https://www.astrotalk.ir/ Tue, 23 Jun 2026 04:03:23 +0000 MyBB https://www.astrotalk.ir/thread-2293.html Wed, 13 Jun 2012 19:10:13 +0430 Parnia Shokri]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2293.html درمورد صف (!) باید بگم منظورش اینه که این تلسکوپ از چندبخش آینه تشکیل شده که به هم وصلن. مثل تصویر:




NuSTAR آسمان رو در گستره پرانرژی پرتوی ایکس (6 - 79 keV) بررسی میکنه. این ماموریت به نسبت کم هزینه است. محموله هم کوچیکه. تقریبا اندازه یه یخچال!


NuSTAR آسمان رو در گستره پرانرژی پرتوی ایکس (6 - 79 keV) بررسی میکنه. این ماموریت به نسبت کم هزینه است. محموله هم کوچیکه. تقریبا اندازه یه یخچال!

هدف های اصلی این ماموریت که قراره در طول 2 سال محقق بشه :
1.سرشماری ستاره های فروپاشیده و سیاهچاله ها با اندازه های گوناگون توسط نقشه برداری و بررسی ناحیه مرکزی کهکشان راه شیری و رصد عمیق آسمان خارج کهکشان ما.

2.نقشه برداری مواد تازه ترکیب شده در باقی مانده ابرنواخترهای جوان برای درک این که ستاره ها چگونه منفجر می شوند و عناصر چگونه به وجود می آیند.

3.فهمیدن نکاتی درباره نیروی جت های خارج شده از سیاهچاله ی ابر پرجرم در مرکز کهکشان های فعال.

به عنوان هدف فرعی, NuSTAR شاید بتوونه اطلاعاتی درباره تابشهای کیهانی و فیزیک ستارگان فروپاشیده بدست بیاره یا زبانه های کوچک خورشیدی (microfares) رو بررسی کنه.
چگونگی پرتاب این تلسکوپ خیلی جالب و متفاوته!! یه روش به نسبت کم هزینه و البته هیجان انگیز! در این ویدیو از space.com میتونین نحوه پرتاب رو ببینین. قبلا هم از این روش استفاده شده.
NuStar Space Probe To Launch From Air | Video | Space.com

منبع متن: http://www.nustar.caltech.edu/]]> درمورد صف (!) باید بگم منظورش اینه که این تلسکوپ از چندبخش آینه تشکیل شده که به هم وصلن. مثل تصویر:




NuSTAR آسمان رو در گستره پرانرژی پرتوی ایکس (6 - 79 keV) بررسی میکنه. این ماموریت به نسبت کم هزینه است. محموله هم کوچیکه. تقریبا اندازه یه یخچال!


NuSTAR آسمان رو در گستره پرانرژی پرتوی ایکس (6 - 79 keV) بررسی میکنه. این ماموریت به نسبت کم هزینه است. محموله هم کوچیکه. تقریبا اندازه یه یخچال!

هدف های اصلی این ماموریت که قراره در طول 2 سال محقق بشه :
1.سرشماری ستاره های فروپاشیده و سیاهچاله ها با اندازه های گوناگون توسط نقشه برداری و بررسی ناحیه مرکزی کهکشان راه شیری و رصد عمیق آسمان خارج کهکشان ما.

2.نقشه برداری مواد تازه ترکیب شده در باقی مانده ابرنواخترهای جوان برای درک این که ستاره ها چگونه منفجر می شوند و عناصر چگونه به وجود می آیند.

3.فهمیدن نکاتی درباره نیروی جت های خارج شده از سیاهچاله ی ابر پرجرم در مرکز کهکشان های فعال.

به عنوان هدف فرعی, NuSTAR شاید بتوونه اطلاعاتی درباره تابشهای کیهانی و فیزیک ستارگان فروپاشیده بدست بیاره یا زبانه های کوچک خورشیدی (microfares) رو بررسی کنه.
چگونگی پرتاب این تلسکوپ خیلی جالب و متفاوته!! یه روش به نسبت کم هزینه و البته هیجان انگیز! در این ویدیو از space.com میتونین نحوه پرتاب رو ببینین. قبلا هم از این روش استفاده شده.
NuStar Space Probe To Launch From Air | Video | Space.com

منبع متن: http://www.nustar.caltech.edu/]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2006.html Sat, 27 Aug 2011 12:20:27 +0430 M_Saturn]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2006.html یک تلسکوپ فضایی باقابلیت کار در ناحیه مادون قرمز است که در روز دوشنبه سوم شهریور سال 1382 خورشیدی با یک موشک دلتا ازپایگاه کیپ کاناورال درفلوریدای آمریکاپرتاب شد ودر طول این پیش از 2 سال ماموریت، عکسها وطیف نگاری های مختلفی را با آشکار سازی انرژی مادون قرمز، گرما وتابش اجرام بین طول موجهای 3 و 180 میکرون ( 1 میکرون= یک میلیونیم متر) به انجام رسانده و به زمین ارسال کرده و این درحالی است که از روی زمین جو اجازه چنین مطالعاتی را نمی دهد.
قطر این تلسکوپ فضایی 85 سانتیمتر و سه ابزار پژوهشی این مطالعات را امکان پذیر کرده و اسپایتزر را بزرگترین تلسکوپ مادون قرمز جهان نموده است. این تلسکوپ فضایی به ما امکان می دهد تا با ابزارهای بسیار حساس آن یک نگاه ویژه به کائنات داشته باشیم و آنچه که از دید تلسکوپهای نوری پنهان می ماند را مشاهده کنیم. طبیعی است که بخشهای زیادی از فضا شامل غبار، ابرهای چگال و ذرات است که از دیدگان ما پنهان می ماند و در حقیقت این مناطق جایگاه شکل گیری ستارگان است ویا قلب کهکشانها است . مطالعات مادون قرمز به ما اجازه می دهد تا مناطق سرد فضا را مورد مطالعه قرار دهیم و یا ستارگان کوچکی که بسیار کم نورهستند وبا چشم دیده نمی شوندرا بررسی نماییم.سیارات ورای منظومه شمسی و ابر های غول پیکر ملکولی و حتی ملکولهای ارگانیک را که شاید در فضا موجود باشندمطالعه نماییم. جالب است بدانید چون امواج مادون قرمزبا بررسی گرمایش سر و کار دارد باید تلسکوپ تا نزدیکی صفر مطلق یعنیoC 273- سرد شود تا سیگنالهای مادون قرمز را دریافت نماید. به همین دلیل باید این تلسکوپ را از گرمای خورشید محفوظ نگاه داشت وبدین منظور یک سپر محافظتی در برابر خورشید برای آن تعبیه شده است ودر یک مدار دور از زمین بدور خورشید در چرخش می باشد، تا سریعاً بدون استفاده از مقادیر زیادی خنک کننده های خاص، سرد شود.یکی از کشفیات اسپایتزر شناسایی 21 کوازار بود که دانشمندان را به تعداد واقعی منابع تابش X آسمان که در برآوردهای اولیه بدست می آید،نزدیک می کند،ضمن آنکه مطاله دقیقتر بر روی این بخش پنهان فضا را در پیش روی ما می گذارد.چون کوازارها تابش پرتو ایکس دارند با بررسی این پرتوهادر پس زمینه کیهانیبا استفاده از این تلسکوپ و نظایر آن می توان به وجود کوازارها پی برد

تصویری از ابر ماژلانی بزرگ ( کهکشان اقماری کهکشان راه شیری ) که توسط تلسکوپ فضایی اسپیتزر تهیه شده است. این تصویر مادون قرمز موزائیکی از 300000 قطعه است که امکان مطالعه چرخه زندگی ستارگان و غبار را در یک کهکشان واحد فراهم می کند. در این نما نزدیک به یک میلیون جرم وجود دارد. رنگ آبی که در ناحیه مرکزی دیده می شود حاصل از ستارگان مسن تر است. نواحی روشن و بی نظم بیرون این منطقه با ستارگان حجیم و داغی پر شده است که در لایه ضخیمی از غبار دفن شده اند. رنگ قرمز اطراف این نواحی روشن از غبار داغ شده توسط ستارگان حاصل شده است. در حالیکه نقاط قرمز پراکنده در تصویر یا کهکشان های دورتر هستند و یا ستارگان قدیمی تر. ابرهای متمایل به رنگ سبز شامل گازهای بین سیاره ای سردتر هستند که توسط نور ستارگان روشن شده اند. تصویر غبار را در سه محل اصلی کیهانی نشان می دهد: اطراف ستارگان جوان، جایی که تجزیه می شود ( ابر های روشن با ته رنگ قرمز )، پراکنده در فضا و بین ستارگان ( ابرهای متمایل به سبز )، پوسته های از مواد به خارج پرتاب شده از ستارگان مسن ( نقاط قرمز رنگ که به صورت تصادفی در فضا پراکنده شده اند )
ابر ماژلانی بزرگ در فاصله 160000 سال نوری زمین واقع شده و تقریبا یک سوم کهکشان راه شیری عرض دارد.در حدود یک سوم کل کهکشان در این تصویر دیده می شود.
[ATTACH=CONFIG]927[/ATTACH]

  p4zbjzm2bx74mgfi8ho.jpg (اندازه 17.68 KB / تعداد دانلود: 23) ]]> یک تلسکوپ فضایی باقابلیت کار در ناحیه مادون قرمز است که در روز دوشنبه سوم شهریور سال 1382 خورشیدی با یک موشک دلتا ازپایگاه کیپ کاناورال درفلوریدای آمریکاپرتاب شد ودر طول این پیش از 2 سال ماموریت، عکسها وطیف نگاری های مختلفی را با آشکار سازی انرژی مادون قرمز، گرما وتابش اجرام بین طول موجهای 3 و 180 میکرون ( 1 میکرون= یک میلیونیم متر) به انجام رسانده و به زمین ارسال کرده و این درحالی است که از روی زمین جو اجازه چنین مطالعاتی را نمی دهد.
قطر این تلسکوپ فضایی 85 سانتیمتر و سه ابزار پژوهشی این مطالعات را امکان پذیر کرده و اسپایتزر را بزرگترین تلسکوپ مادون قرمز جهان نموده است. این تلسکوپ فضایی به ما امکان می دهد تا با ابزارهای بسیار حساس آن یک نگاه ویژه به کائنات داشته باشیم و آنچه که از دید تلسکوپهای نوری پنهان می ماند را مشاهده کنیم. طبیعی است که بخشهای زیادی از فضا شامل غبار، ابرهای چگال و ذرات است که از دیدگان ما پنهان می ماند و در حقیقت این مناطق جایگاه شکل گیری ستارگان است ویا قلب کهکشانها است . مطالعات مادون قرمز به ما اجازه می دهد تا مناطق سرد فضا را مورد مطالعه قرار دهیم و یا ستارگان کوچکی که بسیار کم نورهستند وبا چشم دیده نمی شوندرا بررسی نماییم.سیارات ورای منظومه شمسی و ابر های غول پیکر ملکولی و حتی ملکولهای ارگانیک را که شاید در فضا موجود باشندمطالعه نماییم. جالب است بدانید چون امواج مادون قرمزبا بررسی گرمایش سر و کار دارد باید تلسکوپ تا نزدیکی صفر مطلق یعنیoC 273- سرد شود تا سیگنالهای مادون قرمز را دریافت نماید. به همین دلیل باید این تلسکوپ را از گرمای خورشید محفوظ نگاه داشت وبدین منظور یک سپر محافظتی در برابر خورشید برای آن تعبیه شده است ودر یک مدار دور از زمین بدور خورشید در چرخش می باشد، تا سریعاً بدون استفاده از مقادیر زیادی خنک کننده های خاص، سرد شود.یکی از کشفیات اسپایتزر شناسایی 21 کوازار بود که دانشمندان را به تعداد واقعی منابع تابش X آسمان که در برآوردهای اولیه بدست می آید،نزدیک می کند،ضمن آنکه مطاله دقیقتر بر روی این بخش پنهان فضا را در پیش روی ما می گذارد.چون کوازارها تابش پرتو ایکس دارند با بررسی این پرتوهادر پس زمینه کیهانیبا استفاده از این تلسکوپ و نظایر آن می توان به وجود کوازارها پی برد

تصویری از ابر ماژلانی بزرگ ( کهکشان اقماری کهکشان راه شیری ) که توسط تلسکوپ فضایی اسپیتزر تهیه شده است. این تصویر مادون قرمز موزائیکی از 300000 قطعه است که امکان مطالعه چرخه زندگی ستارگان و غبار را در یک کهکشان واحد فراهم می کند. در این نما نزدیک به یک میلیون جرم وجود دارد. رنگ آبی که در ناحیه مرکزی دیده می شود حاصل از ستارگان مسن تر است. نواحی روشن و بی نظم بیرون این منطقه با ستارگان حجیم و داغی پر شده است که در لایه ضخیمی از غبار دفن شده اند. رنگ قرمز اطراف این نواحی روشن از غبار داغ شده توسط ستارگان حاصل شده است. در حالیکه نقاط قرمز پراکنده در تصویر یا کهکشان های دورتر هستند و یا ستارگان قدیمی تر. ابرهای متمایل به رنگ سبز شامل گازهای بین سیاره ای سردتر هستند که توسط نور ستارگان روشن شده اند. تصویر غبار را در سه محل اصلی کیهانی نشان می دهد: اطراف ستارگان جوان، جایی که تجزیه می شود ( ابر های روشن با ته رنگ قرمز )، پراکنده در فضا و بین ستارگان ( ابرهای متمایل به سبز )، پوسته های از مواد به خارج پرتاب شده از ستارگان مسن ( نقاط قرمز رنگ که به صورت تصادفی در فضا پراکنده شده اند )
ابر ماژلانی بزرگ در فاصله 160000 سال نوری زمین واقع شده و تقریبا یک سوم کهکشان راه شیری عرض دارد.در حدود یک سوم کل کهکشان در این تصویر دیده می شود.
[ATTACH=CONFIG]927[/ATTACH]

  p4zbjzm2bx74mgfi8ho.jpg (اندازه 17.68 KB / تعداد دانلود: 23) ]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2005.html Sat, 27 Aug 2011 12:01:25 +0430 M_Saturn]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2005.html ۵/۶متر )که در سال ۲۰۱۳ با همکاری ناساو آژانس فضایی اروپا به فضا پرتاب خواهد شد.این تلسکوپ برای

مشاهده کهکشانهای دوردست که بعلت دوربودن وبدلیل پدیده انتقال به قرمز بیشتر در ناحیه مادون قرمز دیده می شوند طراحی شده

است.تلسکوپ فضایی جیمز وب با داشتن آینه ای ترکیبی به مساحت 269 فوت مربع (25 متر مربع) توانایی گردآوری نور به اندازه حدود 6 برابر تلسکوپ هابل را دارد که آینه غول پیکر آن 46 فوت مربع (4.3 متر مربع) مساحت دارد. دانشمندان انتظار دارند این حساسیت بالا به آنها امکان دهد تا اولین ستاره ها و کهکشانهای کیهان و نیز سیستمهای سیاره ای جوان را ببینند.
تلسکوپ به صورت جمع شده پرتاب می شود. پس از آن آینه های سبک بریلیومی خود را در مداری به فاصله یک میلیون مایل (1.6 میلیون کیلومتر) باز می کند.
من دوست دارم جیمزوب زودتر به کار گرفته بشه
این درسته که احتمال داره بودجش رو دیگه بهش اختصاص ندن؟ :confused:]]> ۵/۶متر )که در سال ۲۰۱۳ با همکاری ناساو آژانس فضایی اروپا به فضا پرتاب خواهد شد.این تلسکوپ برای

مشاهده کهکشانهای دوردست که بعلت دوربودن وبدلیل پدیده انتقال به قرمز بیشتر در ناحیه مادون قرمز دیده می شوند طراحی شده

است.تلسکوپ فضایی جیمز وب با داشتن آینه ای ترکیبی به مساحت 269 فوت مربع (25 متر مربع) توانایی گردآوری نور به اندازه حدود 6 برابر تلسکوپ هابل را دارد که آینه غول پیکر آن 46 فوت مربع (4.3 متر مربع) مساحت دارد. دانشمندان انتظار دارند این حساسیت بالا به آنها امکان دهد تا اولین ستاره ها و کهکشانهای کیهان و نیز سیستمهای سیاره ای جوان را ببینند.
تلسکوپ به صورت جمع شده پرتاب می شود. پس از آن آینه های سبک بریلیومی خود را در مداری به فاصله یک میلیون مایل (1.6 میلیون کیلومتر) باز می کند.
من دوست دارم جیمزوب زودتر به کار گرفته بشه
این درسته که احتمال داره بودجش رو دیگه بهش اختصاص ندن؟ :confused:]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2004.html Fri, 26 Aug 2011 22:35:41 +0430 M_Saturn]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2004.html
ساخت تلسکوپ نزدیک به هشت سال طول کشید.این تلسکوپ 50 بار حساس تر و دارای وضوح 10 برابر بیشتر نسبت به تلسکوپ های زمینی است.HST در 24 آوریل سال 1990 توسط شاتل دیسکاوری در مدارش به دور زمین قرار گرفت و تقریبا بلافاصله پس از پرتاب آن منجمان پی بردند که قادر به کانونی نمودن تلسکوپ نیستند و تصاویر حاصل از آن تصاویری تار بودند. تلسکوپ فضایی هابل طوری طراحی شده که در حین گردش مداری اش هم قابل تعمیر و ارتقاست.ابزارهای کمکی ،حسگر های حرکتی،ژیروسکوپ ها،صفحه های خورشیدی و هر چیز دیگری در تلسکوپ قابل تعویض و جا به جایی است؛در واقع تنها چیزی که در تلسکوپ نمی تواند تعویض و جا به جا شود،ساختار پایه ای و آینه ی اصلی آن است.پس دانشمندان چگونه قادر بودند این مشکل را در آینه ی اصلی که نقصی در شکل آن بود(ابیراهی کروی) را رفع کنند. طولی نکشید که دانشمندان با جانشین کردن لنزهای کوستار(Corrective Optics Space Telescope Axial Replacement ) برای تصحیح نقص موجود در تلسکوپ اقدام کردند.کوستار شامل چندین آینه ی کوچک بود که جلوی پرتو ورودی به آینه ی معیوب را می گرفت ،نقص آن را تصحیح می کرد و پرتو های تصحیح شده را به ابزارهای علمی برای کانونی نمودن باز پخش می کرد.زمانی که HST بعد از ماموریت تعمیر مورد آزمایش قرار گرفت تصاویر به طور شگفت آوری واضح شده بودند.امروزه همه ی ابزارهایی که بر روی تلسکوپ قرار می گیرند با یک تصحیح کننده ی نوری به منظور رفع نقص موجود در آینه ساخته می شوند بنابراین دیگر نیازی به کوستار نیست.



اعضای داخلی تلسکوپ

همانند هر تلکسوپی،تلسکوپ فضایی هابل هم شامل یک لوله ی بزرگ است که از یک طرف باز و از طرف دیگر بسته است.آینه هایی برای جمع آوری نور و انتقال آن به چشمی های تلسکوپ دارد.دارای چندین نوع چشمی در قالب ابزارهای گوناگون است که به تلسکوپ این امکان را می دهد تا توانایی دیدن انواع نورهای منتشره از آسمان را داشته باشد.



مشخصات HST :

طول:13.2 متر

عرض:4.2 متر

وزن:12 تن

قطر دهانه ی آینه ی اصلی: 2.4 متر

قطر دهانه ی آینه ی ثانویه:0.3 متر

توان تفکیک:0.05ثانیه قوسی

مدار:612 کیلومتر

زاویه ی میل:28.5 درجه نسبت به استوا

دور مداری:97 دقیقه

سرعت مداری:28000 کیلومتر بر ثانیه

هزینه: 2.2 میلیارد دلار در هر ماموریت

طول عمر:تقریبا 20 سال



کاربردهای تلسکوپ
مشخصات HST :

طول:13.2 متر

عرض:4.2 متر

وزن:12 تن

قطر دهانه ی آینه ی اصلی: 2.4 متر

قطر دهانه ی آینه ی ثانویه:0.3 متر

توان تفکیک:0.05ثانیه قوسی

مدار:612 کیلومتر

زاویه ی میل:28.5 درجه نسبت به استوا

دور مداری:97 دقیقه

سرعت مداری:28000 کیلومتر بر ثانیه

هزینه: 2.2 میلیارد دلار در هر ماموریت

طول عمر:تقریبا 20 سال




اپتیک:آینه ی اولیه،آینه ی ثانویه،تصحیح کننده ی نوری

ابزارهای علمی:

1) WFPC2: دوربین میدان دید باز و سیاره ای شماره 2

2)NICMOS: دوربین مادون قرمز و طیف نمای چند منظوره

3)STIS: طیف نگار تلسکوپ فضایی

4)ACS: دوربین پیشرفته نقشه برداری

5)FGS: حس گرهای هدایت گر دقیق

سیستم سفینه فضایی

1)انرژی 2)ارتباطات 3)هدایت 4)محاسبات 5)ساختار



در ادامه به جزئیات این سیستم ها خواهیم پرداخت.]]>
ساخت تلسکوپ نزدیک به هشت سال طول کشید.این تلسکوپ 50 بار حساس تر و دارای وضوح 10 برابر بیشتر نسبت به تلسکوپ های زمینی است.HST در 24 آوریل سال 1990 توسط شاتل دیسکاوری در مدارش به دور زمین قرار گرفت و تقریبا بلافاصله پس از پرتاب آن منجمان پی بردند که قادر به کانونی نمودن تلسکوپ نیستند و تصاویر حاصل از آن تصاویری تار بودند. تلسکوپ فضایی هابل طوری طراحی شده که در حین گردش مداری اش هم قابل تعمیر و ارتقاست.ابزارهای کمکی ،حسگر های حرکتی،ژیروسکوپ ها،صفحه های خورشیدی و هر چیز دیگری در تلسکوپ قابل تعویض و جا به جایی است؛در واقع تنها چیزی که در تلسکوپ نمی تواند تعویض و جا به جا شود،ساختار پایه ای و آینه ی اصلی آن است.پس دانشمندان چگونه قادر بودند این مشکل را در آینه ی اصلی که نقصی در شکل آن بود(ابیراهی کروی) را رفع کنند. طولی نکشید که دانشمندان با جانشین کردن لنزهای کوستار(Corrective Optics Space Telescope Axial Replacement ) برای تصحیح نقص موجود در تلسکوپ اقدام کردند.کوستار شامل چندین آینه ی کوچک بود که جلوی پرتو ورودی به آینه ی معیوب را می گرفت ،نقص آن را تصحیح می کرد و پرتو های تصحیح شده را به ابزارهای علمی برای کانونی نمودن باز پخش می کرد.زمانی که HST بعد از ماموریت تعمیر مورد آزمایش قرار گرفت تصاویر به طور شگفت آوری واضح شده بودند.امروزه همه ی ابزارهایی که بر روی تلسکوپ قرار می گیرند با یک تصحیح کننده ی نوری به منظور رفع نقص موجود در آینه ساخته می شوند بنابراین دیگر نیازی به کوستار نیست.



اعضای داخلی تلسکوپ

همانند هر تلکسوپی،تلسکوپ فضایی هابل هم شامل یک لوله ی بزرگ است که از یک طرف باز و از طرف دیگر بسته است.آینه هایی برای جمع آوری نور و انتقال آن به چشمی های تلسکوپ دارد.دارای چندین نوع چشمی در قالب ابزارهای گوناگون است که به تلسکوپ این امکان را می دهد تا توانایی دیدن انواع نورهای منتشره از آسمان را داشته باشد.



مشخصات HST :

طول:13.2 متر

عرض:4.2 متر

وزن:12 تن

قطر دهانه ی آینه ی اصلی: 2.4 متر

قطر دهانه ی آینه ی ثانویه:0.3 متر

توان تفکیک:0.05ثانیه قوسی

مدار:612 کیلومتر

زاویه ی میل:28.5 درجه نسبت به استوا

دور مداری:97 دقیقه

سرعت مداری:28000 کیلومتر بر ثانیه

هزینه: 2.2 میلیارد دلار در هر ماموریت

طول عمر:تقریبا 20 سال



کاربردهای تلسکوپ
مشخصات HST :

طول:13.2 متر

عرض:4.2 متر

وزن:12 تن

قطر دهانه ی آینه ی اصلی: 2.4 متر

قطر دهانه ی آینه ی ثانویه:0.3 متر

توان تفکیک:0.05ثانیه قوسی

مدار:612 کیلومتر

زاویه ی میل:28.5 درجه نسبت به استوا

دور مداری:97 دقیقه

سرعت مداری:28000 کیلومتر بر ثانیه

هزینه: 2.2 میلیارد دلار در هر ماموریت

طول عمر:تقریبا 20 سال




اپتیک:آینه ی اولیه،آینه ی ثانویه،تصحیح کننده ی نوری

ابزارهای علمی:

1) WFPC2: دوربین میدان دید باز و سیاره ای شماره 2

2)NICMOS: دوربین مادون قرمز و طیف نمای چند منظوره

3)STIS: طیف نگار تلسکوپ فضایی

4)ACS: دوربین پیشرفته نقشه برداری

5)FGS: حس گرهای هدایت گر دقیق

سیستم سفینه فضایی

1)انرژی 2)ارتباطات 3)هدایت 4)محاسبات 5)ساختار



در ادامه به جزئیات این سیستم ها خواهیم پرداخت.]]> https://www.astrotalk.ir/thread-1517.html Wed, 30 Jun 2010 13:22:53 +0430 skytotelescope]]> https://www.astrotalk.ir/thread-1517.html

سفینه فضایی دلیر و با شهامت ویجر 2 ناسا تا حال طولانی ترین سفر را در تاریخ اکتشافات فضایی پشت سر گذاشته که با گذشت 12000 روز هنوز هم به راه خود در فضایی تاریک و سرد و در مرز های بیرونی منظومه شمسی ادامه میدهد. بیش از 33 سال میشود که این سفینه فضایی با ارزش اطلاعات بسیار مهمی در مورد سیارات بیرونی خصوصیات و تقابل باد های خورشید با سیارات بیرونی را به زمین می فرستد.
از جمله دستاورد ها و کشفیات مهم و با ارزش آن کشف لکه بزرگ و تاریک نپتون و باد تندی است که با سرعت 450 متر در ثانیه در سطح آن میوزد. ویجر 2 به تاریخ 20 اگوست 1977 در زمانی به فضا پرتاب شد که جیمی کارتر رئیس جمهور امریکا بود. باید گفت که ویجر 1 حدود 2 هفته قبل یعنی به تاریخ 5 سپتامر به فضا پرتاب شده بود.
این دو سفینه فضایی تا حال تنها دستگاه های ساخته دست بشر اند که به دورترین فاصله ها یعنی مرز های بیرونی منظومه شمسی یا هیلوسفیر رسیده. هیلوسفیر در واقع همان حبابی است که خورشید بدور منظومه شمسی ایجاد نموده و به وسیله آن مانع نفوذ باد های کشنده ستاره های دیگر به داخل منظومه شمسی میگردد.
مدیران مأموریت این دو سفینه انتظار دارند که ویجر 1 تا چند سال دیگر از هیلوسفیر بیرون شده و وارد فضای بین ستاره ی گردد که ویجر 2 هم در فاصله کوتاهی به دنبال آن وارد این فضای ناشناخته برای ما میشود.
با طی نمودن 21 میلیارد کیلومتر در مسیر پر خم و پیچ و با عبور از میان سیارات بیرونی این سفینه اکنون 14 میلیارد کیلومتر از خورشید فاصله دارد. وقتی یک سیگنال مرکز کنترل در زمین با سرعت نور فرستاده میشود حدود 12.8 ساعت بعد به ویجر 2 میرسد.
ویجر 1 به تاریخ 13 جولای و بعد از طی نمودن 22 میلیارد کیلومتر به این سفر 12 هزار روزه خود میرسد. در حال حاضر ویجر1 بیش از 17 میلیارد کیلومتر از خورشید فاصله دارد.

  122.jpg (اندازه 15.1 KB / تعداد دانلود: 208) ]]>

سفینه فضایی دلیر و با شهامت ویجر 2 ناسا تا حال طولانی ترین سفر را در تاریخ اکتشافات فضایی پشت سر گذاشته که با گذشت 12000 روز هنوز هم به راه خود در فضایی تاریک و سرد و در مرز های بیرونی منظومه شمسی ادامه میدهد. بیش از 33 سال میشود که این سفینه فضایی با ارزش اطلاعات بسیار مهمی در مورد سیارات بیرونی خصوصیات و تقابل باد های خورشید با سیارات بیرونی را به زمین می فرستد.
از جمله دستاورد ها و کشفیات مهم و با ارزش آن کشف لکه بزرگ و تاریک نپتون و باد تندی است که با سرعت 450 متر در ثانیه در سطح آن میوزد. ویجر 2 به تاریخ 20 اگوست 1977 در زمانی به فضا پرتاب شد که جیمی کارتر رئیس جمهور امریکا بود. باید گفت که ویجر 1 حدود 2 هفته قبل یعنی به تاریخ 5 سپتامر به فضا پرتاب شده بود.
این دو سفینه فضایی تا حال تنها دستگاه های ساخته دست بشر اند که به دورترین فاصله ها یعنی مرز های بیرونی منظومه شمسی یا هیلوسفیر رسیده. هیلوسفیر در واقع همان حبابی است که خورشید بدور منظومه شمسی ایجاد نموده و به وسیله آن مانع نفوذ باد های کشنده ستاره های دیگر به داخل منظومه شمسی میگردد.
مدیران مأموریت این دو سفینه انتظار دارند که ویجر 1 تا چند سال دیگر از هیلوسفیر بیرون شده و وارد فضای بین ستاره ی گردد که ویجر 2 هم در فاصله کوتاهی به دنبال آن وارد این فضای ناشناخته برای ما میشود.
با طی نمودن 21 میلیارد کیلومتر در مسیر پر خم و پیچ و با عبور از میان سیارات بیرونی این سفینه اکنون 14 میلیارد کیلومتر از خورشید فاصله دارد. وقتی یک سیگنال مرکز کنترل در زمین با سرعت نور فرستاده میشود حدود 12.8 ساعت بعد به ویجر 2 میرسد.
ویجر 1 به تاریخ 13 جولای و بعد از طی نمودن 22 میلیارد کیلومتر به این سفر 12 هزار روزه خود میرسد. در حال حاضر ویجر1 بیش از 17 میلیارد کیلومتر از خورشید فاصله دارد.

  122.jpg (اندازه 15.1 KB / تعداد دانلود: 208) ]]> https://www.astrotalk.ir/thread-415.html Tue, 27 May 2008 19:07:49 +0430 M_Saturn]]> https://www.astrotalk.ir/thread-415.html هابل هنوزم به ماموربت خودش ادامه میده.اما جانشین هابل در چه وضعی هست؟؟]]> هابل هنوزم به ماموربت خودش ادامه میده.اما جانشین هابل در چه وضعی هست؟؟]]> https://www.astrotalk.ir/thread-193.html Fri, 02 Feb 2007 06:19:26 +0330 Monoceros]]> https://www.astrotalk.ir/thread-193.html در این بحث تعدادی از ابزار های مهم هابل و کار آن ها را به طور کاملا مختصر بررسی می کنیم:


دوربین پیشرفته نقشه برداری (Advanced Camera for Surveys) که در مارس سال 2002 میلادی نصب شده است، نشانگر نسل سوم ابزار های دقیق، که روی هابل نصب شده می باشد. این دوربین در کنار دیگر وضایف به مشاهده و بررسی آب و هوا در روی دیگر سیارات منظومه شمسی، مشاهده و نقشه برداری از کیهان و همچنین مطالعه نوع و چگونگی توزیع ستارگان می پردازد.


دوربین میدان باز و سیاره ای هابل (Wide Field and Planetary Camera) زحمت کش ترین ابزار در تهیه مشهورترین عکس های هابل است. این دوربین مانند دوربین اصلی هابل برای مشاهده همه چیز به کار می رود. در زیر دو عکس از عکس های بسیار پر تعداد آن را می بینیم.




دوربین فروسرخ و طیف نگار آن که می تواند چند هدف را همزمان طیف نگاری کند، آشکارساز گرمای هابل است (Near Infrared Camera and Multi-Object Spectrometer) حساسیت آن به امواج فروسرخ باعث شده است که این دوربین برای مشاهده اجرام مبهم آسمانی مانند گازها و غبار میان ستاره ای و همچنین مشاهده دقیق ژرفترین قسمت های جهان بسیار کارآمد باشد.



طیف نگار عکاسی تلسکوپ فضایی (Space Telescope Imaging Spectrograph) ابزار گردانی بود که تا حدودی مانند یک منشور، نوری که از اجرام آسمانی به تلسکوپ می رسد را به رنگهای به وجود آورنه آن تجزیه می کند. در سال 2004 مشکلی برای آن پیش آمد و از ادامه فعالیت آن جلوگیری کرد البته این ابزار قابل تعمیر است و میتواند در ماموریت های بعدی تعمیر شود.« در سال 2004 غیرفعال شد.»



حسگرهای راهنمایی دقیق هابل (Fine Guidance Sensors) ابزارهای هدف گیری هستند که به سوی ستارگان رهنما قفل می شوند و موقعیت نسبی آنها را نسبت به سوژه در حال مشاهده می سنجند. کار تنظیمی که این ابزارها انجام می دهند باعث می شود هابل در حالت نشانه گیری درست بماند. همچنین این حسگرها برای انجام اندازه گیری های آسمانی به کار می روند.



دوربین سوژه های کم نور (Faint Object Camera) دستگاه تله فوتو (مخابره عکس) هابل بود. عکس هایی که از میدان های دید بسیار کوچک گرفته شده بودند با تمام جزئیات ضبط می کرد. این ابزار در سال 2002 جای خود را به دوربین پیشرفته نقشه برداری داد.
« درسال 2002 برداشته و تعویض شد.»

منبع: باز هم سایت هابل: http://www.hubblesite.org ترجمه:خودم]]> در این بحث تعدادی از ابزار های مهم هابل و کار آن ها را به طور کاملا مختصر بررسی می کنیم:


دوربین پیشرفته نقشه برداری (Advanced Camera for Surveys) که در مارس سال 2002 میلادی نصب شده است، نشانگر نسل سوم ابزار های دقیق، که روی هابل نصب شده می باشد. این دوربین در کنار دیگر وضایف به مشاهده و بررسی آب و هوا در روی دیگر سیارات منظومه شمسی، مشاهده و نقشه برداری از کیهان و همچنین مطالعه نوع و چگونگی توزیع ستارگان می پردازد.


دوربین میدان باز و سیاره ای هابل (Wide Field and Planetary Camera) زحمت کش ترین ابزار در تهیه مشهورترین عکس های هابل است. این دوربین مانند دوربین اصلی هابل برای مشاهده همه چیز به کار می رود. در زیر دو عکس از عکس های بسیار پر تعداد آن را می بینیم.




دوربین فروسرخ و طیف نگار آن که می تواند چند هدف را همزمان طیف نگاری کند، آشکارساز گرمای هابل است (Near Infrared Camera and Multi-Object Spectrometer) حساسیت آن به امواج فروسرخ باعث شده است که این دوربین برای مشاهده اجرام مبهم آسمانی مانند گازها و غبار میان ستاره ای و همچنین مشاهده دقیق ژرفترین قسمت های جهان بسیار کارآمد باشد.



طیف نگار عکاسی تلسکوپ فضایی (Space Telescope Imaging Spectrograph) ابزار گردانی بود که تا حدودی مانند یک منشور، نوری که از اجرام آسمانی به تلسکوپ می رسد را به رنگهای به وجود آورنه آن تجزیه می کند. در سال 2004 مشکلی برای آن پیش آمد و از ادامه فعالیت آن جلوگیری کرد البته این ابزار قابل تعمیر است و میتواند در ماموریت های بعدی تعمیر شود.« در سال 2004 غیرفعال شد.»



حسگرهای راهنمایی دقیق هابل (Fine Guidance Sensors) ابزارهای هدف گیری هستند که به سوی ستارگان رهنما قفل می شوند و موقعیت نسبی آنها را نسبت به سوژه در حال مشاهده می سنجند. کار تنظیمی که این ابزارها انجام می دهند باعث می شود هابل در حالت نشانه گیری درست بماند. همچنین این حسگرها برای انجام اندازه گیری های آسمانی به کار می روند.



دوربین سوژه های کم نور (Faint Object Camera) دستگاه تله فوتو (مخابره عکس) هابل بود. عکس هایی که از میدان های دید بسیار کوچک گرفته شده بودند با تمام جزئیات ضبط می کرد. این ابزار در سال 2002 جای خود را به دوربین پیشرفته نقشه برداری داد.
« درسال 2002 برداشته و تعویض شد.»

منبع: باز هم سایت هابل: http://www.hubblesite.org ترجمه:خودم]]> https://www.astrotalk.ir/thread-113.html Sat, 21 Jan 2006 13:27:51 +0330 iran_nasa]]> https://www.astrotalk.ir/thread-113.html







تاریخ خبر : 1/11/2006


هابل در چشم اندازی وسیع و بینظیر ازسحابی جبار---هزاران ستاره را آشکار کرد!!

اغلب در بیشتر پدیده های ستاره شناسیی عکس هایی به وجود می آیند.
تلسکوپ فضایی هابل یک عکس جدید و بی نظیر از سحابی جبار گرفته است.
ساختمان این ستاره های متلاطم یکی از مهیج ترین وخوش عکس ترین اجزای آسمان در علم ستاره شناسی است.
بیشتر از 3000 ستاره در اندازه های گوناگون در این عکس پدید آمده است.
برخی از آنها هرگز به واسطه ی نور کمشان دیده نمی شوند
این ستاره ها که درپوششی از گرد خاک و گازاقامت دارندو چشم اندازی ازفلات. کوهستان ها ودشت ها که نشانگر یک دره ی با شکوه را نمایش می دهد.
سحابی جبار آلبوم عکسی است از ستاره های متلاطم.به صورت بزرگ وفشرده- ستاره های جوان- یک سحابی را تشکل می دهند که ازارکان آن(سحابی) گاز غلیظ و فشرده است که مانند خانه ای برای ستارگان نوزاد سحابی می باشد.
لازم به ذکر است ستاره های آبی رنگ در عکس همان ستاره های نوزادی هستند که تازه در دامان مادرشان به دنیا آمده اند و ستاره های قرمز ستاره های جوانی هستند که تقریبا مشابه خورشید ما هستند .


ترجمه شده توسط: (م.ی) iran_nasa@yahoo.com © © © © ©
ازسایت hubblesite.org

لینک مستقیم :http://hubblesite.org/newscenter/newsdes...es/2006/01]]>







تاریخ خبر : 1/11/2006


هابل در چشم اندازی وسیع و بینظیر ازسحابی جبار---هزاران ستاره را آشکار کرد!!

اغلب در بیشتر پدیده های ستاره شناسیی عکس هایی به وجود می آیند.
تلسکوپ فضایی هابل یک عکس جدید و بی نظیر از سحابی جبار گرفته است.
ساختمان این ستاره های متلاطم یکی از مهیج ترین وخوش عکس ترین اجزای آسمان در علم ستاره شناسی است.
بیشتر از 3000 ستاره در اندازه های گوناگون در این عکس پدید آمده است.
برخی از آنها هرگز به واسطه ی نور کمشان دیده نمی شوند
این ستاره ها که درپوششی از گرد خاک و گازاقامت دارندو چشم اندازی ازفلات. کوهستان ها ودشت ها که نشانگر یک دره ی با شکوه را نمایش می دهد.
سحابی جبار آلبوم عکسی است از ستاره های متلاطم.به صورت بزرگ وفشرده- ستاره های جوان- یک سحابی را تشکل می دهند که ازارکان آن(سحابی) گاز غلیظ و فشرده است که مانند خانه ای برای ستارگان نوزاد سحابی می باشد.
لازم به ذکر است ستاره های آبی رنگ در عکس همان ستاره های نوزادی هستند که تازه در دامان مادرشان به دنیا آمده اند و ستاره های قرمز ستاره های جوانی هستند که تقریبا مشابه خورشید ما هستند .


ترجمه شده توسط: (م.ی) iran_nasa@yahoo.com © © © © ©
ازسایت hubblesite.org

لینک مستقیم :http://hubblesite.org/newscenter/newsdes...es/2006/01]]>