https://www.astrotalk.ir/ Tue, 23 Jun 2026 04:03:20 +0000 MyBB https://www.astrotalk.ir/thread-2722.html Sun, 31 Jul 2016 09:55:37 +0430 giftkaas]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2722.html
اما آسانسور فضایی چیست؟ اصولی که در کتاب کلارک آمده، بعدها توسط دانشمندان مورد بحث و بررسی قرار گرفت و در چهار دهه گذشته تقریبا بدون تغییرات اساسی باقی*مانده است. آسانسور فضایی وسیله*ای است که دارای کابل مخصوصی است که از آن به عنوان زیرساختی برای حمل و نقل اتاقکی ویژه ـ با ظرفیت یک یا چند نفر یا حتی گروهی از افراد ـ به کار گرفته می*شود. این آسانسور در بخشی از زمین نصب خواهد شد و در سوی دیگرش در فضا، وزنه*ای مخصوص خواهد داشت تا وزن مجموعه را بخوبی مهار کند.

از مزایای انکارناپذیر آسانسور فضایی می*توان به حمل آسان* و بی*دردسرتر انسان و محموله*ها به فضا اشاره کرد، بخصوص این*که هزینه، انرژی و خطراتی را که پرتاب راکت*ها دارد نخواهد داشت و به جای سوزاندن انرژی ارزشمند، آسانسور فضایی این نیروها را در بالا و پایین بردن اتاقک مخصوص صرف خواهد کرد. از این گذشته می*توان با یک بار هزینه، بارها از آن استفاده کرد و با توجه به سرعت مناسبی که دارد، دیگر شاهد وقایع تلخی نظیر انفجار شاتل*های فضایی در جو زمین نخواهیم بود. البته هنوز خبری از ساخت آسانسورهای فضایی نیست و کارشناسان فقط به ساخت چند نمونه کوچک بسنده کرده*اند. از سوی دیگر، «کنسرسیوم جهانی آسانسور فضایی» نیز در نشست*های سالانه*ای که در آگوست برگزار می*کند، بر تکنیک*های فنی در ساخت این وسیله می*پردازد. امسال نیز قرار است برنامه کاری و نشست آتی کنسرسیوم به موانع موجود در ساخت کابل مخصوص آسانسور بپردازد. از سوی دیگر، شایعاتی مبنی بر ساخت این وسیله به صورت پنهانی در لابراتوارهای مخفی شرکت گوگل نیز به گوش می*رسد که باید آن را به فال نیک گرفت.

اما چه دلایلی موجب شده تا ساخت این ایده جاه*طلبانه تاکنون محقق نشود؟ شاید به این دلیل باشد که دشواری*های پیش روی ساخت آسانسور فضایی بیش از توانمندی*های علمی و فنی بشر است. بیایید به طور اجمالی به برخی از مهم*ترین این دلایل بپردازیم:

یکی از مهم*ترین مشکلات موجود در ساخت این وسیله به مقاومت مواد به کار رفته مربوط می*شود.

دانشمندان برای ساخت کابلی بسیار مقاوم و در عین*حال منعطف، هنوز راه درازی در پیش دارند. اکنون، محققان توانسته*اند با استفاده از نانو مواد، ابزارهایی تولید کنند که صد برابر سخت*تر از فولاد است و در عین*حال وزن بسیار کمی دارد؛ با وجود این، تولیدات آنها بسیار کوچک و میکروسکوپی است، چرا که وقتی این نانو مواد را برای ساخت وسایلی بزرگ*تر از چند میکرون به کار می*گیریم، دیگر مقاومت قبل را ندارد. یا زمانی که نانولوله*ها را به هم متصل می*کنیم، دیگر خصوصیت اصلی آنها را که مقاومت است، نخواهند داشت. به این ترتیب، پرسش اصلی در طراحی این وسیله همچنان به قوت خود باقی است؛ این که چطور می*توان از اشل نانو به ماکرو تغییر وضع داد و همچنان خصوصیت اصلی مواد را حفظ کرد.

از دیگر مشکلات پیش رو در ساخت آسانسور فضایی می*توان به موضوعاتی نظیر انتخاب محل مناسب برای ساخت، احتمال وقوع توفان یا دیگر بلایای طبیعی، احتمال برخورد شهابسنگ*ها و دیگر اجرام آسمانی اشاره کرد. از این گذشته، مواردی نظیر نوع انرژی مصرفی و زمان طی شده برای بالا و پایین رفتن از آسانسور نیز باید مدنظر قرار گیرد.

با وجود تمام این مشکلات، گروهی از محققان ژاپنی قول داده*اند تا سال 2050 نخستین آسانسور فضایی را بسازند. این محققان می*کوشند کابلی 96*هزار کیلومتری بسازند که از یک سو به زمین و از سوی دیگر به وزنه مخصوصی برای مهار سامانه مجهز خواهد بود.

این آسانسور اتاقکی مخصوص با ظرفیت 30*نفر دارد که با حداکثر سرعت 200 کیلومتر بر ساعت تا ارتفاع 36 هزار کیلومتری بالا رفته و مسافران را به ایستگاه مخصوص می*رساند. عملا رفت و برگشت به این ایستگاه 15 روز به درازا خواهد انجامید و در این مدت مسافران یک*چهارم مسافت زمین تا ماه را طی خواهند کرد. البته هنوز رقم دقیقی برای بودجه این پروژه اعلام نشده، اما قطعا میلیاردها دلار باید برای ساخت اولین آسانسور فضایی هزینه شود.]]>
اما آسانسور فضایی چیست؟ اصولی که در کتاب کلارک آمده، بعدها توسط دانشمندان مورد بحث و بررسی قرار گرفت و در چهار دهه گذشته تقریبا بدون تغییرات اساسی باقی*مانده است. آسانسور فضایی وسیله*ای است که دارای کابل مخصوصی است که از آن به عنوان زیرساختی برای حمل و نقل اتاقکی ویژه ـ با ظرفیت یک یا چند نفر یا حتی گروهی از افراد ـ به کار گرفته می*شود. این آسانسور در بخشی از زمین نصب خواهد شد و در سوی دیگرش در فضا، وزنه*ای مخصوص خواهد داشت تا وزن مجموعه را بخوبی مهار کند.

از مزایای انکارناپذیر آسانسور فضایی می*توان به حمل آسان* و بی*دردسرتر انسان و محموله*ها به فضا اشاره کرد، بخصوص این*که هزینه، انرژی و خطراتی را که پرتاب راکت*ها دارد نخواهد داشت و به جای سوزاندن انرژی ارزشمند، آسانسور فضایی این نیروها را در بالا و پایین بردن اتاقک مخصوص صرف خواهد کرد. از این گذشته می*توان با یک بار هزینه، بارها از آن استفاده کرد و با توجه به سرعت مناسبی که دارد، دیگر شاهد وقایع تلخی نظیر انفجار شاتل*های فضایی در جو زمین نخواهیم بود. البته هنوز خبری از ساخت آسانسورهای فضایی نیست و کارشناسان فقط به ساخت چند نمونه کوچک بسنده کرده*اند. از سوی دیگر، «کنسرسیوم جهانی آسانسور فضایی» نیز در نشست*های سالانه*ای که در آگوست برگزار می*کند، بر تکنیک*های فنی در ساخت این وسیله می*پردازد. امسال نیز قرار است برنامه کاری و نشست آتی کنسرسیوم به موانع موجود در ساخت کابل مخصوص آسانسور بپردازد. از سوی دیگر، شایعاتی مبنی بر ساخت این وسیله به صورت پنهانی در لابراتوارهای مخفی شرکت گوگل نیز به گوش می*رسد که باید آن را به فال نیک گرفت.

اما چه دلایلی موجب شده تا ساخت این ایده جاه*طلبانه تاکنون محقق نشود؟ شاید به این دلیل باشد که دشواری*های پیش روی ساخت آسانسور فضایی بیش از توانمندی*های علمی و فنی بشر است. بیایید به طور اجمالی به برخی از مهم*ترین این دلایل بپردازیم:

یکی از مهم*ترین مشکلات موجود در ساخت این وسیله به مقاومت مواد به کار رفته مربوط می*شود.

دانشمندان برای ساخت کابلی بسیار مقاوم و در عین*حال منعطف، هنوز راه درازی در پیش دارند. اکنون، محققان توانسته*اند با استفاده از نانو مواد، ابزارهایی تولید کنند که صد برابر سخت*تر از فولاد است و در عین*حال وزن بسیار کمی دارد؛ با وجود این، تولیدات آنها بسیار کوچک و میکروسکوپی است، چرا که وقتی این نانو مواد را برای ساخت وسایلی بزرگ*تر از چند میکرون به کار می*گیریم، دیگر مقاومت قبل را ندارد. یا زمانی که نانولوله*ها را به هم متصل می*کنیم، دیگر خصوصیت اصلی آنها را که مقاومت است، نخواهند داشت. به این ترتیب، پرسش اصلی در طراحی این وسیله همچنان به قوت خود باقی است؛ این که چطور می*توان از اشل نانو به ماکرو تغییر وضع داد و همچنان خصوصیت اصلی مواد را حفظ کرد.

از دیگر مشکلات پیش رو در ساخت آسانسور فضایی می*توان به موضوعاتی نظیر انتخاب محل مناسب برای ساخت، احتمال وقوع توفان یا دیگر بلایای طبیعی، احتمال برخورد شهابسنگ*ها و دیگر اجرام آسمانی اشاره کرد. از این گذشته، مواردی نظیر نوع انرژی مصرفی و زمان طی شده برای بالا و پایین رفتن از آسانسور نیز باید مدنظر قرار گیرد.

با وجود تمام این مشکلات، گروهی از محققان ژاپنی قول داده*اند تا سال 2050 نخستین آسانسور فضایی را بسازند. این محققان می*کوشند کابلی 96*هزار کیلومتری بسازند که از یک سو به زمین و از سوی دیگر به وزنه مخصوصی برای مهار سامانه مجهز خواهد بود.

این آسانسور اتاقکی مخصوص با ظرفیت 30*نفر دارد که با حداکثر سرعت 200 کیلومتر بر ساعت تا ارتفاع 36 هزار کیلومتری بالا رفته و مسافران را به ایستگاه مخصوص می*رساند. عملا رفت و برگشت به این ایستگاه 15 روز به درازا خواهد انجامید و در این مدت مسافران یک*چهارم مسافت زمین تا ماه را طی خواهند کرد. البته هنوز رقم دقیقی برای بودجه این پروژه اعلام نشده، اما قطعا میلیاردها دلار باید برای ساخت اولین آسانسور فضایی هزینه شود.]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2545.html Sat, 01 Mar 2014 19:38:20 +0330 رضا باجلان]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2545.html
به گزارش ايسنا «کنستانتین تسیولکوفسکی» پیشگام فضایی روسیه در سال 1895 از امکان ساخت برج آزاد که از سطح زمین تا ارتفاع 35 هزار کیلومتری مدار زمین ایست ور (geostationary orbit) حرکت می کند، خبر داده بود.

گروهی از متخصصان تحت نظارت آکادمی بین المللی فضانوردی (IAA) به تازگی مطالعه ای را با هدف بررسی امکانپذیر بودن پروژه آسانسور فضایی انجام دادند.

آسانسور فضایی یک زیرساخت عظیم است که بر روی زمین احداث شده و تا ارتفاع 100 هزار کیلومتری در مدار زمین صعود می کند.

نتایج بدست آمده نشان می دهد، این پروژه با در نظر گرفتن خطرات فناورانه مختلف امکانپذیر بوده و زیرساخت آن نیازمند مشارکت بین المللی است.

انتقال محموله و همینطور مسافران به مدار زمین با استفاده از وسیله نقلیه الکتریکی موسوم به بالارونده (climber) انجام خواهد شد که با سرعتی معادل قطارهای تندرو به بالا و پایین حرکت می کنند.

«پیتر سوآن» سرپرست تیم تحقیقاتی معتقد است: احتمالا تا 10 سال آینده مطالعه دیگری انجام خواهد شد که از فراهم شدن فناوری های پیشرفته برای آغاز مراحل ساخت نخستین آسانسور فضایی حکایت دارد.

پیش بینی می شود که پروژه آسانسور فضایی تا سال 2050 یا 2100 به بهره برداری برسد.
http://media.isna.ir/content/28-32.JPG/2]]>
به گزارش ايسنا «کنستانتین تسیولکوفسکی» پیشگام فضایی روسیه در سال 1895 از امکان ساخت برج آزاد که از سطح زمین تا ارتفاع 35 هزار کیلومتری مدار زمین ایست ور (geostationary orbit) حرکت می کند، خبر داده بود.

گروهی از متخصصان تحت نظارت آکادمی بین المللی فضانوردی (IAA) به تازگی مطالعه ای را با هدف بررسی امکانپذیر بودن پروژه آسانسور فضایی انجام دادند.

آسانسور فضایی یک زیرساخت عظیم است که بر روی زمین احداث شده و تا ارتفاع 100 هزار کیلومتری در مدار زمین صعود می کند.

نتایج بدست آمده نشان می دهد، این پروژه با در نظر گرفتن خطرات فناورانه مختلف امکانپذیر بوده و زیرساخت آن نیازمند مشارکت بین المللی است.

انتقال محموله و همینطور مسافران به مدار زمین با استفاده از وسیله نقلیه الکتریکی موسوم به بالارونده (climber) انجام خواهد شد که با سرعتی معادل قطارهای تندرو به بالا و پایین حرکت می کنند.

«پیتر سوآن» سرپرست تیم تحقیقاتی معتقد است: احتمالا تا 10 سال آینده مطالعه دیگری انجام خواهد شد که از فراهم شدن فناوری های پیشرفته برای آغاز مراحل ساخت نخستین آسانسور فضایی حکایت دارد.

پیش بینی می شود که پروژه آسانسور فضایی تا سال 2050 یا 2100 به بهره برداری برسد.
http://media.isna.ir/content/28-32.JPG/2]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2154.html Fri, 25 Nov 2011 09:47:20 +0330 amir adib]]> https://www.astrotalk.ir/thread-2154.html
"آسانسور فضايي" يكي از گيج كننده ترين مفاهيمي علمي - فضايي است كه در يك دهه گذشته و با مطرح شدن بديع ترين ايده ها درخصوص طراحي آن به تصور شكل گيري ستوني فلزي ميان زمين و نقاط دور دست فضايي ديگر به عنوان يك افسانه علمي نگريسته نمي شود.

به گزارش خبرگزاري مهر، دانشمندان ژاپني در كنار همتايان اروپايي خود از جمله پيشگامان برجسته طراحي و ارائه ايده هاي مختلف جذاب درخصوص ساخت آسانسورهاي فضايي بوده اند. در حقيقت مي توان آنها را به نوعي از پيشگامان تبديل ايده هاي مطرح شده در افسانه هاي علمي به واقعيت قلمداد كرد.

بشر تا به امروز توانسته است با قرار دادن خود در دل شاتلها و كپسولهاي مختلف و مدرن فضايي خود را از مرزهاي فضا عبور داده و با به جان خريدن خطراتي مرگبار و سفرهاي سخت و طولاني به اكتشافاتي در اطراف زمين بپردازد اما پيش بيني مي شود قرن بيست و يكم زمان آن باشد كه بشر بتواند بدون دغدغه اي خاص و بيشتر در قالب يك سفر تفريحي با كمترين خطرات ممكن از مرزهاي فضا عبور كند.




از نظر شيمي دانان، فيزيكدانان و دانشمندان علوم مواد در سراسر دنيا، آسانسورهاي فضايي در برگيرنده مفاهيمي پيچيده اي هستند. استفاده از كابلهايي قدرتمندتر و در عين حال سبكتر از هرگونه فيبري كه تاكنون در دنيا ساخته شده است و متصل كردن آن از يك سو به پايگاهي زميني و ثابت نمودن آن در ايستگاه ماهواره اي در خارج از اتمسفر زمين، سه مانع پيچيده ايست كه براي غلبه بر آن ايده هاي مختلفي ارائه شده است.

به گزارش مهر، برخي از اين ايده ها دربرگيرنده استفاده از كابلي به طول 36 هزار كيلومتر است كه وظيفه اصلي آنها حمل اتاقكهاي ويژه حمل مسافران و دانشمندان به خارج از مرزهاي فضا عنوان شده است. به گفته دانشمندان طراحي و ساخت اين حامل هاي فضايي گرچه از حيث پيچيدگي به گرد ساختار فوق پيچيده شاتلهاي فضايي نخواهد رسيد اما ساخت آنها مستلزم استفاده از تكنيكهاي فوق مدرن مهندسي است.







دانشمندان اين طرحها و از جمله ايده ارائه شده از سوي دانشمندان ژاپني بر اين اصل كلي استوار است كه شمار قابل توجهي از حاملهاي فضايي به اين كابل متصل بوده و به لطف وجود ابر*ژنراتورهاي خورشيدي هيچ نگراني نيز از بابت تأمين انرژي حركتي مورد نياز اين حاملها نيز وجود نخواهد داشت.

نكته اي كه در اين ميان موجب دلگرمي دانشمندان شده است اين است كه نيروي مورد نياز براي خروج حاملهاي فضايي تشكيل دهنده آسانسور به خارج از مرزهاي فضا تا 100 برابر كمتر از انرژي است كه شاتلها براي فرار از زمين صرف مي كنند.

به گزارش مهر، ايده جذاب و هيجان برانگيز آسانسورهاي فضايي، دانشمندان كشورها و مراكز تحقيقاتي مختلف جهان از ناسا گرفته تا شركتها و مراكز كوچكتر را بر آن داشته است تا ايده هاي گوناگوني را درخصوص ساخت آسانسورهاي فضايي ارائه كنند اما نكته اساسي اين است كه تأمين امنيت جاني فضانوردان، دانشمندان و مسافران عادي آنها مهمترين و چالش برانگيزترين مرحله در فرآيند طولاني مدت ارائه آسانسورهاي فضايي است.

خبرگزاري مهر

به نقل از هوپا

  اسانسور.jpg (اندازه 18.99 KB / تعداد دانلود: 4) ]]>
"آسانسور فضايي" يكي از گيج كننده ترين مفاهيمي علمي - فضايي است كه در يك دهه گذشته و با مطرح شدن بديع ترين ايده ها درخصوص طراحي آن به تصور شكل گيري ستوني فلزي ميان زمين و نقاط دور دست فضايي ديگر به عنوان يك افسانه علمي نگريسته نمي شود.

به گزارش خبرگزاري مهر، دانشمندان ژاپني در كنار همتايان اروپايي خود از جمله پيشگامان برجسته طراحي و ارائه ايده هاي مختلف جذاب درخصوص ساخت آسانسورهاي فضايي بوده اند. در حقيقت مي توان آنها را به نوعي از پيشگامان تبديل ايده هاي مطرح شده در افسانه هاي علمي به واقعيت قلمداد كرد.

بشر تا به امروز توانسته است با قرار دادن خود در دل شاتلها و كپسولهاي مختلف و مدرن فضايي خود را از مرزهاي فضا عبور داده و با به جان خريدن خطراتي مرگبار و سفرهاي سخت و طولاني به اكتشافاتي در اطراف زمين بپردازد اما پيش بيني مي شود قرن بيست و يكم زمان آن باشد كه بشر بتواند بدون دغدغه اي خاص و بيشتر در قالب يك سفر تفريحي با كمترين خطرات ممكن از مرزهاي فضا عبور كند.




از نظر شيمي دانان، فيزيكدانان و دانشمندان علوم مواد در سراسر دنيا، آسانسورهاي فضايي در برگيرنده مفاهيمي پيچيده اي هستند. استفاده از كابلهايي قدرتمندتر و در عين حال سبكتر از هرگونه فيبري كه تاكنون در دنيا ساخته شده است و متصل كردن آن از يك سو به پايگاهي زميني و ثابت نمودن آن در ايستگاه ماهواره اي در خارج از اتمسفر زمين، سه مانع پيچيده ايست كه براي غلبه بر آن ايده هاي مختلفي ارائه شده است.

به گزارش مهر، برخي از اين ايده ها دربرگيرنده استفاده از كابلي به طول 36 هزار كيلومتر است كه وظيفه اصلي آنها حمل اتاقكهاي ويژه حمل مسافران و دانشمندان به خارج از مرزهاي فضا عنوان شده است. به گفته دانشمندان طراحي و ساخت اين حامل هاي فضايي گرچه از حيث پيچيدگي به گرد ساختار فوق پيچيده شاتلهاي فضايي نخواهد رسيد اما ساخت آنها مستلزم استفاده از تكنيكهاي فوق مدرن مهندسي است.







دانشمندان اين طرحها و از جمله ايده ارائه شده از سوي دانشمندان ژاپني بر اين اصل كلي استوار است كه شمار قابل توجهي از حاملهاي فضايي به اين كابل متصل بوده و به لطف وجود ابر*ژنراتورهاي خورشيدي هيچ نگراني نيز از بابت تأمين انرژي حركتي مورد نياز اين حاملها نيز وجود نخواهد داشت.

نكته اي كه در اين ميان موجب دلگرمي دانشمندان شده است اين است كه نيروي مورد نياز براي خروج حاملهاي فضايي تشكيل دهنده آسانسور به خارج از مرزهاي فضا تا 100 برابر كمتر از انرژي است كه شاتلها براي فرار از زمين صرف مي كنند.

به گزارش مهر، ايده جذاب و هيجان برانگيز آسانسورهاي فضايي، دانشمندان كشورها و مراكز تحقيقاتي مختلف جهان از ناسا گرفته تا شركتها و مراكز كوچكتر را بر آن داشته است تا ايده هاي گوناگوني را درخصوص ساخت آسانسورهاي فضايي ارائه كنند اما نكته اساسي اين است كه تأمين امنيت جاني فضانوردان، دانشمندان و مسافران عادي آنها مهمترين و چالش برانگيزترين مرحله در فرآيند طولاني مدت ارائه آسانسورهاي فضايي است.

خبرگزاري مهر

به نقل از هوپا

  اسانسور.jpg (اندازه 18.99 KB / تعداد دانلود: 4) ]]> https://www.astrotalk.ir/thread-1495.html Fri, 18 Jun 2010 15:50:49 +0430 niza_leo]]> https://www.astrotalk.ir/thread-1495.html hock: hock:
خب همه که خبر از اسانسور رویاها دارین!
نظر شما چیه؟معلومه که همه دوست دارن سوارشن! hock:]]> hock: hock:
خب همه که خبر از اسانسور رویاها دارین!
نظر شما چیه؟معلومه که همه دوست دارن سوارشن! hock:]]>