشتر استو تا*کنون تنها دو انسان دیگر قادر به سفر به این گودال شده*اند. کمرون می*گوید در این بخش تاریک از اقیانوس هیچ ماهی مشاهده نکرده اما جاندارانی میگو مانند دیده است. سفر وی به عمیق*ترین بخش اقیانوس دو ساعت و 36 دقیقه به طول انجامید.

4- پرش رکورد*شکن بومگارتنر

ماجراجوی اطریشی، فلیکس بومگارتنر در ماه اکتبر توانست با پریدن از لبه فضا رکورد پرش از ارتفاع و شکستن دیوار صوتی با استفاده از بدنش را بشکند. وی با استفاده از یک بالون خود را به ارتفاع 24 مایلی از سطح زمین رساند و سپس با پرش از کپسول ویژه*اش در بیابانی در نیو*مکزیکو فرود آمد. وزن تجهیزات و لباسهای ویژه بومگارتنر در این پرش 45 کیلوگرم بوده است که بدون این تجهیزات خون وی در رگهایش به جوش می*آمد.
[color="#ff0000"]
5- سیاره*ای با چهار خورشید[/color]

دانشمندان آماتور در سال 2012 موفق به کشف سیاره*ای شدند که به جای یک خورشید، از چهار خورشید برخوردار است. سیاره ph1 از لحاظ دیگری نیز از اهمیت زیادی برخوردار است،*این سیاره اولین سیاره کشف شده توسط گروه شکارچیان سیاره است،*گروه علمی شهروندی که به بررسی اطلاعات سیاره*ها مشغول هستند.

6- سیاره*ای در مدار ستاره همسایه

در ماه اکتبر نزدیک*ترین سیاره به زمین در خارج از سامانه خورشیدی کشف شد. این سیاره در مدار ستاره*ای به نام آلفا-قنطورس b در حرکت است. احتمال وجود حیات در این سیاره بسیار کم است، اما این احتمال وجود دارد که دیگر سیاره*ها در این منطقه قابلیت پشتیبانی از حیات را داشته باشند. البته فاصله نزدیک این سیاره تا زمین برابر چهار سال نوری است.

7- سیاره وستا یک پیش*سیاره است

فضاپیمای داون ناسا به دانشمندان کمک کرد تا سیارک وستا را که تا پیش از این به عنوان یک سیارک شناخته می*شد، به عنوان یک پیش*سیاره معرفی کند. این به آن معنی است که ساختار این جرم کیهانی ساختاری جرمگین و لایه*لایه است که به دور خورشید در حرکت است.

8- خداحافظی با شاتل*های فضایی

با برنامه شاتل*های ناسا در سال 2011 خداحافظی شد و در سال 2012 چهار شاتل ناسا به خانه*های جدید خود در چهار موزه مختلف منتقل شدند. دیسکاوری در موزه هوا و فضای ملی موسسه اسمیتسونیان در ویرجینیا، انترپرایز در موزه دریا-هوا-فضای اینترپید در نیویورک،*اندیور در مرکز علوم کالیفرنیا در لس*آنجلس و آتلانتیس در مرکز فضایی کندی سکونت یافتند.

9- سفر رفت و برگشت کپسول اسپیس*ایکس به ایستگاه فضایی

در سال 2012 هیچ شاتلی به فضا پرواز نکرد اما شرکت خصوصی اسپیس*ایکس توانست با موفقیت محموله*ای 400 کیلویی را طی اولین ماموریت رسمی کپسول دراگون خود را به ایستگاه فضایی بین*المللی ارسال کرد. در مسیر بازگشت کپسول دراگون به همراه 771 کیلوگرم بار به زمین بازگشت.

10- ساخت dna کودک پیش از متولد شدن

محققان دانشگاه واشنگتن برای اولین بار توانستند با استفاده از نمونه خون مادر و بزاق پدر، توالی تقریبا کاملی از ژنوم جنین به دست آورند. این یافته می*تواند به تشخیص انواع بیماری*ها در نوزاد پیش از متولد شدن آنها کمک کند. در طولانی* مدت این یافته می*تواند به دانشمندان کمک کند تا دیدگاهی جدید از بیماری*های ژنتیکی به دست بیاورند.


در همین زمینه:[/b][/u][/u][/b]]]> <![CDATA[جهان های موازی]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2417.html Tue, 13 Nov 2012 15:57:48 +0330 Regulus]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2417.html تاپیکی با همین موضوع بود، ولی بنظرم بهتره از اول دربارش بحث بشه.]]> تاپیکی با همین موضوع بود، ولی بنظرم بهتره از اول دربارش بحث بشه.]]> <![CDATA[بازسازی بخشی از جهان !]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2359.html Mon, 27 Aug 2012 21:02:44 +0430 mahdad_haghighi]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2359.html دانشمندان در مرکز اخترفیزیک هاروارد-اسمیت سونیان (CfA) به همراه گروهی از همکارانشان در موسسه مطالعات نظری هایدلبرگ (HITS) روش محاسباتی نوینی یافته اند که می تواند دقیقا تولد و تکامل کهکشان ها را طی میلیاردها سال دنبال کند. برای اولین بار امکان شبیه سازی عالم و کهکشان های موجود در آن ، درست به گونه ای که اکنون مشاهده می کنیم، به وجود آمد.

ادامه خبر در سایت نجوم افلاک
]]> دانشمندان در مرکز اخترفیزیک هاروارد-اسمیت سونیان (CfA) به همراه گروهی از همکارانشان در موسسه مطالعات نظری هایدلبرگ (HITS) روش محاسباتی نوینی یافته اند که می تواند دقیقا تولد و تکامل کهکشان ها را طی میلیاردها سال دنبال کند. برای اولین بار امکان شبیه سازی عالم و کهکشان های موجود در آن ، درست به گونه ای که اکنون مشاهده می کنیم، به وجود آمد.

ادامه خبر در سایت نجوم افلاک
]]> <![CDATA[هویت ماده تاریک]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2357.html Fri, 24 Aug 2012 15:03:00 +0430 mohammad_reza]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2357.html هدف من از ایجاد این تاپیک درک صحیح و اشنایی این ماده برای تمامی دوستان هست
لطفا در نوشتهای خودتون دقت کافی به عمل بیاورید و اگر بعضی حرفها درست نیست راهنمایی کنید
تا به یک نتیجه درست برسیم]]> هدف من از ایجاد این تاپیک درک صحیح و اشنایی این ماده برای تمامی دوستان هست
لطفا در نوشتهای خودتون دقت کافی به عمل بیاورید و اگر بعضی حرفها درست نیست راهنمایی کنید
تا به یک نتیجه درست برسیم]]> <![CDATA[مقدمه ای بر نجوم و کیهان شناسی]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2339.html Fri, 10 Aug 2012 14:41:41 +0430 kia]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2339.html [عکس: 9780470033333.jpg]
سال 2008 | 362 صفحه | ISBN: 9780470033333 | 27,6 MB | [عکس: pdf_icon.gif]

[TABLE="class: outer_border, width: 150, align: center"]
[TR]
[TD="align: center"]دانلود کتاب[/TD]
[/TR]
[/TABLE]

توضیحات: کتابی خواندنی درباره نجوم و ستاره شناسی همراه با عکسهای متعدد، پرسشها و تحقیقها و مراجع مطالعاتی بیشتر در پایان هر فصل. نویسنده این کتاب بیان کرده است که: “این کتاب یک متن درسی پایه ای برای یک دوره درسی مقدماتی در زمینه ستاره شناسی است که احتیاج به داشتن دانش ریاضیات بالاتر از سطح دبیرستان ندارد.
این کتاب قبلا در سال ۱۹۷۶ به چاپ رسیده و دارای مفاهیم جدید در زمینه سیاره شناسی، اشعه ایکس در ستاره شناسی، ستاره شناسی رادیویی و علم اختر فیزیک می باشد. این کتاب می تواند راهنمای خوبی برای مطالعه دانشجویان و علاقه مندان به علم نجوم باشد.
[عکس: book.gif] دانشگاه واقعى، جایى است که مجموعه اى از کتاب در آن جمع آورى شده باشد. "کارلایل"
]]> [عکس: 9780470033333.jpg]
سال 2008 | 362 صفحه | ISBN: 9780470033333 | 27,6 MB | [عکس: pdf_icon.gif]

[TABLE="class: outer_border, width: 150, align: center"]
[TR]
[TD="align: center"]دانلود کتاب[/TD]
[/TR]
[/TABLE]

توضیحات: کتابی خواندنی درباره نجوم و ستاره شناسی همراه با عکسهای متعدد، پرسشها و تحقیقها و مراجع مطالعاتی بیشتر در پایان هر فصل. نویسنده این کتاب بیان کرده است که: “این کتاب یک متن درسی پایه ای برای یک دوره درسی مقدماتی در زمینه ستاره شناسی است که احتیاج به داشتن دانش ریاضیات بالاتر از سطح دبیرستان ندارد.
این کتاب قبلا در سال ۱۹۷۶ به چاپ رسیده و دارای مفاهیم جدید در زمینه سیاره شناسی، اشعه ایکس در ستاره شناسی، ستاره شناسی رادیویی و علم اختر فیزیک می باشد. این کتاب می تواند راهنمای خوبی برای مطالعه دانشجویان و علاقه مندان به علم نجوم باشد.
[عکس: book.gif] دانشگاه واقعى، جایى است که مجموعه اى از کتاب در آن جمع آورى شده باشد. "کارلایل"
]]>