<![CDATA[تالار گفتگو ستاره‌شناسان - شاتل‌ها ( فضاپیماها)]]> https://www.astrotalk.ir/ Tue, 23 Jun 2026 04:03:05 +0000 MyBB <![CDATA[فضا پیمای نیو هورایزنز]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2669.html Tue, 07 Jul 2015 09:19:10 +0430 mars]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2669.html
با این حال، با تلاش*های انجام*شده، ارتباط این سامانه با زمین دوباره برقرار شد و فضاپیما سالم است.

مرکز عملیات این ماموریت در آزمایشگاه علوم کاربردی دانشگاه جانزهاپکینز در مریلند، 10 روز مانده به رسیدن این فضاپیما به پلوتو، ارتباطش با فضاپیما قطع شد.

با این حال، تیم کنترل از طریق سامانه «شبکه اعماق فضای» ناسا دوباره با این فضاپیما ارتباط برقرار کرد.

خلبان خودکار فضاپیما متوجه بروز مشکل در فضاپیما شد و از حالت استفاده از رایانه اصلی به صورت بهره*گیری از رایانه پشتیبان در آمد. این خلبان، فضاپیما را در حالت ایمن قرار داد و به رایانه پشتیبان دستور داد ارتباط خود با زمین را برقرار کند.

نیوهورایزنز سپس شروع به مخابره اطلاعات دورسنجی جهت کمک به مهندسان برای تشخیص*دادن مشکل کرد.

تیم مامور بازبینی ناهنجاری نیوهورایزنز در حال بازگرداندن این فضاپیما به برنامه پرواز اولیه است. به دلیل تاخیر 9 ساعته در ارتباط فضاپیما که به دلیل فاصله 9.4 میلیارد کیلومتری آن از زمین است، انتظار می*رود بازیابی کامل این سامانه چندین روز طول بکشد.

در طول این مدت، نیوهورایزنز قادر به جمع*آوری داده*های علمی نخواهد بود.]]>
با این حال، با تلاش*های انجام*شده، ارتباط این سامانه با زمین دوباره برقرار شد و فضاپیما سالم است.

مرکز عملیات این ماموریت در آزمایشگاه علوم کاربردی دانشگاه جانزهاپکینز در مریلند، 10 روز مانده به رسیدن این فضاپیما به پلوتو، ارتباطش با فضاپیما قطع شد.

با این حال، تیم کنترل از طریق سامانه «شبکه اعماق فضای» ناسا دوباره با این فضاپیما ارتباط برقرار کرد.

خلبان خودکار فضاپیما متوجه بروز مشکل در فضاپیما شد و از حالت استفاده از رایانه اصلی به صورت بهره*گیری از رایانه پشتیبان در آمد. این خلبان، فضاپیما را در حالت ایمن قرار داد و به رایانه پشتیبان دستور داد ارتباط خود با زمین را برقرار کند.

نیوهورایزنز سپس شروع به مخابره اطلاعات دورسنجی جهت کمک به مهندسان برای تشخیص*دادن مشکل کرد.

تیم مامور بازبینی ناهنجاری نیوهورایزنز در حال بازگرداندن این فضاپیما به برنامه پرواز اولیه است. به دلیل تاخیر 9 ساعته در ارتباط فضاپیما که به دلیل فاصله 9.4 میلیارد کیلومتری آن از زمین است، انتظار می*رود بازیابی کامل این سامانه چندین روز طول بکشد.

در طول این مدت، نیوهورایزنز قادر به جمع*آوری داده*های علمی نخواهد بود.]]> <![CDATA[برخورد فضاپیما ها با ماه]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2564.html Thu, 10 Apr 2014 02:05:02 +0430 bigstar344]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2564.html
[ATTACH=CONFIG]1971[/ATTACH]

کاوشگر محیط غبار و جو ماه (LADEE)* با هدف بررسی جو نازک ماه ششم سپتامبر (15 شهریور 92) از پایگاه فضایی ویرجینیا به فضا پرتاب و مأموریت علمی آن بطور رسمی از 20 نوامبر (29 آبان 92) آغاز شد.


با اتمام مدت مأموریت، کاوشگر ناسا 21 آوریل (اول اردیبهشت) با سرعت 1600 متر در ثانیه با سطح ماه برخورد خواهد کرد که این تصادم باعث ایجاد یک دهانه برخوردی جدید بر سطح ماه می*شود.



فضاپیمای 280 میلیون دلاری LADEE* تا پیش از برخورد با سطح ماه، چند مرحله مأموریت تحقیقاتی را تکمیل خواهد کرد.



ماه گرفتگی 15 آوریل (26 فروردین) باعث ایجاد سایه زمین بر سطح ماه بمدت چهار ساعت و کاهش شدید دما می*شود که بر فعالیت این کاوشگر نیز تأثیر خواهد گذاشت.



ناسا قصد دارد با استفاده از مدارگرد اکتشافی ماه (LRO) مراحل برخورد کاوشگر LADEE* با سطح ماه را رصد کند.
تاریخ انتشار : 09:00:28 چهارشنبه 20 - فروردين -1393 || || منبع : arshnews.ir

.jpg   n00239167-t.jpg (اندازه 11.31 KB / تعداد دانلود: 1) ]]>
[ATTACH=CONFIG]1971[/ATTACH]

کاوشگر محیط غبار و جو ماه (LADEE)* با هدف بررسی جو نازک ماه ششم سپتامبر (15 شهریور 92) از پایگاه فضایی ویرجینیا به فضا پرتاب و مأموریت علمی آن بطور رسمی از 20 نوامبر (29 آبان 92) آغاز شد.


با اتمام مدت مأموریت، کاوشگر ناسا 21 آوریل (اول اردیبهشت) با سرعت 1600 متر در ثانیه با سطح ماه برخورد خواهد کرد که این تصادم باعث ایجاد یک دهانه برخوردی جدید بر سطح ماه می*شود.



فضاپیمای 280 میلیون دلاری LADEE* تا پیش از برخورد با سطح ماه، چند مرحله مأموریت تحقیقاتی را تکمیل خواهد کرد.



ماه گرفتگی 15 آوریل (26 فروردین) باعث ایجاد سایه زمین بر سطح ماه بمدت چهار ساعت و کاهش شدید دما می*شود که بر فعالیت این کاوشگر نیز تأثیر خواهد گذاشت.



ناسا قصد دارد با استفاده از مدارگرد اکتشافی ماه (LRO) مراحل برخورد کاوشگر LADEE* با سطح ماه را رصد کند.
تاریخ انتشار : 09:00:28 چهارشنبه 20 - فروردين -1393 || || منبع : arshnews.ir

.jpg   n00239167-t.jpg (اندازه 11.31 KB / تعداد دانلود: 1) ]]> <![CDATA[اخبار مربوط به وویجر]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2496.html Sun, 15 Sep 2013 14:20:04 +0430 mars]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2496.html
[B]نخستین پیام «وویجر1» از فضای بین ستاره ای به زمین مخابره شد

فضاپیمای وویجر 1 پس از خروج از منظومه شمسی و ورود به فضای بین ستاره*ای، نخستین پیام خود را به زمین مخابره کرد.

فضاپیماهای دوقلوی وویجر 2 و 1 با هدف بررسی سیارات منظومه شمسی بویژه مشتری و زحل در سال 1977 میلادی به فاصله 16 روز از یکدیگر به فضا پرتاب شدند.

[ATTACH=CONFIG]1882[/ATTACH]

ناسا روز پنج شنبه 12 سپتامبر (21 شهریور) بطور رسمی از خروج فضاپیمای وویجر 1 از منظومه شمسی و ورود به فضای بین ستاره*ای در آگوست 2012 میلادی خبر داد؛ بر اساس داده*های دریافتی، این فضاپیما در یک منطقه انتقالی خارج از حباب منظومه شمسی در مکانی که تأثیرات خورشید هنوز در آن مشهود است، حضور دارد.

فضاپیمای وویجر 1 پس از گذشت 36 سال از آغاز مأموریت بررسی سیارات منظومه شمسی، در حال حاضر در بخش تاریک و سرد فضا جایی بین ستارگان قرار دارد.

بر اساس اعلام ناسا، نخستین فضاپیمایی که موفق به خروج از منظومه شمسی شده است، پیامی را از فضای بین ستاره ای ارسال کرده که شامل ارتعاش پلاسمای متراکم یا گازهای یونیزه شده است که توسط ابزار موج پلاسمای فضاپیما ضبط شده است.

«دان گارنت» محقق اصلی ابزار موج پلاسمای وویجر 1 در یک کنفرانس مطبوعاتی تأکید کرد: برای نخستین بار موفق به ضبط صدایی در فضای بین ستاره*ای شده*ایم و شنیدن این صدای ضبط شده یک رویداد تاریخی و مهم محسوب می*شود.

به گفته «گارنت»، ابزار پلاسمای فضاپیما تاکنون دوبار این صدای ارتعاش را شنیده است که شامل اکتبر تا نوامبر 2012 و آوریل تا می 2013 میلادی است.

در هر دو مورد ضبط شده افزایش میزان صدا به گوش می*رسد که می*تواند به معنای افزایش مداوم تراکم باشد.

محققان ناسا بصورت مستمر با دو فضاپیمای وویجر 2 و 1 در ارتباط هستند؛ اما حضور وویجر 1 در فضای بسیار دور دست خارج از منطقه هلیوسفر، ارسال پیام را دشوار کرده است؛ با توجه به فاصله 19 میلیارد کیلومتری فضاپیما از زمین، ارسال هر پیام 17 ساعت بطول می انجامد.

فضاپیمای وویجر 1 در حال حاضر مشغول بررسی ذرات بیگانه و پدیده*های تاکنون مشاهده نشده در فضای بین ستاره*ای است.

با پایان یافتن سوخت هسته*ای دو فضاپیما، ابزار علمی و تحقیقاتی آنها در سال 2025 میلادی خاموش خواهند شد. [/B]

.jpg   ÙˆÙˆÛŒØ¬Ø± -ناسا.JPG (اندازه 56.08 KB / تعداد دانلود: 3) ]]>
[B]نخستین پیام «وویجر1» از فضای بین ستاره ای به زمین مخابره شد

فضاپیمای وویجر 1 پس از خروج از منظومه شمسی و ورود به فضای بین ستاره*ای، نخستین پیام خود را به زمین مخابره کرد.

فضاپیماهای دوقلوی وویجر 2 و 1 با هدف بررسی سیارات منظومه شمسی بویژه مشتری و زحل در سال 1977 میلادی به فاصله 16 روز از یکدیگر به فضا پرتاب شدند.

[ATTACH=CONFIG]1882[/ATTACH]

ناسا روز پنج شنبه 12 سپتامبر (21 شهریور) بطور رسمی از خروج فضاپیمای وویجر 1 از منظومه شمسی و ورود به فضای بین ستاره*ای در آگوست 2012 میلادی خبر داد؛ بر اساس داده*های دریافتی، این فضاپیما در یک منطقه انتقالی خارج از حباب منظومه شمسی در مکانی که تأثیرات خورشید هنوز در آن مشهود است، حضور دارد.

فضاپیمای وویجر 1 پس از گذشت 36 سال از آغاز مأموریت بررسی سیارات منظومه شمسی، در حال حاضر در بخش تاریک و سرد فضا جایی بین ستارگان قرار دارد.

بر اساس اعلام ناسا، نخستین فضاپیمایی که موفق به خروج از منظومه شمسی شده است، پیامی را از فضای بین ستاره ای ارسال کرده که شامل ارتعاش پلاسمای متراکم یا گازهای یونیزه شده است که توسط ابزار موج پلاسمای فضاپیما ضبط شده است.

«دان گارنت» محقق اصلی ابزار موج پلاسمای وویجر 1 در یک کنفرانس مطبوعاتی تأکید کرد: برای نخستین بار موفق به ضبط صدایی در فضای بین ستاره*ای شده*ایم و شنیدن این صدای ضبط شده یک رویداد تاریخی و مهم محسوب می*شود.

به گفته «گارنت»، ابزار پلاسمای فضاپیما تاکنون دوبار این صدای ارتعاش را شنیده است که شامل اکتبر تا نوامبر 2012 و آوریل تا می 2013 میلادی است.

در هر دو مورد ضبط شده افزایش میزان صدا به گوش می*رسد که می*تواند به معنای افزایش مداوم تراکم باشد.

محققان ناسا بصورت مستمر با دو فضاپیمای وویجر 2 و 1 در ارتباط هستند؛ اما حضور وویجر 1 در فضای بسیار دور دست خارج از منطقه هلیوسفر، ارسال پیام را دشوار کرده است؛ با توجه به فاصله 19 میلیارد کیلومتری فضاپیما از زمین، ارسال هر پیام 17 ساعت بطول می انجامد.

فضاپیمای وویجر 1 در حال حاضر مشغول بررسی ذرات بیگانه و پدیده*های تاکنون مشاهده نشده در فضای بین ستاره*ای است.

با پایان یافتن سوخت هسته*ای دو فضاپیما، ابزار علمی و تحقیقاتی آنها در سال 2025 میلادی خاموش خواهند شد. [/B]

.jpg   ÙˆÙˆÛŒØ¬Ø± -ناسا.JPG (اندازه 56.08 KB / تعداد دانلود: 3) ]]> <![CDATA[یک سال با کاووشگر کنجکاوی]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2475.html Thu, 08 Aug 2013 00:54:22 +0430 SefidMeshki]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2475.html [عکس: Curiosity-Self-Portrait-2560x1600-HD-Wal...10x250.png]

6 آگوست (امروز) اولین سالروز پرتاب مریخ نورد Curiosity به سیاره سرخ است . در همین مدت سازه کنجکاوی ، که از ابزار آلات پیشرفته ای برای کند و کاو سطح مریخ بهره مند است ، اطلاعات و دستاورد های ارزشمندی را به زمیین ارسال کرده است .

حیات

پی بردن به وجود آثار حیات در گذشته مریخ یکی از مهمترین دستاورد های مریخ نورد کنجکاوی است . همچنین این مریخ نورد با مطالعه و تحقیق بر روی سنگ ها و صخره های سطح مریخ به وجود عناصر کربن ، هیدروژن ، اکسیژن ، فسفر و گوگرد پی برد که عناصر اصلی در شکل گیری حیات است. خاک رس و مقداری نمک از دیگر کشفیات کنجکاوی در سیاره سرخ بوده که نشان دهنده وجود جریان آب (احتمالا قابل شرب) در گذشته این سیاره است .

جریان بستر رودخانه

تحقیقات کنجکاوی حاکی از لایه های سنگی است که از به هم پیوستن تکه های سیمان تشکیل شده اند ، این لایه های سنگی که چندین کیلو متر طول دارند در ظاهر همانند تخته سنگ هایی هستند که بدلیل غلتیدن صیقل یافته و به صورت لایه لایه در آمده اند. این مشاهدات مریخ نورد کنجکاوی حاکی از است که در گذشته سیاره سرخ آب در این منطقه تا زانو یک انسان بالغ بالا آمده است.

پرتو های کشنده کیهانی

مریخ نورد در طول یک سال فعالیت خود در سطح کره مریخ از پرتو های پرانرژی خبر می دهد که جان انسان ها را به خطر می اندازد . بدین ترتیب داده های بدست آمده از این ماموریت کنجکاوی باعث شده است تا محققان آژانس فضایی آمریکا (ناسا) برای یافتن راهی برای مقابله با این پرتو های کیهانی و نجات جان فضانوردان آینده عازم مریخ ، چاره اندیشی کنند.

متان نه !

مطالعات انجام گرفته توسط کاووشگر کنجکاوی از اتمسفر سیاره سرخ هیچ گونه از اثری از ترکیب متان را گزارش نمی کنند ؛ این درحالی است که دانشمندان جهت یافتن این ترکیب در جو مریخ اشتیاق فراوان داشتند چرا که متان یکی از مواد تولید شده پس از زندگی جانوران است . با این همه مطالعات در این باره کماکان ادامه دارد .

خاک غنی محل فرود

شن*ریزه*ها٬ بسترهای ته*نشین*شده*ی رودخانه٬ گونه*ای غیرعادی از سنگ آتشفشانی٬ تپه*های شنی که با آب منتقل شده*اند٬ سنگ*های گلی و شکاف*هایی که با مواد معدنی پر شده*اند ، همگی در گودال معروف گیل )GALE( ، یا همان محل فرود کاووشگر کنجکاوی توسط این سازه به ثبت رسیده اند که حاکی از غنی بودن این ناحیه از انواع گونه های خاکی است.

به نقل از : سفید مشکی (SefidMeshki.ir)
لینک مطلب ]]> [عکس: Curiosity-Self-Portrait-2560x1600-HD-Wal...10x250.png]

6 آگوست (امروز) اولین سالروز پرتاب مریخ نورد Curiosity به سیاره سرخ است . در همین مدت سازه کنجکاوی ، که از ابزار آلات پیشرفته ای برای کند و کاو سطح مریخ بهره مند است ، اطلاعات و دستاورد های ارزشمندی را به زمیین ارسال کرده است .

حیات

پی بردن به وجود آثار حیات در گذشته مریخ یکی از مهمترین دستاورد های مریخ نورد کنجکاوی است . همچنین این مریخ نورد با مطالعه و تحقیق بر روی سنگ ها و صخره های سطح مریخ به وجود عناصر کربن ، هیدروژن ، اکسیژن ، فسفر و گوگرد پی برد که عناصر اصلی در شکل گیری حیات است. خاک رس و مقداری نمک از دیگر کشفیات کنجکاوی در سیاره سرخ بوده که نشان دهنده وجود جریان آب (احتمالا قابل شرب) در گذشته این سیاره است .

جریان بستر رودخانه

تحقیقات کنجکاوی حاکی از لایه های سنگی است که از به هم پیوستن تکه های سیمان تشکیل شده اند ، این لایه های سنگی که چندین کیلو متر طول دارند در ظاهر همانند تخته سنگ هایی هستند که بدلیل غلتیدن صیقل یافته و به صورت لایه لایه در آمده اند. این مشاهدات مریخ نورد کنجکاوی حاکی از است که در گذشته سیاره سرخ آب در این منطقه تا زانو یک انسان بالغ بالا آمده است.

پرتو های کشنده کیهانی

مریخ نورد در طول یک سال فعالیت خود در سطح کره مریخ از پرتو های پرانرژی خبر می دهد که جان انسان ها را به خطر می اندازد . بدین ترتیب داده های بدست آمده از این ماموریت کنجکاوی باعث شده است تا محققان آژانس فضایی آمریکا (ناسا) برای یافتن راهی برای مقابله با این پرتو های کیهانی و نجات جان فضانوردان آینده عازم مریخ ، چاره اندیشی کنند.

متان نه !

مطالعات انجام گرفته توسط کاووشگر کنجکاوی از اتمسفر سیاره سرخ هیچ گونه از اثری از ترکیب متان را گزارش نمی کنند ؛ این درحالی است که دانشمندان جهت یافتن این ترکیب در جو مریخ اشتیاق فراوان داشتند چرا که متان یکی از مواد تولید شده پس از زندگی جانوران است . با این همه مطالعات در این باره کماکان ادامه دارد .

خاک غنی محل فرود

شن*ریزه*ها٬ بسترهای ته*نشین*شده*ی رودخانه٬ گونه*ای غیرعادی از سنگ آتشفشانی٬ تپه*های شنی که با آب منتقل شده*اند٬ سنگ*های گلی و شکاف*هایی که با مواد معدنی پر شده*اند ، همگی در گودال معروف گیل )GALE( ، یا همان محل فرود کاووشگر کنجکاوی توسط این سازه به ثبت رسیده اند که حاکی از غنی بودن این ناحیه از انواع گونه های خاکی است.

به نقل از : سفید مشکی (SefidMeshki.ir)
لینک مطلب ]]> <![CDATA[دیدن ویدئو درباره فضا پیمای کاسینی]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2468.html Mon, 29 Jul 2013 20:21:43 +0430 M_Saturn]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2468.html دیدن ویدئو معرفی کوتا از ایشون:
درباره خانم کرولین پورکو]]> دیدن ویدئو معرفی کوتا از ایشون:
درباره خانم کرولین پورکو]]> <![CDATA[ورود ویجر یک به منطقه مرموزی از فضا]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2449.html Wed, 03 Jul 2013 12:37:12 +0430 mars]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2449.html
فضاپیمای ویه*جر 1 در تابستان گذشته وارد بخشی عجیب و غیر*منتظره از سامانه خورشیدی شده*است.

براساس گزارش پاپ*ساینس، این منطقه که اخترشناسان آن را بزرگراه مغناطیسی نامیده*اند از چند ویژگی و تاثیر خاص برخوردار است. برای مثال میزان ذرات باردار خورشیدی در این منطقه بسیار کم است در عین حال میزان پرتوهای کیهانی غیرخورشیدی در این منطقه بسیار زیاد است.

این محاسبات نشان می*دهند میان لایه هلیوسفیر، حبابی که خورشید را در بر گرفته، و فضای میان*ستاره*ای منطقه*ای ناشناخته قرار دارد که تا پیش از این شناخته نشده بود.

دو فضاپیمای ویه*جر به دلیل اینکه دور*افتاده*ترین اجسام دست*ساز بشر در جهان به شمار می*روند، از شهرت بسیار زیادی برخوردارند، اجرامی که قرار است از هلیوسفیر خارج شده و وارد فضای بین*ستاره*ای شوند که البته هنوز این اتفاق رخ نداده*است. اخترشناسان دو نشانه از سه نشانه مورد نیاز برای اثبات خروج ویه*جر 1 را به دست آورده*اند. اما از آنجایی که وسعت و بزرگی هلیوسفیر ناشناخته است، هنوز مشخص نیست که آیا ویه*جر قطعا از این حباب خارج شده یا نه.

ویه*جرها در سال 1977، یعنی 36 سال پیش سفر پرماجرای خود را آغاز کردند و در این سفر تصاویر و صدای انسان*ها، تصاویری از معماری*های زمینی، خوشامد*گویی به 55 زبان زنده زمین، 90 دقیقه موسیقی و دیگر تصاویر و اصوات از زمین را به همراه خود بردند.

ویه*جر 1 اکنون در فاصله تقریبی 17 میلیارد و 700 میلیون کیلومتری از زمین قرار دارد درحالی که فاصله ویه*جر 2 تا زمین درحدود 14 میلیارد و 480 میلیون کیلومتر تخمین زده شده*است. ویه*جر 2 هنوز وارد منطقه مرموزی که همتایش وارد آن شده نرسیده است.]]>
فضاپیمای ویه*جر 1 در تابستان گذشته وارد بخشی عجیب و غیر*منتظره از سامانه خورشیدی شده*است.

براساس گزارش پاپ*ساینس، این منطقه که اخترشناسان آن را بزرگراه مغناطیسی نامیده*اند از چند ویژگی و تاثیر خاص برخوردار است. برای مثال میزان ذرات باردار خورشیدی در این منطقه بسیار کم است در عین حال میزان پرتوهای کیهانی غیرخورشیدی در این منطقه بسیار زیاد است.

این محاسبات نشان می*دهند میان لایه هلیوسفیر، حبابی که خورشید را در بر گرفته، و فضای میان*ستاره*ای منطقه*ای ناشناخته قرار دارد که تا پیش از این شناخته نشده بود.

دو فضاپیمای ویه*جر به دلیل اینکه دور*افتاده*ترین اجسام دست*ساز بشر در جهان به شمار می*روند، از شهرت بسیار زیادی برخوردارند، اجرامی که قرار است از هلیوسفیر خارج شده و وارد فضای بین*ستاره*ای شوند که البته هنوز این اتفاق رخ نداده*است. اخترشناسان دو نشانه از سه نشانه مورد نیاز برای اثبات خروج ویه*جر 1 را به دست آورده*اند. اما از آنجایی که وسعت و بزرگی هلیوسفیر ناشناخته است، هنوز مشخص نیست که آیا ویه*جر قطعا از این حباب خارج شده یا نه.

ویه*جرها در سال 1977، یعنی 36 سال پیش سفر پرماجرای خود را آغاز کردند و در این سفر تصاویر و صدای انسان*ها، تصاویری از معماری*های زمینی، خوشامد*گویی به 55 زبان زنده زمین، 90 دقیقه موسیقی و دیگر تصاویر و اصوات از زمین را به همراه خود بردند.

ویه*جر 1 اکنون در فاصله تقریبی 17 میلیارد و 700 میلیون کیلومتری از زمین قرار دارد درحالی که فاصله ویه*جر 2 تا زمین درحدود 14 میلیارد و 480 میلیون کیلومتر تخمین زده شده*است. ویه*جر 2 هنوز وارد منطقه مرموزی که همتایش وارد آن شده نرسیده است.]]> <![CDATA[کاوشگر «فرصـــــــــت» در حـال ورود به نقطه عطف حیات خـود]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2437.html Wed, 23 Jan 2013 12:01:34 +0330 mars]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2437.html [COLOR="#0000FF"]
کاوشگر «فرصت» ناسا که در ابتدای حضور خود در سیاره مریخ قرار بود برای سه ماه به فعالیت بپردازد، این هفته دهمین سالگرد حضور خود در سیاره سرخ را جشن خواهد گرفت.

[ATTACH=CONFIG]1775[/ATTACH]

مریخ*نورد 984 میلیون دلاری فرصت در فاصله بیش از 8000 کیلومتری زمین در روز 24 ژانویه سال 2004 برای اولین بار در سیاره سرخ فرود آمد.


البته که «فرصت» به پیچیدگی و جالبی «کنجکاوی» که از پیشرفته*ترین فناوری در میان کاوشگرهای طراحی شده برخوردار بوده، نیست که پنج ماه پیش با فرود منحصربفرد خود در استوای مریخ، جهان را شگفت*زده کرد.



کاوشگر «فرصت» پس از سالها حرکت در مریخ اکنون نشانه*های پیری را بروز می*دهد. این مریخ*نورد از یک مفصل آرتروزی در بازوی روباتیک خود برخوردار بوده و به دلیل چرخ جلو بسیار بزرگ آن بیشتر به سمت عقب حرکت می*کند.


در چند ماه گذشته، این کاوشگر در یک تپه غنی از خاک رس در دامنه غربی دهانه اندوور قرار داشته که با صحنه*های پیش*روی سابق آن بسیار متفاوت است. فرصت قصد دارد در چند ماه آینده از این نقطه خارج شده و سپس به سمت جنوب که به نظر از احتمالات بیشتری در کشفیات برخوردار بوده، حرکت کند.


مدتها پیش از آنکه کاوشگر کنجکاوی به روبات مورد علاقه همه تبدیل شود، فرصت این جایگاه را در اختیار داشت.


کاوشگر شش چرخ خورشیدی «فرصت» 10 سال پیش با چتر در دهانه عقاب در نیکره جنوبی مریخ فرود آمد. چند هفته قبل از آن، کاوشگر دوقلوی آن موسوم به روح در سمت مخالف سیاره فرود آمده بود.


در ماه*های ابتدایی آغاز به کار، «فرصت»، جهات تمام مسیرها، سنگهای لمس شده و حتی ارزیابی سلامت کاوشگر «روح» را دنبال می*کرد.



این کاوشگر به سرعت توانست مفهوم نامش را نشان داده و در یک بستر دریاچه قدیمی حاوی مواد معدنی حاصل از وجود آب به عنوان اولین نشانه حیات وارد شد. در گام بعدی، فرصت نشانه*هایی از یک محیط باستانی گرمتر و مرطوبتر از حالت کویری و سرد کنونی مریخ را شناسایی کرد.



کاوشگر «روح» از سوی دیگر در یک منطقه کم*اهمیت*تر فرود آمده و برای شناسایی شواهد زمین*شناسی از وجود آب در گذشته مجبور شد مسافتی را سفر کند. پس از شش سال فعالیت مولد در مریخ، «روح» در سال 2010 در سکوت فرورفته و برای همیشه در شن مریخ باقی ماند.


«فرصت» با ورود به دهمین سال فعالیت خود برای چندین ماه به بررسی ترکیبات شیمیایی و تعیین سن سنگهای جالب در موقعیت کنونی خود پرداخته و سپس مجددا حرکت خود را آغاز خواهد کرد.[/COLOR]

.jpg   nasa .....jpg (اندازه 31.64 KB / تعداد دانلود: 4) ]]> [COLOR="#0000FF"]
کاوشگر «فرصت» ناسا که در ابتدای حضور خود در سیاره مریخ قرار بود برای سه ماه به فعالیت بپردازد، این هفته دهمین سالگرد حضور خود در سیاره سرخ را جشن خواهد گرفت.

[ATTACH=CONFIG]1775[/ATTACH]

مریخ*نورد 984 میلیون دلاری فرصت در فاصله بیش از 8000 کیلومتری زمین در روز 24 ژانویه سال 2004 برای اولین بار در سیاره سرخ فرود آمد.


البته که «فرصت» به پیچیدگی و جالبی «کنجکاوی» که از پیشرفته*ترین فناوری در میان کاوشگرهای طراحی شده برخوردار بوده، نیست که پنج ماه پیش با فرود منحصربفرد خود در استوای مریخ، جهان را شگفت*زده کرد.



کاوشگر «فرصت» پس از سالها حرکت در مریخ اکنون نشانه*های پیری را بروز می*دهد. این مریخ*نورد از یک مفصل آرتروزی در بازوی روباتیک خود برخوردار بوده و به دلیل چرخ جلو بسیار بزرگ آن بیشتر به سمت عقب حرکت می*کند.


در چند ماه گذشته، این کاوشگر در یک تپه غنی از خاک رس در دامنه غربی دهانه اندوور قرار داشته که با صحنه*های پیش*روی سابق آن بسیار متفاوت است. فرصت قصد دارد در چند ماه آینده از این نقطه خارج شده و سپس به سمت جنوب که به نظر از احتمالات بیشتری در کشفیات برخوردار بوده، حرکت کند.


مدتها پیش از آنکه کاوشگر کنجکاوی به روبات مورد علاقه همه تبدیل شود، فرصت این جایگاه را در اختیار داشت.


کاوشگر شش چرخ خورشیدی «فرصت» 10 سال پیش با چتر در دهانه عقاب در نیکره جنوبی مریخ فرود آمد. چند هفته قبل از آن، کاوشگر دوقلوی آن موسوم به روح در سمت مخالف سیاره فرود آمده بود.


در ماه*های ابتدایی آغاز به کار، «فرصت»، جهات تمام مسیرها، سنگهای لمس شده و حتی ارزیابی سلامت کاوشگر «روح» را دنبال می*کرد.



این کاوشگر به سرعت توانست مفهوم نامش را نشان داده و در یک بستر دریاچه قدیمی حاوی مواد معدنی حاصل از وجود آب به عنوان اولین نشانه حیات وارد شد. در گام بعدی، فرصت نشانه*هایی از یک محیط باستانی گرمتر و مرطوبتر از حالت کویری و سرد کنونی مریخ را شناسایی کرد.



کاوشگر «روح» از سوی دیگر در یک منطقه کم*اهمیت*تر فرود آمده و برای شناسایی شواهد زمین*شناسی از وجود آب در گذشته مجبور شد مسافتی را سفر کند. پس از شش سال فعالیت مولد در مریخ، «روح» در سال 2010 در سکوت فرورفته و برای همیشه در شن مریخ باقی ماند.


«فرصت» با ورود به دهمین سال فعالیت خود برای چندین ماه به بررسی ترکیبات شیمیایی و تعیین سن سنگهای جالب در موقعیت کنونی خود پرداخته و سپس مجددا حرکت خود را آغاز خواهد کرد.[/COLOR]

.jpg   nasa .....jpg (اندازه 31.64 KB / تعداد دانلود: 4) ]]> <![CDATA[بیرون آوردن موتور موشک آپولو 11 از کف اقیانوس اطلس]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2255.html Tue, 10 Apr 2012 08:34:38 +0430 mars]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2255.html [COLOR="#0000FF"]
از اینکه انسانها با افکار و اعمال های چنین شایسته و ارزشمندی البته شاید نه به جهت پیشبرد بلکه به جهت بها گذاشتن به کارهای بزرگ گذشتگان اینگونه متفکرانه دست به چنین کارهایی میزنن و یا حد اقل به فکر فرو میروند و گذشته و آینده ای زیبا را در جلوی چشمان عالم به نمایش در می اورند مرا بیشتر به یاد حرفهای بعضی از دوستان خوبمون می اندازه که ..... بگذریم خبر رو بخونیم شاید خیلی ها از این کارها پول در بیارن ولی خود کار ارزش داره و بهتره بعد معنوی کار رو در نظر بگیریم .
بنیانگذار سایت آمازون آقای بزوز موتورهای موشک آپولو 11 را که در سال 1969 به ماه پرتاب شد را در اعماق اقیانوس اطلس پیدا کرده است .
آقای بزوز امید دارد یکی از آنها را از عمق 4300 متری کف اقیانوس اطلس بیرون کشیده و ترمیم کند این موتورها تعدادشان به 5 دستگاه میرسد و روی هم رفته 3500000کیلو نیروی رانشی تولید میکردند . اواز وضعیت این موتورها بی اطلاع است . حدود 40 سال است که به اعماق اقیانوس سقوط کردند البته جنس این موتورها بسیار محکم است . این موتورها به ناسا تعلق دارند . او امیدوار است حداقل یکی از آنها رو در موزه پرواز شهر سیاتل به نمایش عموم بگذارد.
[/COLOR]]]> [COLOR="#0000FF"]
از اینکه انسانها با افکار و اعمال های چنین شایسته و ارزشمندی البته شاید نه به جهت پیشبرد بلکه به جهت بها گذاشتن به کارهای بزرگ گذشتگان اینگونه متفکرانه دست به چنین کارهایی میزنن و یا حد اقل به فکر فرو میروند و گذشته و آینده ای زیبا را در جلوی چشمان عالم به نمایش در می اورند مرا بیشتر به یاد حرفهای بعضی از دوستان خوبمون می اندازه که ..... بگذریم خبر رو بخونیم شاید خیلی ها از این کارها پول در بیارن ولی خود کار ارزش داره و بهتره بعد معنوی کار رو در نظر بگیریم .
بنیانگذار سایت آمازون آقای بزوز موتورهای موشک آپولو 11 را که در سال 1969 به ماه پرتاب شد را در اعماق اقیانوس اطلس پیدا کرده است .
آقای بزوز امید دارد یکی از آنها را از عمق 4300 متری کف اقیانوس اطلس بیرون کشیده و ترمیم کند این موتورها تعدادشان به 5 دستگاه میرسد و روی هم رفته 3500000کیلو نیروی رانشی تولید میکردند . اواز وضعیت این موتورها بی اطلاع است . حدود 40 سال است که به اعماق اقیانوس سقوط کردند البته جنس این موتورها بسیار محکم است . این موتورها به ناسا تعلق دارند . او امیدوار است حداقل یکی از آنها رو در موزه پرواز شهر سیاتل به نمایش عموم بگذارد.
[/COLOR]]]> <![CDATA[طراحی فضاپیما]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2231.html Mon, 27 Feb 2012 00:18:17 +0330 Virologist]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2231.html امیدوارم حال همه دوستان خوب باشه! دوستان قدیمی و دوستان جدید!
همیشه به فکر کردن و ارایه ایده جدید در مورد یک مشکل و یک مساله علاقه مند بودم
به ذهنم رسید چقدر خوب میشه اگر یه مسابقه و یا یک کارگاه ایده پردازی در مورد طراحی فضاپیما ایجاد بشه(البته جای کار بسیار داره و ابتدا باید آموزش هایی هرچند کوچیک ارائه بشه) که نیاز به حمایت و همکاری مدیر محترم سایت و سایر همراهان قدیمی و جدید این تالار داره
خوب دوستان-نظرتون چیه!؟:d]]> امیدوارم حال همه دوستان خوب باشه! دوستان قدیمی و دوستان جدید!
همیشه به فکر کردن و ارایه ایده جدید در مورد یک مشکل و یک مساله علاقه مند بودم
به ذهنم رسید چقدر خوب میشه اگر یه مسابقه و یا یک کارگاه ایده پردازی در مورد طراحی فضاپیما ایجاد بشه(البته جای کار بسیار داره و ابتدا باید آموزش هایی هرچند کوچیک ارائه بشه) که نیاز به حمایت و همکاری مدیر محترم سایت و سایر همراهان قدیمی و جدید این تالار داره
خوب دوستان-نظرتون چیه!؟:d]]> <![CDATA[مریخ نورد جدید به فضا پرتاب شد.]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2168.html Tue, 29 Nov 2011 15:00:00 +0330 amir adib]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2168.html
دانش > فضا - همشهری آنلاین:
یک موشک بدون سرنشین اطلس 5 روز شنبه 26 نوامبر از فلوریدا به فضا پرتاب شد و مریخ*نورد جدید ناسا را برای جستجوی حیات بر روی این سیاره سرخ به سوی آن فرستاد.

به گزارش رویترز این موشک با ارتفاع یک ساختمان 20 طبقه که شرکت یونایتد لانچ آلیانس آن را ساخته است از سکوی پرتابش در پایگاه نیروهی هوایی آمریکا در کیپ کاناورال در ساعت 10:02 به وقت ساحل شرقی آمریکا (3:02 بعدازظهر به وقت گرینیچ) به فضا فرستاده شد.

این موشک مریخ نورد جدید ناسا به نام "آزمایشگاه علوم مریخ" را حمل می*کرد که قرار است پس از پیمودن فاصله 556 میلیون کیلومتری در طول 9 ماه آینده به مریخ برسد را حمل می*کرد.

انتظار می*رود این مریخ*نورد که به آن نام مستعار Curosity (کنجکاوی) را داده*اند، در 6 اوت 2012 بر روی مریخ فرود آید و در طول دو سال پس از آن به تجزیه و تحلیل مشروح یک دهانه برخوردی وسیع در نزدیکی استوای مریخ به نام "دهانه گیل" بپردازد.

هدف از این ماموریت این است که مشخص شود آیا مریخ زمانی دارای محیطی بوده است که از حیات را پذیرا شود. این ماموریت اولین ماموریت زیست*شناسی ستاره*ای بر روی مریخ از زمان فرستادن جستجوگرهای وایکینگ در دهه 1970 به این سیاره است.

دانشمندان این مکان را برای فرود مریخ*نورد به این علت انتخاب کرده*اند که این منطقه دارای کوهی به ارتفاعی 4.8 کیلومتر است که بر اساس رصدهای مداری و تجزیه و تحلیل مواد معدنی به نظر می*رسد که دارای ساختمانی از سنگ*های لایه*لایه مانند گراند کانیون در آمریکا باشد، هر لایه این کوه شاهدی از دوره*ای متفاوت از تاریخ مریخ است.

این مریخ نورد 17 دوربین و 10 ابزار علمی، از جمله آزمایشگاه*های شیمی دارد، تا عناصر نمونه*های خاک و سنگ به دست آمده بوسیله بازوی روباتی با نوک مته*ای آن را شناسایی کند.]]>
دانش > فضا - همشهری آنلاین:
یک موشک بدون سرنشین اطلس 5 روز شنبه 26 نوامبر از فلوریدا به فضا پرتاب شد و مریخ*نورد جدید ناسا را برای جستجوی حیات بر روی این سیاره سرخ به سوی آن فرستاد.

به گزارش رویترز این موشک با ارتفاع یک ساختمان 20 طبقه که شرکت یونایتد لانچ آلیانس آن را ساخته است از سکوی پرتابش در پایگاه نیروهی هوایی آمریکا در کیپ کاناورال در ساعت 10:02 به وقت ساحل شرقی آمریکا (3:02 بعدازظهر به وقت گرینیچ) به فضا فرستاده شد.

این موشک مریخ نورد جدید ناسا به نام "آزمایشگاه علوم مریخ" را حمل می*کرد که قرار است پس از پیمودن فاصله 556 میلیون کیلومتری در طول 9 ماه آینده به مریخ برسد را حمل می*کرد.

انتظار می*رود این مریخ*نورد که به آن نام مستعار Curosity (کنجکاوی) را داده*اند، در 6 اوت 2012 بر روی مریخ فرود آید و در طول دو سال پس از آن به تجزیه و تحلیل مشروح یک دهانه برخوردی وسیع در نزدیکی استوای مریخ به نام "دهانه گیل" بپردازد.

هدف از این ماموریت این است که مشخص شود آیا مریخ زمانی دارای محیطی بوده است که از حیات را پذیرا شود. این ماموریت اولین ماموریت زیست*شناسی ستاره*ای بر روی مریخ از زمان فرستادن جستجوگرهای وایکینگ در دهه 1970 به این سیاره است.

دانشمندان این مکان را برای فرود مریخ*نورد به این علت انتخاب کرده*اند که این منطقه دارای کوهی به ارتفاعی 4.8 کیلومتر است که بر اساس رصدهای مداری و تجزیه و تحلیل مواد معدنی به نظر می*رسد که دارای ساختمانی از سنگ*های لایه*لایه مانند گراند کانیون در آمریکا باشد، هر لایه این کوه شاهدی از دوره*ای متفاوت از تاریخ مریخ است.

این مریخ نورد 17 دوربین و 10 ابزار علمی، از جمله آزمایشگاه*های شیمی دارد، تا عناصر نمونه*های خاک و سنگ به دست آمده بوسیله بازوی روباتی با نوک مته*ای آن را شناسایی کند.]]> <![CDATA[تمدید 1 ساله ی ماموریت مسنجر]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2163.html Sat, 26 Nov 2011 20:11:39 +0330 adrahmad]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2163.html ناسا ماموریت فضاپیمای مسنجر را 1 سال دیگر تمدید کرد.
[ATTACH=CONFIG]1151[/ATTACH]
سازمان فضایی امریکا دلیل این کار خود را پاسخ به چند پرسش از جمله اینکه:
1- منبع الکترون پر انرژی در عطارد چیست؟
و 2- منابع مواد فرار در عطارد کدامند؟
ذکر کرد.
این سفینه فضایی در سال 2004 و با هدف: تهیه اطلاعات کامل از عناصر معدنی سیاره و نقشه برداری زمین شناسی، عکسبرداری سراسری از سطح سیاره، بررسی میدان مغناطیسی سیاره، بررسی گرانش سیاره و...
به سمت عطارد پرتاب شد.

منابع :
برنامه اسمان شب
سایت مسنجر
سایت ناسا

.jpg   04pd1627-lg.jpg (اندازه 102.58 KB / تعداد دانلود: 0) ]]> ناسا ماموریت فضاپیمای مسنجر را 1 سال دیگر تمدید کرد.
[ATTACH=CONFIG]1151[/ATTACH]
سازمان فضایی امریکا دلیل این کار خود را پاسخ به چند پرسش از جمله اینکه:
1- منبع الکترون پر انرژی در عطارد چیست؟
و 2- منابع مواد فرار در عطارد کدامند؟
ذکر کرد.
این سفینه فضایی در سال 2004 و با هدف: تهیه اطلاعات کامل از عناصر معدنی سیاره و نقشه برداری زمین شناسی، عکسبرداری سراسری از سطح سیاره، بررسی میدان مغناطیسی سیاره، بررسی گرانش سیاره و...
به سمت عطارد پرتاب شد.

منابع :
برنامه اسمان شب
سایت مسنجر
سایت ناسا

.jpg   04pd1627-lg.jpg (اندازه 102.58 KB / تعداد دانلود: 0) ]]> <![CDATA[باز گشت آخرین میزبانان فضائی شاتل]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2145.html Tue, 22 Nov 2011 15:50:14 +0330 mars]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2145.html [color="#0000ff"]


فضاپيماي روسي «سايوز» امروز (سه*شنبه) با موفقيت در قزاقستان فرود آمده و سه سكنه ايستگاه فضايي بين*المللي را به زمين بازگرداند.


به گزارش سرويس فناوري خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، مايك فوسوم از ناسا، *ساتوشي فوروكاوا از ژاپن و سرگئي وولكوف از روسيه، پس از 165 روز سكونت در ايستگاه فضايي در ساعت 2:29 صبح سه شنبه به وقت گرينويچ با فضاپيماي سايوز tma-02m در استپ*هاي يخ*زده قزاقستان فرود آمدند.

به گفته مقامات ناسا، اين فضاپيما بر روي كناره آن فرود آمده بود كه در آب *و هواي سرد و پر باد منطقه موضوع عجيبي نبوده و البته آسيبي به فضانوردان وارد نكرده است.

فوسوم، فرماندهي ماموريت 29 ايستگاه را بر عهده داشت كه پيش از ترك مدارگرد، آن را به دان بورباك از ناسا كه هفته گذشته به همراه آنتون شكاپلروف و آناتولي ايوانيشين روسي به عنوان سكنه جديد به ايستگاه بين*المللي اعزام شده *بودند، اعطا كرد.

تيم جديد قرار است تا ماه مارس در ايستگاه باقي مانده و به انجام آزمايش*هايي بپردازند.

البته آنها اين مدت را به تنهايي نگذرانده و در ماه دسامبر دون پتيت آمريكايي، اولگ كوننكوي روسي و آندره كويپرس هلندي به آنها خواهند پيوست.

ماموريت 29 به فرماندهي فوسوم آخرين ماموريت ايستگاه فضايي محسوب مي*شود كه در آن به ميزباني يكي از شاتل*هاي ناسا پرداخته است.

ناسا برنامه 30 ساله شاتل خود را در ماه ژوئيه به پايان رساننيد.

اكنون تنها راه ارتباطي سازمان*هاي فضايي با ايستگاه بين*المللي، فضاپيماهاي روسي سايوز هستند تا وقتي كه صنعت فضايي خصوصي آمريكا، نمونه*هاي پروازي خود را آماده كنند.

ناسا تاكنون به تامين بودجه چند شركت تجاري خصوصي براي ساخت فضاپيماهاي جديد با امكان سفر به فضاي عميق و سياره مريخ پرداخته است.

[attach=config]1114[/attach]

منبع: ايسنا[/color]

.jpg   images.jpg (اندازه 67.12 KB / تعداد دانلود: 0) ]]> [color="#0000ff"]


فضاپيماي روسي «سايوز» امروز (سه*شنبه) با موفقيت در قزاقستان فرود آمده و سه سكنه ايستگاه فضايي بين*المللي را به زمين بازگرداند.


به گزارش سرويس فناوري خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، مايك فوسوم از ناسا، *ساتوشي فوروكاوا از ژاپن و سرگئي وولكوف از روسيه، پس از 165 روز سكونت در ايستگاه فضايي در ساعت 2:29 صبح سه شنبه به وقت گرينويچ با فضاپيماي سايوز tma-02m در استپ*هاي يخ*زده قزاقستان فرود آمدند.

به گفته مقامات ناسا، اين فضاپيما بر روي كناره آن فرود آمده بود كه در آب *و هواي سرد و پر باد منطقه موضوع عجيبي نبوده و البته آسيبي به فضانوردان وارد نكرده است.

فوسوم، فرماندهي ماموريت 29 ايستگاه را بر عهده داشت كه پيش از ترك مدارگرد، آن را به دان بورباك از ناسا كه هفته گذشته به همراه آنتون شكاپلروف و آناتولي ايوانيشين روسي به عنوان سكنه جديد به ايستگاه بين*المللي اعزام شده *بودند، اعطا كرد.

تيم جديد قرار است تا ماه مارس در ايستگاه باقي مانده و به انجام آزمايش*هايي بپردازند.

البته آنها اين مدت را به تنهايي نگذرانده و در ماه دسامبر دون پتيت آمريكايي، اولگ كوننكوي روسي و آندره كويپرس هلندي به آنها خواهند پيوست.

ماموريت 29 به فرماندهي فوسوم آخرين ماموريت ايستگاه فضايي محسوب مي*شود كه در آن به ميزباني يكي از شاتل*هاي ناسا پرداخته است.

ناسا برنامه 30 ساله شاتل خود را در ماه ژوئيه به پايان رساننيد.

اكنون تنها راه ارتباطي سازمان*هاي فضايي با ايستگاه بين*المللي، فضاپيماهاي روسي سايوز هستند تا وقتي كه صنعت فضايي خصوصي آمريكا، نمونه*هاي پروازي خود را آماده كنند.

ناسا تاكنون به تامين بودجه چند شركت تجاري خصوصي براي ساخت فضاپيماهاي جديد با امكان سفر به فضاي عميق و سياره مريخ پرداخته است.

[attach=config]1114[/attach]

منبع: ايسنا[/color]

.jpg   images.jpg (اندازه 67.12 KB / تعداد دانلود: 0) ]]> <![CDATA[فضا پیمای چینی ها]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2117.html Thu, 10 Nov 2011 18:33:20 +0330 mars]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2117.html [COLOR="#0000FF"]

[B]پهلوگیری فضاپیمای چینی با یک واحد آزمایشی در مدار

ارسال در: 1390/08/16-12:35
چین اوایل روز پنجشنبه موفق شد فضاپیمایی را به یک واحد آزمایشگاهی در مدار زمین متصل کند که گام مهمی در جهت ایجاد یک ایستگاه فضایی است.

چین اوایل روز پنجشنبه موفق شد فضاپیمایی را به یک واحد آزمایشگاهی در مدار زمین متصل کند که گام مهمی در جهت ایجاد یک ایستگاه فضایی است.

خبرگزاری رسمی شینهوا گفت که فضاپیمای بدون سرنشین شنژو ۸ با ماژول تیانگونگ ۱ که از قبل در مدار زمین بود، پهلو گرفته است.
شنژو ۸ روز سه شنبه از پایگاهی در غرب دور چین پرتاب شد.

آمریکا و روسیه تاکنون تنها کشورهایی بودند که توانایی پهلوگیری در فضا را داشتند و به نوشته شیهنوا چین اکنون به آنها ملحق شده است.از لحاظ فنی این دستاورد، چین را در موقعیتی که آمریکا در دهه ۱۹۶۰ به آن دست یافت، قرار می دهد.هو جینتائو رئیس جمهوری چین که برای شرکت در اجلاس سران گروه ۲۰ به فرانسه رفته طی پیامی این دستاورد را ستود.ون جیابائو نخست وزیر چین و سایر مقام های بلندپایه این کشور این عملیات را از مرکز هوافضا در پکن تماشا کردند.به گفته ناظران این عملیات گام مهمی در جهت حرکت به سوی استقرار یک ایستگاه فضایی در مدار زمین است.آزمایشگاه ۸.۵ تنی تیانگونگ 1 که به اندازه یک اتومبیل سواری است ماه گذشته پرتاب شده بود.

چین قرار است دو ماموریت دیگر که حداقل یکی از آنها سرنشین دار خواهد بود در سال آینده برای اتصال به این آزمایشگاه انجام دهد.پیش از پرتاب ایستگاه در سه محموله جداگانه در فاصله سال های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲ دو ماژول آزمایشی دیگر برای آزمایش های بیشتر راهی مدار زمین خواهد شد.ایستگاه فضایی چین با ۶۰ تن وزن پس از تکمیل کوچکتر از ایستگاه بین المللی فضایی خواهد بود. ایستگاه بین المللی قرار است تا سال ۲۰۲۸ فعال باشد.چین قصد پیوستن به ایستگاه بین المللی که پروژه مشترک ۱۶ کشور است را داشت که عمدتا به دلیل مخالفت آمریکا موفق به این کار نشد.

آمریکا نگران انتقال فناوری های حساس فضایی به چین است.چین طی یک دهه اخیر یک برنامه بلندپروازانه فضایی را دنبال کرده است.این کشور که سال گذشته دومین مدارگرد ماه را پرتاب کرد، در سال ۲۰۰۸ سومین کشوری شد که فضانوردان آن در مدار زمین از فضاپیما خارج شدند.پکن همچنین قصد فرود آوردن یک فضاپیمای بدون سرنشین در ماه را دارد.دانشمندان این کشور از امکان اعزام فضانوردان به ماه پس از ۲۰۲۰ سخن گفته اند.
منبع :bbc
[/B][/COLOR]

.jpg   55479564111108002007_mars_464x261_n_nocredit.jpg (اندازه 23.16 KB / تعداد دانلود: 0) ]]> [COLOR="#0000FF"]

[B]پهلوگیری فضاپیمای چینی با یک واحد آزمایشی در مدار

ارسال در: 1390/08/16-12:35
چین اوایل روز پنجشنبه موفق شد فضاپیمایی را به یک واحد آزمایشگاهی در مدار زمین متصل کند که گام مهمی در جهت ایجاد یک ایستگاه فضایی است.

چین اوایل روز پنجشنبه موفق شد فضاپیمایی را به یک واحد آزمایشگاهی در مدار زمین متصل کند که گام مهمی در جهت ایجاد یک ایستگاه فضایی است.

خبرگزاری رسمی شینهوا گفت که فضاپیمای بدون سرنشین شنژو ۸ با ماژول تیانگونگ ۱ که از قبل در مدار زمین بود، پهلو گرفته است.
شنژو ۸ روز سه شنبه از پایگاهی در غرب دور چین پرتاب شد.

آمریکا و روسیه تاکنون تنها کشورهایی بودند که توانایی پهلوگیری در فضا را داشتند و به نوشته شیهنوا چین اکنون به آنها ملحق شده است.از لحاظ فنی این دستاورد، چین را در موقعیتی که آمریکا در دهه ۱۹۶۰ به آن دست یافت، قرار می دهد.هو جینتائو رئیس جمهوری چین که برای شرکت در اجلاس سران گروه ۲۰ به فرانسه رفته طی پیامی این دستاورد را ستود.ون جیابائو نخست وزیر چین و سایر مقام های بلندپایه این کشور این عملیات را از مرکز هوافضا در پکن تماشا کردند.به گفته ناظران این عملیات گام مهمی در جهت حرکت به سوی استقرار یک ایستگاه فضایی در مدار زمین است.آزمایشگاه ۸.۵ تنی تیانگونگ 1 که به اندازه یک اتومبیل سواری است ماه گذشته پرتاب شده بود.

چین قرار است دو ماموریت دیگر که حداقل یکی از آنها سرنشین دار خواهد بود در سال آینده برای اتصال به این آزمایشگاه انجام دهد.پیش از پرتاب ایستگاه در سه محموله جداگانه در فاصله سال های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲ دو ماژول آزمایشی دیگر برای آزمایش های بیشتر راهی مدار زمین خواهد شد.ایستگاه فضایی چین با ۶۰ تن وزن پس از تکمیل کوچکتر از ایستگاه بین المللی فضایی خواهد بود. ایستگاه بین المللی قرار است تا سال ۲۰۲۸ فعال باشد.چین قصد پیوستن به ایستگاه بین المللی که پروژه مشترک ۱۶ کشور است را داشت که عمدتا به دلیل مخالفت آمریکا موفق به این کار نشد.

آمریکا نگران انتقال فناوری های حساس فضایی به چین است.چین طی یک دهه اخیر یک برنامه بلندپروازانه فضایی را دنبال کرده است.این کشور که سال گذشته دومین مدارگرد ماه را پرتاب کرد، در سال ۲۰۰۸ سومین کشوری شد که فضانوردان آن در مدار زمین از فضاپیما خارج شدند.پکن همچنین قصد فرود آوردن یک فضاپیمای بدون سرنشین در ماه را دارد.دانشمندان این کشور از امکان اعزام فضانوردان به ماه پس از ۲۰۲۰ سخن گفته اند.
منبع :bbc
[/B][/COLOR]

.jpg   55479564111108002007_mars_464x261_n_nocredit.jpg (اندازه 23.16 KB / تعداد دانلود: 0) ]]> <![CDATA[ناسا از جانشین شاتل رونمایی کرد/ زمان اولین پرتاب رسمی sls]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2054.html Tue, 20 Sep 2011 01:07:42 +0430 Parnia Shokri]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2054.html آژانس فضایی آمریکا تقریباً دو ماه پس از آخرین ماموریت شاتل فضایی از جانشین این فضاپیما در واشنگتن رونمایی کرد و اولین پرتاب رسمی "سیستم پرتاب فضایی" (SLS) در سال 2025 انجام خواهد شد.

[عکس: 693529_orig.jpg]


به گزارش خبرگزاری مهر، مراسم رونمایی از جانشین شاتل که "سیستم پرتاب فضایی" (Space Launch System) نام دارد در یک کنفرانس خبری در واشنگتن و با حضور "چارلز بولدن" رئیس ناسا برگزار شد.

این سیستم جدید حمل و نقل فضایی بیش از 25 میلیارد یورو هزینه خواهد داشت و در صورتیکه تمام برنامه های این پروژه طبق پیش بینی ها پیش رود اولین آزمایش بدون سرنشین آن در سال 2017 و اولین آزمایش با سرنشین این فضاپیما در سال 2021 انجام خواهد شد.
اولین پرتاب رسمی "سیستم پرتاب فضایی" (SLS) در سال 2025 انجام خواهد شد که در این ماموریت، فضانوردان را به یک سیارک خواهد رساند.
درحقیقت، ناسا قصد دارد با ساخت این فضاپیما مسافتهای دورتری از ایستگاه فضایی را بپیماید و حتی به مریخ برسد. به اعتقاد ناسا انسان در سال 2030 می تواند پرچم خود را بر روی سیاره سرخ بگذارد.

"اسکات هوبارد"، مدیر پیشکوست ناسا که در سال 2003 در کمیسیون تفحص درباره انفجار شاتل کلمبیا شرکت داشت در خصوص جنبه های ویژه این فضاپیمای جدید به آسوشیتدپرس توضیح داد: "این فضاپیما که برپایه فناوری قابل اطمینان سوخت مایع است در واقع نوعی سفر به آینده را نشان می دهد."

این فضاپیمای جدید از ابعاد و سیستم نیرومحرکه ای برخوردار است که یادآور موشکهای قدیمی "زحل" در برنامه های فضایی "آپولو" هستند.
برای سفر در فضا، این فضاپیما از سوخت مایع استفاده می کند. این سوخت همانند سوخت موشک "زحل 5" که در سال 1969 انسان را به ماه برد و امروز موشکهای سایوز را تغذیه می کند ترکیبی از هیدروژن و اکسیژن است.
این درحالی است که شاتلها برای پرتاب به دو موشک جانبی که از سوخت جامد تغذیه می کردند نیاز داشتند.
انتخاب استفاده از موشکهای با سوخت مایع در این فضاپیمای جدید با احتیاط بالایی انجام شد. درحقیقت، سوخت جامد به محض اینکه روشن شود دیگر خاموش نمی شود (مسئله ای که موجب انفجار شاتل چلنجر شد)، درحالی که سوخت مایع می تواند خاموش شود.
همچنین مسئله هزینه نیز در این انتخاب مطرح بود. تصمیم گیری برای بازگشت به این فناوری قدیمی به ناسا اجازه می دهد که هزینه های ساخت و توسعه فضاپیمای جدید خود را کاهش دهد.

این فضاپیمای جدید، یک وسیله غول پیکر است که بر روی نوک آن، کپسول "اوریون" برای حمل 6 فضانورد قرار می گیرد. باوجود این، ابعاد غول آسای این فضاپیما نگرانی کارشناسانی چون "هوبارد" را برانگیخته است. به طوریکه این دانشمندان این سئوال را مطرح کرده اند که چند بار امکان ساخت این موشکها وجود دارد.
لازم به یادآوری است که این فضاپیما از موتورهایی استفاده می کند که در تفاوت با بالابرنده های شاتل، برای هر ماموریت باید از اول سرهم سوار شوند.
این موشکها باید بتوانند توان کافی برای حمل محموله ای به وزن 130 تن را داشته باشند و ناسا پیش بینی کرده است که هر سال برای نگهداری این فضاپیما باید سالانه 2 میلیارد یورو هزینه کند. اما در شرایطی که باراک اوباما تصمیم گرفته است تا سال 2013 بودجه ناسا را یک و نیم میلیارد یورو کاهش دهد این سئوال مطرح می شود که آژانس فضایی آمریکا این پول را باید از چه منابعی تامین کند؟

براساس گزارش وایرد نیوز، "چارلز بولدن" رئیس ناسا در مراسم رونمایی از این فضاپیما اظهار داشت: "امروز روز مهمی برای ما است. ما درحال نوشتن فصل جدیدی از اکتشافات فضایی آمریکا هستیم. رئیس جمهور اوباما از ما خواست که به بالا توجه کنیم و این دقیقاً همان کاری است که ما الان انجام می دهیم. من این افتخار را دارم که با شاتل پرواز کردم و اکنون اینجا هستم که بگویم اکتشاف کنندگان فردا سرانجام می توانند رویای قدم گذاشتن بر روی مریخ را به واقعیت تبدیل کنند."

[عکس: 693528_orig.jpg]


[عکس: 693524_orig.jpg]


[عکس: 693526_orig.jpg]


[عکس: 693522_orig.jpg]
]]> آژانس فضایی آمریکا تقریباً دو ماه پس از آخرین ماموریت شاتل فضایی از جانشین این فضاپیما در واشنگتن رونمایی کرد و اولین پرتاب رسمی "سیستم پرتاب فضایی" (SLS) در سال 2025 انجام خواهد شد.

[عکس: 693529_orig.jpg]


به گزارش خبرگزاری مهر، مراسم رونمایی از جانشین شاتل که "سیستم پرتاب فضایی" (Space Launch System) نام دارد در یک کنفرانس خبری در واشنگتن و با حضور "چارلز بولدن" رئیس ناسا برگزار شد.

این سیستم جدید حمل و نقل فضایی بیش از 25 میلیارد یورو هزینه خواهد داشت و در صورتیکه تمام برنامه های این پروژه طبق پیش بینی ها پیش رود اولین آزمایش بدون سرنشین آن در سال 2017 و اولین آزمایش با سرنشین این فضاپیما در سال 2021 انجام خواهد شد.
اولین پرتاب رسمی "سیستم پرتاب فضایی" (SLS) در سال 2025 انجام خواهد شد که در این ماموریت، فضانوردان را به یک سیارک خواهد رساند.
درحقیقت، ناسا قصد دارد با ساخت این فضاپیما مسافتهای دورتری از ایستگاه فضایی را بپیماید و حتی به مریخ برسد. به اعتقاد ناسا انسان در سال 2030 می تواند پرچم خود را بر روی سیاره سرخ بگذارد.

"اسکات هوبارد"، مدیر پیشکوست ناسا که در سال 2003 در کمیسیون تفحص درباره انفجار شاتل کلمبیا شرکت داشت در خصوص جنبه های ویژه این فضاپیمای جدید به آسوشیتدپرس توضیح داد: "این فضاپیما که برپایه فناوری قابل اطمینان سوخت مایع است در واقع نوعی سفر به آینده را نشان می دهد."

این فضاپیمای جدید از ابعاد و سیستم نیرومحرکه ای برخوردار است که یادآور موشکهای قدیمی "زحل" در برنامه های فضایی "آپولو" هستند.
برای سفر در فضا، این فضاپیما از سوخت مایع استفاده می کند. این سوخت همانند سوخت موشک "زحل 5" که در سال 1969 انسان را به ماه برد و امروز موشکهای سایوز را تغذیه می کند ترکیبی از هیدروژن و اکسیژن است.
این درحالی است که شاتلها برای پرتاب به دو موشک جانبی که از سوخت جامد تغذیه می کردند نیاز داشتند.
انتخاب استفاده از موشکهای با سوخت مایع در این فضاپیمای جدید با احتیاط بالایی انجام شد. درحقیقت، سوخت جامد به محض اینکه روشن شود دیگر خاموش نمی شود (مسئله ای که موجب انفجار شاتل چلنجر شد)، درحالی که سوخت مایع می تواند خاموش شود.
همچنین مسئله هزینه نیز در این انتخاب مطرح بود. تصمیم گیری برای بازگشت به این فناوری قدیمی به ناسا اجازه می دهد که هزینه های ساخت و توسعه فضاپیمای جدید خود را کاهش دهد.

این فضاپیمای جدید، یک وسیله غول پیکر است که بر روی نوک آن، کپسول "اوریون" برای حمل 6 فضانورد قرار می گیرد. باوجود این، ابعاد غول آسای این فضاپیما نگرانی کارشناسانی چون "هوبارد" را برانگیخته است. به طوریکه این دانشمندان این سئوال را مطرح کرده اند که چند بار امکان ساخت این موشکها وجود دارد.
لازم به یادآوری است که این فضاپیما از موتورهایی استفاده می کند که در تفاوت با بالابرنده های شاتل، برای هر ماموریت باید از اول سرهم سوار شوند.
این موشکها باید بتوانند توان کافی برای حمل محموله ای به وزن 130 تن را داشته باشند و ناسا پیش بینی کرده است که هر سال برای نگهداری این فضاپیما باید سالانه 2 میلیارد یورو هزینه کند. اما در شرایطی که باراک اوباما تصمیم گرفته است تا سال 2013 بودجه ناسا را یک و نیم میلیارد یورو کاهش دهد این سئوال مطرح می شود که آژانس فضایی آمریکا این پول را باید از چه منابعی تامین کند؟

براساس گزارش وایرد نیوز، "چارلز بولدن" رئیس ناسا در مراسم رونمایی از این فضاپیما اظهار داشت: "امروز روز مهمی برای ما است. ما درحال نوشتن فصل جدیدی از اکتشافات فضایی آمریکا هستیم. رئیس جمهور اوباما از ما خواست که به بالا توجه کنیم و این دقیقاً همان کاری است که ما الان انجام می دهیم. من این افتخار را دارم که با شاتل پرواز کردم و اکنون اینجا هستم که بگویم اکتشاف کنندگان فردا سرانجام می توانند رویای قدم گذاشتن بر روی مریخ را به واقعیت تبدیل کنند."

[عکس: 693528_orig.jpg]


[عکس: 693524_orig.jpg]


[عکس: 693526_orig.jpg]


[عکس: 693522_orig.jpg]
]]> <![CDATA[پایان یک ابر سازه]]> https://www.astrotalk.ir/thread-1969.html Thu, 11 Aug 2011 01:57:51 +0430 poouyan.pedram]]> https://www.astrotalk.ir/thread-1969.html
آنها نخستین روزهای آن پروژه را به یاد دارند روزی که بر سکوی پرتاب اتفاقی کوچک آتش سوزی در اتاقک مملو از اکسیژن آپولو – 1 ایجاد کرد و 3 فضانورد آن زنده در آتش سوختند. اما امیدها نا امید نشد. این پایگاه و ساختمان های آن روزی را به یاد دا دارند که غرش موتورهای موشک ساترن ماموریت آپولو 11 را آغاز کرد همان ماموریتی که آرمسترانگ و انسان را بر سطح ماه فرود آورد تا او به درستی آن لحظه تاریخی را توصیف کند:«قدمی کوچک برای یک انسان و جهشی غول آسا برای بشریت».

آنها روزی را به یاد می آورند که اینترپرایز در دورانی بسیار دور فرود آزمایشی خود را بر باند فرودگاه آن با موفقیت انجام داد. فضاپیمای هواپیما شکل و سفید جدید، انگار مردم آن عصر را به دوران آینده پرتاب کرده بود. فضا نوردان دیگر لازم نبود در دل امواج دریا و یا دل صحراهای روسیه با چتر نجات به سیاره اشان بازگردند آنها مانند ایده های آینده نگرانه فضایی با همان فضا پیمایی که به مدار رفته بود به زمین باز می گشتند.

آنها شادی پرتاب نخستین ماموریت شاتل ها را به خوبی به یاد می آورند. روزی که صدها هزار نفر را به ساخل اقیانوس کشید تا شاهد پرتاب اولین ماموریت رسمی و سرنشین دار شاتل ها باشند.

این ایستگاه در خاطره خود روزهای شاد و غمگین بسیاری دیده است. آن روزی که چلنجر در مقابل چشمان هزاران علاقمند نگران در میان آسمان منفجر شد و سکوتی مرگبار آن جزیره را در بر گرفت . روزی که هابل و اودیسه سوار بر شاتل های به مدار زمین رفتند تا داستان خود را آغاز کنند. روزی که شاتل ها بی اعتمادی میان شرق و غرب را شکستند و در فضا به دیدار همتایان روس خود رفتند.

روزی که آنها دست در دست پرتابه های سازمان های فضایی دیگر بنای بزرگتارین سازه دست بشر در مدار زمین را آغاز کردند. روزی که قرار بود ماموریت شاتل فضایی کلمبیا با موفقی به پایان برسد و تنها چند دقیقه پیش از آنکه چرخ های کلمبیا باند فرود را لمس کند ، آن شاتل و 7 فضانوردش در اسمان به شهاب درخشانی تبدیل شدند و بقایای بدن آنها و سفینه میزبانشان در طول چند ایالات مختلف پراکنده شد.

و آنها روزی را به خاطر می آورند که برای آخرین بار آتلانتیس نعره کنان آسمان را شکافت و به آخرین دیدار دست ساز خودش رفت. و آنها امروز را به خاطر خواهند آورد. روی که در آن آخرین فرود شاتل ها اتفاق افتاد در گرگ و میش هوا شاتل آتلانتیس پس از بیش از 300 روزی که در کل عمرش در فضا سپری کرده بود به زمین بازگشت تا پایان داستان را رقم بزند.

30 سال پیش که اولین شاتل به مدار زمین سفر کرد نه خبری از کامپیوتر های شخصی بود و نه خبری از تلفن های همراه و دوربین های دیجیتال. آن روزها کامپیوتر ها نخستین روزهای عمومی شدن خود را سپری می کردند هنوز تا روزی که ایده اینترنت و وب جهانی به ذهن طراحانش خطور کند راه طولانی وجود داشت. هنوز 20 سالی مانده بود که دو جوان در گاراژ خانه ای موجودی به نام گوگل را بنا کنند و هنوز حدود 25 سال تا زمانی که نخستین ایده ها به ذهن مارک زاکربرگ برسد و فیسی بوکی را اختراع کند که امروز بیشتر پست هایش درباره پایان عصر شاتل ها بود، زمان مانده بود.

آن روز مردم ظاهر دیگری داشتند. جور دیگری می اندیشیدند و جهان را گونه دیگری می شناختند. برنامه شاتل ها در طول این 3 دهه از تغییرات هولناک با ما همراه بود. چه کسی فکر می کرد که جهان در 3 دهه چنان تعییر کند و چنان جهش فناوری روی دهد که پاپ، رهبر کاتولیک های جهان از دفتر مقدسش در واتیکان با فناوری روز با خدمه شاتل فضایی صحبت کند؟ چه کسی گمان می کرد در طی این دوره پای توریست ها به فضا باز شود؟ ایده هتل های فضایی به مرحله آزمایشی برسد، بخش خصوصی وارد سفر به فضا شود و ریچارد برانسونی که هنگام اولین پرواز 30 سال بیش نداشت ثبت نام مسافران برای سفرهای کوتاه زیر مداری را در شرکت ویرژن گالاکتیک آغاز کرده باشد؟

در این سال ها که شاتل ها به مدار زمین سرک می کشیدند و ما بزرگ می شدیم دنیا تغییر کرد.

اتحاد جماهیر شوروی فرو پاشید، چین راه های جدیدی به سوی مدرنیته برداشت به غولی تبدیل شد که جهان را در تصرف محصولاتش در آورد و حتی پای در فضا گذاشت، در ایران انقلاب به پیروزی رسید و یک جنگ طولانی آغاز شد و به پایان رسید، اتحادیه اروپا در قالب کنونی اش تاسیس شد. جهان متوجه گرمایش زمین شدند. آب دریاها بالا آمد. لایه اوزون آسیب دید و خود را ترمیم کرد. تلوزیون های مردم رنگی شدند، کامپیوترهای شخصی قدم به خانه های مردم گذاشتند. لپ تاپ و موبایل و تبلت های لمسی اختراع شد. شبکه جهانی اینترنت سر بر آورد، ایمیل دنیا را کوچک کرد، شبکه های اجتماعی مردم را به هم نزدیک تر کردند و جهان هر روز بیشتر به دهکده ای کوجک تبدیل شد.

شاتل ها تنها نماد یک دوره اکتشاف فضایی نیستند. آنها نماد دوره ای از پرشورترین اکتشافات علمی و فناوری اند . زندگی ما در خلال این سه دهه انچنان شتابناک تغییر کرده است که اگر ماشین زمانی بود و کسی را از 30 سال پیش ، همان روز که اولین شاتل به آسمان بال گشود، یک باره به امروز می آوردیم ، شاید این همه تغییر یک باره دیوانه اش می کرد.

اینک آتلانتیس در فلوریدا و کندی آرام گرفته است . جایی که برای همیشه در آن باقی خواهد ماند. دو خواهرش نیز به دو موزه دیگر فرستاده می شوند تا آنجا الهام بخش جوانانی دیگر باشند.

امروز که خدمه شاتل از آتلانتیس پیاده شدند فرمانده اش در مقابل دوربین ها گفت شاتل را با افتخار به نسل بعدی واگذار می کنیم و من روزی را می بینیم که پسر 6 ساله ای در مقابل آن ایستاده و با دیدن آن و مرور داستانش به پدرش خواهد گفت من نیز رویای فضانورد شدن دارم. این واقعیت و میراثی است که از شاتل های باقی خواهد ماند.

برای ما و هم سن و سال های ما، شاتل یادآور یک عمر است. ما با شاتل ها بزرگ شدیم و هم راه آنها سالخورده گشتیم . دنیای ما در این سال ها تغییر کرد و البته که شاتل ها دیدگاه ما را تغییر دادند. آنها و وسایلی که آنها به مدار زمین بردند – که فقط یکی از آنها تلسکوپ فضایی هابل بود- دید ما از جهان را تغییر داد.

ما فرزندان یکی از اعصار الهام بخش اکتشافات فضایی هستیم .

به یاد می آورم هنوز مدرسه نمی رفتم که ماکت کوچکی از شاتل فضایی را در میان اسباب بازی هایم داشتم و با نگاه به آن سودای فضا را در سر می پروراندم. 8 سالم بود که تلوزیون آن روزها در خبر ساعت 9 شبکه 1 تصویری کوتاه از فاجعه ای بزرگ را نشان داد فضا نوردانی که در پرتاب شاتل زنده سوخته بودند. چلنجر منفجر شد . فردای آن روز کیهان تصاویر و گزارشی از آن رویداد داشت که بسیار کوتاه بود و ناقص اما همان باعث شد که آن مطلب را ببرم و در پوشه ای بگذارم از همان جا بود که خبرهای علمی روزنامه ها را تا جایی که می دیدم می بریدم و نگاه می داشتم و چه می دانستم که روزی خود نویسنده آن خبرهای خواهم شد. از دانشگاه که به تهران برگشتم برای مجله نجوم روی رصدماهوراه ها کار کردم . بابک امین تفرشی دعوت کرد تا در باشگاه جوان نجوم سخنرانی داشته باشم . اولین سخنرانی ام درباره رصد ماهواره ها بود و چه خوش شانس بودم که پس از سخنرانی ام شاتل از فراز تهران می گذشت. با دوستانمان به حیاط دانشکده فیزیک آمدیم و شاتل را که تازه از ایستگاه فضایی جدا شده بود ف*به همراه این ایستگاه و همچون دو نقطه درخشان که رقص کنان در کنار یکدیگر در حال حرکت بودند هنگام گذر از فراز ایران به تماشا نشستیم . چند سال بعد در اتاقم برای سایت نجوم خبر آماده می کردم . قرار بود کلمبیا به زمین بنشیند. ناگهان ایمیلی از دوستی از رصدگران ماهواره ام باعث شد به سواد انگلیسی ام شک کنم پیامش کوتاه بود : «خدای من منفجر شد»

دیوانه شده بود یا شوخی بی مزه ای را آغاز کرده بود ؟ 1 دقیقه ای گذشت که ناگهان سایت ناسا سایت اسپیس فلایت ناو و هر چه می شناختم برای دقایقی از دسترس خارج شدند و قبل از آنکه دوباره باز آیند ، برروی تصاویر تلوزیون ناسا که با اتصال دایل آپ آن دوره هر چند ثانیه یک بار لود می شد فاجعه را دیدم . شهابی درخشان و چند هسته ای که در جو فرود می آمد. کلمبیا و 7 فضانوردش برای همیشه رفته بودند. تا چند دقیقه صدایم بیرون نمی آمد ، من که این سوی دنیا بودم و از دور راوی پرواز دوستان قدیمی ام.

شاتل ها دوباره به پرواز درآمدند. این بار دیگر دیدن پرواز شاتل ها رویا نبود . در استودیو شبکه 4 با سیاوش صفاریان برنامه آسمان شب را موقت قطع کردیم تا پرتاب شاتل را به طور زنده با مردم به اشتراک بگذاریم. زمان گذشت و آخرین پرواز شاتل را زنده در سایت جام جم گزارش کردم و امروز ...

تمام شد. به پایان رسید. افسانه 30 ساله شاتل ها به آخرین فصل خود رسید.

می گویند انسان ها از 3 سالگی است که خاطرات خود را به درستی و کامل به یاد می آورند اگر این داستان درست باشد نخستین خاطراتی که به طور منظم در ذهنم شکل گرفته همان روزهایی بوده است که اولین شاتل به فضا رفت. وه که چه خاطراتی از این 3 دهه در ذهنم و ذهن همه ما نقش بسته است!

شاتل ها تمام شدند اما نه تنها میراث آنها که زندگی و اکتشاف ادامه دارد. پایان عصر شاتل ها آغز عصر دیگری خواهد بود عصری که شاید دوران جدیدی را نوید دهد. فناوری های جدیدی خواهند آمد و دوران های طلایی دیگری در پیش است. از هم اکنون به همه آنها خوش آمد خواهم گفت اما اگر قرار باشد یک یادگار برروی میز کار خود بگذارم ، مجسمه شاتل ها ی فضایی خواهد بود. ابزارهایی که الهام بخش من و بسیاری دیگر بودند و برای سال های کودکی آنها را نماد عصر فضا می دانستم و بعدتر با آنها احساس خویشی کردم. آنها را هیچ گاه از نزدیک ندیدم اگرچه چند باری آنها را در هنگامی که از فراز آسمان ایران می گذشتند بدرقه کرده ام اما آنها نه تنها برایم نمادی از دوران طلایی شاتل ها که یادآوری از 3 دهه پر شور ابداع و اختراع و رشد علم و فناوری در کنار شجاعت و سختکوشی زنان و مردان با اراده ای است که این رویا را در روزگاری دور عملی کردند.

برگرفته از وبلاگ دوست خوبم پوریا ناظمی]]>
آنها نخستین روزهای آن پروژه را به یاد دارند روزی که بر سکوی پرتاب اتفاقی کوچک آتش سوزی در اتاقک مملو از اکسیژن آپولو – 1 ایجاد کرد و 3 فضانورد آن زنده در آتش سوختند. اما امیدها نا امید نشد. این پایگاه و ساختمان های آن روزی را به یاد دا دارند که غرش موتورهای موشک ساترن ماموریت آپولو 11 را آغاز کرد همان ماموریتی که آرمسترانگ و انسان را بر سطح ماه فرود آورد تا او به درستی آن لحظه تاریخی را توصیف کند:«قدمی کوچک برای یک انسان و جهشی غول آسا برای بشریت».

آنها روزی را به یاد می آورند که اینترپرایز در دورانی بسیار دور فرود آزمایشی خود را بر باند فرودگاه آن با موفقیت انجام داد. فضاپیمای هواپیما شکل و سفید جدید، انگار مردم آن عصر را به دوران آینده پرتاب کرده بود. فضا نوردان دیگر لازم نبود در دل امواج دریا و یا دل صحراهای روسیه با چتر نجات به سیاره اشان بازگردند آنها مانند ایده های آینده نگرانه فضایی با همان فضا پیمایی که به مدار رفته بود به زمین باز می گشتند.

آنها شادی پرتاب نخستین ماموریت شاتل ها را به خوبی به یاد می آورند. روزی که صدها هزار نفر را به ساخل اقیانوس کشید تا شاهد پرتاب اولین ماموریت رسمی و سرنشین دار شاتل ها باشند.

این ایستگاه در خاطره خود روزهای شاد و غمگین بسیاری دیده است. آن روزی که چلنجر در مقابل چشمان هزاران علاقمند نگران در میان آسمان منفجر شد و سکوتی مرگبار آن جزیره را در بر گرفت . روزی که هابل و اودیسه سوار بر شاتل های به مدار زمین رفتند تا داستان خود را آغاز کنند. روزی که شاتل ها بی اعتمادی میان شرق و غرب را شکستند و در فضا به دیدار همتایان روس خود رفتند.

روزی که آنها دست در دست پرتابه های سازمان های فضایی دیگر بنای بزرگتارین سازه دست بشر در مدار زمین را آغاز کردند. روزی که قرار بود ماموریت شاتل فضایی کلمبیا با موفقی به پایان برسد و تنها چند دقیقه پیش از آنکه چرخ های کلمبیا باند فرود را لمس کند ، آن شاتل و 7 فضانوردش در اسمان به شهاب درخشانی تبدیل شدند و بقایای بدن آنها و سفینه میزبانشان در طول چند ایالات مختلف پراکنده شد.

و آنها روزی را به خاطر می آورند که برای آخرین بار آتلانتیس نعره کنان آسمان را شکافت و به آخرین دیدار دست ساز خودش رفت. و آنها امروز را به خاطر خواهند آورد. روی که در آن آخرین فرود شاتل ها اتفاق افتاد در گرگ و میش هوا شاتل آتلانتیس پس از بیش از 300 روزی که در کل عمرش در فضا سپری کرده بود به زمین بازگشت تا پایان داستان را رقم بزند.

30 سال پیش که اولین شاتل به مدار زمین سفر کرد نه خبری از کامپیوتر های شخصی بود و نه خبری از تلفن های همراه و دوربین های دیجیتال. آن روزها کامپیوتر ها نخستین روزهای عمومی شدن خود را سپری می کردند هنوز تا روزی که ایده اینترنت و وب جهانی به ذهن طراحانش خطور کند راه طولانی وجود داشت. هنوز 20 سالی مانده بود که دو جوان در گاراژ خانه ای موجودی به نام گوگل را بنا کنند و هنوز حدود 25 سال تا زمانی که نخستین ایده ها به ذهن مارک زاکربرگ برسد و فیسی بوکی را اختراع کند که امروز بیشتر پست هایش درباره پایان عصر شاتل ها بود، زمان مانده بود.

آن روز مردم ظاهر دیگری داشتند. جور دیگری می اندیشیدند و جهان را گونه دیگری می شناختند. برنامه شاتل ها در طول این 3 دهه از تغییرات هولناک با ما همراه بود. چه کسی فکر می کرد که جهان در 3 دهه چنان تعییر کند و چنان جهش فناوری روی دهد که پاپ، رهبر کاتولیک های جهان از دفتر مقدسش در واتیکان با فناوری روز با خدمه شاتل فضایی صحبت کند؟ چه کسی گمان می کرد در طی این دوره پای توریست ها به فضا باز شود؟ ایده هتل های فضایی به مرحله آزمایشی برسد، بخش خصوصی وارد سفر به فضا شود و ریچارد برانسونی که هنگام اولین پرواز 30 سال بیش نداشت ثبت نام مسافران برای سفرهای کوتاه زیر مداری را در شرکت ویرژن گالاکتیک آغاز کرده باشد؟

در این سال ها که شاتل ها به مدار زمین سرک می کشیدند و ما بزرگ می شدیم دنیا تغییر کرد.

اتحاد جماهیر شوروی فرو پاشید، چین راه های جدیدی به سوی مدرنیته برداشت به غولی تبدیل شد که جهان را در تصرف محصولاتش در آورد و حتی پای در فضا گذاشت، در ایران انقلاب به پیروزی رسید و یک جنگ طولانی آغاز شد و به پایان رسید، اتحادیه اروپا در قالب کنونی اش تاسیس شد. جهان متوجه گرمایش زمین شدند. آب دریاها بالا آمد. لایه اوزون آسیب دید و خود را ترمیم کرد. تلوزیون های مردم رنگی شدند، کامپیوترهای شخصی قدم به خانه های مردم گذاشتند. لپ تاپ و موبایل و تبلت های لمسی اختراع شد. شبکه جهانی اینترنت سر بر آورد، ایمیل دنیا را کوچک کرد، شبکه های اجتماعی مردم را به هم نزدیک تر کردند و جهان هر روز بیشتر به دهکده ای کوجک تبدیل شد.

شاتل ها تنها نماد یک دوره اکتشاف فضایی نیستند. آنها نماد دوره ای از پرشورترین اکتشافات علمی و فناوری اند . زندگی ما در خلال این سه دهه انچنان شتابناک تغییر کرده است که اگر ماشین زمانی بود و کسی را از 30 سال پیش ، همان روز که اولین شاتل به آسمان بال گشود، یک باره به امروز می آوردیم ، شاید این همه تغییر یک باره دیوانه اش می کرد.

اینک آتلانتیس در فلوریدا و کندی آرام گرفته است . جایی که برای همیشه در آن باقی خواهد ماند. دو خواهرش نیز به دو موزه دیگر فرستاده می شوند تا آنجا الهام بخش جوانانی دیگر باشند.

امروز که خدمه شاتل از آتلانتیس پیاده شدند فرمانده اش در مقابل دوربین ها گفت شاتل را با افتخار به نسل بعدی واگذار می کنیم و من روزی را می بینیم که پسر 6 ساله ای در مقابل آن ایستاده و با دیدن آن و مرور داستانش به پدرش خواهد گفت من نیز رویای فضانورد شدن دارم. این واقعیت و میراثی است که از شاتل های باقی خواهد ماند.

برای ما و هم سن و سال های ما، شاتل یادآور یک عمر است. ما با شاتل ها بزرگ شدیم و هم راه آنها سالخورده گشتیم . دنیای ما در این سال ها تغییر کرد و البته که شاتل ها دیدگاه ما را تغییر دادند. آنها و وسایلی که آنها به مدار زمین بردند – که فقط یکی از آنها تلسکوپ فضایی هابل بود- دید ما از جهان را تغییر داد.

ما فرزندان یکی از اعصار الهام بخش اکتشافات فضایی هستیم .

به یاد می آورم هنوز مدرسه نمی رفتم که ماکت کوچکی از شاتل فضایی را در میان اسباب بازی هایم داشتم و با نگاه به آن سودای فضا را در سر می پروراندم. 8 سالم بود که تلوزیون آن روزها در خبر ساعت 9 شبکه 1 تصویری کوتاه از فاجعه ای بزرگ را نشان داد فضا نوردانی که در پرتاب شاتل زنده سوخته بودند. چلنجر منفجر شد . فردای آن روز کیهان تصاویر و گزارشی از آن رویداد داشت که بسیار کوتاه بود و ناقص اما همان باعث شد که آن مطلب را ببرم و در پوشه ای بگذارم از همان جا بود که خبرهای علمی روزنامه ها را تا جایی که می دیدم می بریدم و نگاه می داشتم و چه می دانستم که روزی خود نویسنده آن خبرهای خواهم شد. از دانشگاه که به تهران برگشتم برای مجله نجوم روی رصدماهوراه ها کار کردم . بابک امین تفرشی دعوت کرد تا در باشگاه جوان نجوم سخنرانی داشته باشم . اولین سخنرانی ام درباره رصد ماهواره ها بود و چه خوش شانس بودم که پس از سخنرانی ام شاتل از فراز تهران می گذشت. با دوستانمان به حیاط دانشکده فیزیک آمدیم و شاتل را که تازه از ایستگاه فضایی جدا شده بود ف*به همراه این ایستگاه و همچون دو نقطه درخشان که رقص کنان در کنار یکدیگر در حال حرکت بودند هنگام گذر از فراز ایران به تماشا نشستیم . چند سال بعد در اتاقم برای سایت نجوم خبر آماده می کردم . قرار بود کلمبیا به زمین بنشیند. ناگهان ایمیلی از دوستی از رصدگران ماهواره ام باعث شد به سواد انگلیسی ام شک کنم پیامش کوتاه بود : «خدای من منفجر شد»

دیوانه شده بود یا شوخی بی مزه ای را آغاز کرده بود ؟ 1 دقیقه ای گذشت که ناگهان سایت ناسا سایت اسپیس فلایت ناو و هر چه می شناختم برای دقایقی از دسترس خارج شدند و قبل از آنکه دوباره باز آیند ، برروی تصاویر تلوزیون ناسا که با اتصال دایل آپ آن دوره هر چند ثانیه یک بار لود می شد فاجعه را دیدم . شهابی درخشان و چند هسته ای که در جو فرود می آمد. کلمبیا و 7 فضانوردش برای همیشه رفته بودند. تا چند دقیقه صدایم بیرون نمی آمد ، من که این سوی دنیا بودم و از دور راوی پرواز دوستان قدیمی ام.

شاتل ها دوباره به پرواز درآمدند. این بار دیگر دیدن پرواز شاتل ها رویا نبود . در استودیو شبکه 4 با سیاوش صفاریان برنامه آسمان شب را موقت قطع کردیم تا پرتاب شاتل را به طور زنده با مردم به اشتراک بگذاریم. زمان گذشت و آخرین پرواز شاتل را زنده در سایت جام جم گزارش کردم و امروز ...

تمام شد. به پایان رسید. افسانه 30 ساله شاتل ها به آخرین فصل خود رسید.

می گویند انسان ها از 3 سالگی است که خاطرات خود را به درستی و کامل به یاد می آورند اگر این داستان درست باشد نخستین خاطراتی که به طور منظم در ذهنم شکل گرفته همان روزهایی بوده است که اولین شاتل به فضا رفت. وه که چه خاطراتی از این 3 دهه در ذهنم و ذهن همه ما نقش بسته است!

شاتل ها تمام شدند اما نه تنها میراث آنها که زندگی و اکتشاف ادامه دارد. پایان عصر شاتل ها آغز عصر دیگری خواهد بود عصری که شاید دوران جدیدی را نوید دهد. فناوری های جدیدی خواهند آمد و دوران های طلایی دیگری در پیش است. از هم اکنون به همه آنها خوش آمد خواهم گفت اما اگر قرار باشد یک یادگار برروی میز کار خود بگذارم ، مجسمه شاتل ها ی فضایی خواهد بود. ابزارهایی که الهام بخش من و بسیاری دیگر بودند و برای سال های کودکی آنها را نماد عصر فضا می دانستم و بعدتر با آنها احساس خویشی کردم. آنها را هیچ گاه از نزدیک ندیدم اگرچه چند باری آنها را در هنگامی که از فراز آسمان ایران می گذشتند بدرقه کرده ام اما آنها نه تنها برایم نمادی از دوران طلایی شاتل ها که یادآوری از 3 دهه پر شور ابداع و اختراع و رشد علم و فناوری در کنار شجاعت و سختکوشی زنان و مردان با اراده ای است که این رویا را در روزگاری دور عملی کردند.

برگرفته از وبلاگ دوست خوبم پوریا ناظمی]]>